Λίλια Τσούβα • Τα σκαμπρόζικα επιγράμματα του Μαρτιάλη

γράφει η Λίλια Τσούβα | fractal,
Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2024 »»

Η μετάφραση των επιγραμμάτων του Μάρκου Βαλέριου Μαρτιάλη από την ποιήτρια και συγγραφέα Καίτη Βασιλάκου, Μάρκος Βαλέριος Μαρτιάλης, Επιγράμματα (Απόπειρα, 2024), λαμπυρίζει ως γεγονός ελκυστικό. Ο ποιητής αγαπήθηκε επί αιώνες για το σκαμπρόζικο και διασκεδαστικό του έργο. Η Βασιλάκου επαναφέρει στη λογοτεχνία μας τον εμβληματικό αυτό δημιουργό, επανασυνδέει με τη λατινική λογοτεχνία και το ιδιαίτερο είδος του επιγράμματος, τα ρωμαϊκά ήθη της εποχής.

Ο Μάρκος Βαλέριος Μαρτιάλης (Marcus Valerius Martialis), ο σπουδαιότερος Λατίνος επιγραμματοποιός, γεννημένος περί το 40 μ. Χ. στην πόλη Bιλβιλίδα (Bilbilis) της ρωμαϊκής επαρχίας Hispania Tarraconensis, μεταβαίνει στη Ρώμη γύρω στο 64 όπου και ασχολείται με την ποίηση αρχικά για λόγους επιβίωσης. Γρήγορα όμως γίνεται γνωστός, αποκτά ονομαστούς φίλους, διακρίνεται με δημόσια αξιώματα, τίτλους. Η σταδιοδρομία του λαμβάνει χώρα κυρίως στην αυλή του αυτοκράτορα Δομιτιανού (Titus Flavius Domitianus, 51-96 μ.Χ.). Το σπουδαιότερο έργο του είναι τα «Επιγράμματα»: έντεκα βιβλία (από το 86 ως το 98 μ.Χ.). Το δωδέκατο το εξέδωσε το 102 στην Ισπανία, όπου και επέστρεψε (το 98). Πέθανε το 104 μ.Χ.

Ο Δημήτρης Προύσαλης για τα «Επιγράμματα» του Μαρτιάλη

Γράφει ο Δημήτρης Προύσαλης στο ιστολόγιο Στων παραμυθιών τα σταυροδρόμια »»

Αν και το παρόν ιστολόγιο προσανατολίζεται και κινείται σταθερά στην προβολή και ανάδειξη του λαϊκού παραμυθιακού λόγου και της αφηγηματικής του προσέγγισης, κατά καιρούς ο γράφων επιμελητής αναρτά υλικό φιλολογικού, λογοτεχνικού ή ιστορικού περιεχομένου που εκτιμά πως αξίζει της γενικότερης βιβλιοφιλικής προσοχής ενός πλατιού κοινού. Στην παρούσα περίπτωση λοιπόν, παρουσιάζεται ένα μικρό επιλεγμένο μέρος της «εξειδίκευσης» του δημιουργού του. Ο Ρωμαίος Μάρκος Βαλέριος Μαρτιάλης (40–104 μ.Χ.) με ιβηρική καταγωγή, υπήρξε ένας εξαιρετικός επιγραμματοποιός της εποχής του, αφού συνέγραψε δώδεκα βιβλία με περισσότερα από 1500 ποιήματα, από διατυπωμένες απόψεις-εκτιμήσεις-κρίσεις με σύντομο ποιητικό τρόπο, τα οποία εκδόθηκαν στα χρόνια 86–106 μ.Χ. Τα περισσότερα από τα Επιγράμματα, ένα ιδιαίτερο γραμματειακό είδος, έχουν καυστικό χαρακτήρα και αναφέρονται σε πλειάδα προσώπων της επώνυμης ρωμαϊκής κοινωνίας της εποχής του, όπως πχ αυτοκράτορες, αξιωματούχους, συγγραφείς, φιλοσόφους, νομικούς, δασκάλους, μονομάχους, εργολάβους ή ακόμη και σκλάβους, άντρες και γυναίκες.

Ο χαρακτήρας των επιγραμμάτων που επέλεξε με ιδιαίτερη επιμέλεια η φιλόλογος-λογοτέχνης Καίτη Βασιλάκου, διακρίνονται από την σκωπτικότητά τους, αλλά και για την αμεσότητα μιας έμμεσης κριτικής που αναφέρεται σε επιλήψιμες ανθρώπινες συμπεριφορές με ηθική αντανάκλαση. Αν έχουν ενδιαφέρον στις μέρες μας, αυτό οφείλεται στο σατιρικό στοιχείο που αναδύεται έντονα, αναδεικνύοντας τη δύναμή του διαχρονικά. Η επιλογή των συγκεκριμένων επιγραμμάτων τής εν λόγω έκδοσης Επιγράμματα των εκδόσεων Απόπειρα (Μάιος 2024), με βάθος και πηγή αναζήτησης την τρίτομη έκδοση του D. R. Shackleton Anthologia Latina (Loeb, 1993), σχετίζεται με τους ανθρώπινους χαρακτήρες και τη θέση τους στη ρωμαϊκή κοινωνία, που φαίνεται να μοιάζουν πολύ με εκείνους της σημερινής εποχής και ας μας χωρίζουν πάνω από είκοσι αιώνες με το έργο του Μαρτιάλη.

Σε κάθε περίπτωση το αναγνωστικό κοινό θα χαρεί, θα διασκεδάσει και σίγουρα θα προβληματιστεί θερικά από τα γραφόμενα.

Ένα μικρό δείγμα:

Έχει ο Αφρικανός εκατομμύρια κι όμως κι άλλα κυνηγά. Η Τύχη δίνει σε πολλούς πάρα πολλά μα σε κανέναν αρκετά.

Θαΐδα, σε κανέναν δεν λες όχι, αλλά αν γι' αυτό δεν ντρέπεσαι, για τούτο ας ντρέπεσαι τουλάχιστον, πως όχι, Θαΐδα, σε τίποτα δεν λες.

Γιατί, άμα είναι να απαγγείλεις, τυλίγεις το φουλάρι στο λαιμό σου; Αυτό ταιριάζει πιο πολύ στα αυτιά μας.

Μέχρι τώρα γιατρός ήταν ο Δίαυλος: τώρα είναι νεκροθάφτης. Ό,τι ως νεκροθάφτης κάνει, και ως γιατρός το έκανε.

Δημήτρης Β Προύσαλης

 

Μάρκος Βαλέριος Μαρτιάλης • Επιγράμματα (επιλογή)

Έκδοση λατινικού κειμένου: D. R. Shackleton Bailey,
Μετάφραση: Καίτη Βασιλάκου,
Εισαγωγή: Γιώργος Πρέκας

σσ. 129, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N 978-960-537-346-7,
Απόπειρα, Ιούνιος 2024
Λ.Τ.: 12,00 € (+ Φ Π Α)

«Θαΐδα, σε κανέναν δεν λες όχι,
αλλά, αν γι’ αυτό δεν ντρέπεσαι,
για τούτο ας ντρέπεσαι τουλάχιστον,
που όχι, Θαΐδα, σε τίποτα δεν λες».

Η παρούσα έκδοση απευθύνεται στο ευρύ αναγνωστικό κοινό και για τον λόγο αυτόν τα περισσότερα επιγράμματα που επιλέχθηκαν είναι σατιρικά προκαλώντας ακόμα και σήμερα το γέλιο ή έστω το χαμόγελό μας.

Ο Μαρτιάλης έφερε το λατινικό επίγραμμα στην τελειότητα. Έγραψε πάνω από 1500 επιγράμματα, τα περισσότερα από τα οποία αναφέρονται σε αυτοκράτορες, αξιωματούχους, συγγραφείς, φιλοσόφους, δικηγόρους, δασκάλους, γιατρούς, μονομάχους, σκλάβους, εργολάβους και γενικά σε γνωστά πρόσωπα της κοινωνίας της εποχής του.

Η επιλογή στο παρόν βιβλίο έγινε κυρίως με βάση τους διάφορους τύπους ανθρώπων που προκαλούσαν το κοινό αίσθημα με τη συμπεριφορά τους, των γυναικών μη εξαιρουμένων. Σε πολλά από αυτά χρησιμοποιεί εξαιρετικά ελευθεριάζουσα γλώσσα, κάτι που δεν ήταν ασυνήθιστο για την εποχή του.

Έχει ενδιαφέρον ότι οι χαρακτήρες στα επιγράμματα του Μαρτιάλη δεν είναι απλώς παρόμοιοι με τους αντίστοιχους σημερινούς αλλά ακριβώς οι ίδιοι. Αυτός είναι ο λόγος που ο ποιητής παραμένει επίκαιρος, αν και μας χωρίζουν από το έργο του 20 αιώνες.  -- Κ.Β.

Ο συγγραφέας Γιώργος Πρέκας για τους «Αποκλίνοντες»

γράφει ο Κώστας Πρέκας »»

«Εσένα σε προστατεύει ο Θεός. Έχεις για φυλαχτό το όνομά σου».

Το τελευταίο μυθιστόρημα της Καίτης Βασιλάκου, οι Αποκλίνοντες, εκδ. Απόπειρα, εκτυλίσσεται στην Αντιόχεια του 4ου μ.Χ. αιώνα. Κεντρικός ήρωας είναι ο Σωσίθεος, ο οποίος αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο τις μεταφυσικές του αναζητήσεις. Περιστοιχισμένος από διάφορες θρησκείες και πολυάριθμες αιρέσεις και σέκτες της εποχής, ο πρωταγωνιστής δοκιμάζει και απορρίπτει ιδέες, εντάσσεται και εγκαταλείπει δόγματα, στη μάταιή του προσπάθεια να ανακαλύψει τον Θεό. Σμιλεμένος αρχικά με τις δοξασίες των Βαλεντινιανών Γνωστικών, στο τέλος του βιβλίου ο Σωσίθεος, μετά την επικράτηση της Ορθοδοξίας, σκέφτεται να γίνει Χριστιανός «όπως κάνουν όλοι οι φρόνιμοι».

Οι Αποκλίνοντες είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα που δεν αναλώνεται σε αχρείαστες και ανιαρές  λεπτομέρειες. Το κλίμα της εποχής δίνεται παραστατικά – θρησκευτικός πλουραλισμός, πανσπερμία λαών και φυλών, φανατισμός, μισαλλοδοξία, διώξεις, και τρομοκρατία – αλλά η εποχή και το περιβάλλον είναι, ως όφειλαν, το περίβλημα μέσα στο οποίο εκτυλίσσεται η ιστορία. Στο ιστορικό υπόβαθρο της ταραχώδους και γρήγορα μεταβαλλόμενης εκείνης περιόδου, η αναζήτηση του Σωσίθεου ευθυγραμμίζεται με τις επιταγές και την ατμόσφαιρα που επικρατούσαν τότε.

Στην ουσία, όμως, η αναζήτηση του Θεού από τον Σωσίθεο είναι αναζήτηση εαυτού. Ο πρωταγωνιστής ενσαρκώνει την ανάγκη εύρεσης του εσωτερικού πυρήνα του ατόμου, η οποία, όμως, αναζητάται μάταια στο εξωτερικό περιβάλλον («Είχα μια ψυχή που δεν ήξερα πού να την ακουμπήσω»). Όλες οι εκφάνσεις του θείου που δοκιμάζει ο Σωσίθεος είναι ξένες προς τον ίδιο. Αυτός επιθυμεί έναν Θεό προσωπικό, όχι προϋπάρχοντα, και γι’ αυτό όλες του οι προσπάθειες να στριμώξει μέσα του έναν Θεό ήδη πλασμένο και διαμορφωμένο αποτυγχάνουν, απογοητεύοντάς τον ολοένα και περισσότερο. Ο πρωταγωνιστής βιώνει αυτή του την μανιώδη αναζήτηση με όρους ασθένειας («Ο κόσμος μου εν τω μεταξύ άλλαζε ραγδαία. Ή μήπως ήταν η αρρώστια μου που τον άλλαζε;»), ενώ η εμμονική λαχτάρα εύρεσης του Θεού σχετίζεται με την ορφανική ανάγκη του Σωσίθεου να ταυτοποιήσει τον πατέρα του και, συνεπακόλουθα, να αποκρυπτογραφήσει σημεία του δικού του εαυτού (Η Κατερίνα Θεοδωράτου έχει ήδη αναφερθεί στο ζήτημα στη δική της εμβριθή και εκτενή κριτική.)

Στις αρετές του μυθιστορήματος ανήκουν η αβίαστη ροή του καθώς η αριστοτεχνική χρήση της γλώσσας, αμφότερα τυπικά γνωρίσματα της γραφής της Βασιλάκου και στα προγενέστερα έργα της. Οι λέξεις έχουν επιλεγεί με χειρουργική ακρίβεια, προσδίδοντας στο νόημα των φράσεων πολλαπλά επίπεδα, φορτίζοντάς το, παράλληλα, συναισθηματικά. Το απόσπασμα που αναφέρω στη συνέχεια αποτελεί μία από αυτές τις παραδειγματικές περιπτώσεις:

— Είναι βαριά η μοναξιά, Σωσίθεε, μου λέει ψιθυριστά και με χαϊδολογά. Σηκώνω τα φουστάνια της όσο πιο αθόρυβα μπορώ, μη μας πάρουν είδηση οι άλλοι από πάνω.
— Είναι βαριά η μοναξιά, Σαβίνα, της απαντώ και χουφτώνω τα χοντρά της κρέατα.

Με ελάχιστες λεπτομέρειες δίνεται η πλήρης εικόνα της συνουσίας, καθώς και το συναίσθημα του αφηγητή απέναντι στην ερωτική πράξη. Υπάρχει κάτι το χυδαίο και ευτελές στην ατμόσφαιρα, μπλεγμένο με πικρή ειρωνεία, αποτέλεσμα άψογου χειρισμού της ελληνικής. Προσοχή πρέπει να δοθεί στο ρήμα «χουφτώνω» και τη λέξη «κρέατα», αντί π.χ. «σώμα», «κορμί», «σάρκα» κ.ο.κ., ιδίως όταν προηγούμενες αναφορές σε «κρέατα», σχετίζονται με τη δυσωδία σφαγμένων ζώων στους πάγκους των κρεοπωλών. Από την άλλη, η θεραπεία της μοναξιάς αποπειράται να επιτευχθεί με τρόπο ομοιοπαθητικό, εφόσον η «βαριά» μοναξιά που νιώθει η Σαβίνα, επαληθεύεται από τον Σωσίθεο, ο οποίος την αντιμετωπίζει με το να θωπεύει τα «χοντρά κρέατα» της Σαβίνας.

Στο τέλος του βιβλίου, εκτός από το να ασπαστεί τον Χριστιανισμό, ο Σωσίθεος σκέφτεται να αλλάξει το όνομά του σε «Θεόδουλος». Ο αναβαπτισμός αυτός σχετίζεται με μία γνησιότερη σχέση που έχει ο ήρωας με την έννοια του θείου, που πλέον είναι σε θέση να αναγνωρίσει, αυτήν της δουλείας. Σκλάβος ενός αέναου γνῶθι σαυτόν, πάντα επίκαιρου και παντού παρόντος, ο ήρωας του μυθιστορήματος, με όποιο όνομα και αν καταλήξει και όσους θεούς και αν απορρίψει, είναι ο πρωταγωνιστής του δικού του, καλυμμένου με τον μανδύα της μεταφυσικής ανησυχίας, υπαρξιακού δράματος.

Καίτη Βασιλάκου: «Οι αποκλίνοντες»

γράφει η Κατερίνα Θεοδωράτου | Διάστιχο,
Παρασκευή 26 Μαρτίου 2021 »»

 

«[…] η αρρώστια του Θεού μ’ έριχνε κάτω, εκεί που δεν περνάει το μάταιο, κι ο νεκρός αμαξάς ανεβασμένος στα κάγκελα κρατούσε τ’ άλογα, μακριά, μέσα στο ατέλειωτο, αφού ποτέ γυρισμός δεν υπήρξε, μόνο παμπάλαια λόγια, μιλημένα ξανά, σ’ ένα άλλο μέρος, ή άξαφνα σωπασμένα, γιατί είμαστε ξένοι εδώ, απλοί ενοικιαστές, κι εκείνο που έγινε θα ξαναγίνει πάλι, κι οι μέρες μας είναι το επαναλαμβανόμενο σινιάλο για κάτι που ποτέ δεν καταλάβαμε...»
Τάσος Λειβαδίτης, Σκοτεινή Πράξη (1974)

Δεν είναι η πρώτη φορά που η πεζογράφος και ποιήτρια Καίτη Βασιλάκου καταπιάνεται με την απόκλιση και τους αποσυνάγωγους αυτού του κόσμου. Άλλωστε, η πανάρχαια δεξαμενή των «διαφορετικών», των «αποκλινόντων», των «λοξών» αρδεύει τη μυθοπλασία ανέκαθεν. Σε προηγούμενά της πεζά – Ο πειρασμός του ερημίτη Χάρτμουτ Λιμπέργκερ (διηγήματα, Ιωλκός 2008), Οι πόρτες (διηγήματα, Ιωλκός 2010), Ο τέταρτος κλώνος (διηγήματα, Αίολος 2011), Το επίμονο φαινόμενο (νουβέλες, Απόπειρα 2016) καθώς και στο θεατρικό της Σιμόν (Μανδραγόρας 2014) – κινήθηκε στον χώρο της δυστοπικής φαντασίας, του αινιγματικού, του weird, και οι περσόνες που επινόησε ήταν εξ ορισμού αποκλίνουσες. Σε άλλα πάλι, εγγύτερα στον ρεαλισμό, όπως το Αγαπημένε μου ψυχίατρε (νουβέλα, Απόπειρα 2012) και Η προγονική εντολή (μυθιστόρημα, Γαβριηλίδης 2019) έθεσε την απόκλιση ως υπομόχλιο της πλοκής: το πρώτο είναι το χρονικό ενός παθιασμένου έρωτα εντός της συνθήκης ψυχοθεραπευτή-θεραπευόμενης και το δεύτερο η σάγκα μιας οικογένειας σε πέντε γενιές, όπου μυστικά, τραύματα, αμαρτίες και πάσης φύσεως «αποκλίσεις» των γεννητόρων αφήνουν το ψυχολογικό, ηθικό και κοινωνικό τους ίχνος στους επιγόνους.

Το παρόν μυθιστόρημά της τιτλοφορείται Οι αποκλίνοντες και επιγράφεται ως ιστορικό. Ο τίτλος μπορεί να ερμηνευθεί σε δύο επίπεδα: Ιστορικά, όπως δηλώνεται και στη σύντομη παρουσίαση στο οπισθόφυλλο, εστιάζει στον μεταιχμιακό όσο και ταραχώδη 4ο μ.Χ. αιώνα, όταν εδραιώθηκε ο χριστιανισμός ως επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Μ. Κωνσταντίνο, κινδύνευσε πρόσκαιρα η επικράτησή του από τους επιγόνους του τελευταίου που ασπάστηκαν την αίρεση του αρειανισμού και από τη σύντομη βασιλεία του Ιουλιανού και καθιερώθηκε οριστικά – και αιματηρά – από τον Μ. Θεοδόσιο. Αυτές τις μεταβατικές δεκαετίες των επιγόνων διατρέχει το κυρίως σώμα του μυθιστορήματος, όπου η Αυτοκρατορία ήταν ένα πολυσυλλεκτικό μωσαϊκό από «αιρέσεις» και «αποκλίσεις», με επικρατέστερη και πλέον βαρύνουσα στο κείμενο εκείνη των Γνωστικών, από ένα πλήθος παραποτάμων που απέκλιναν από ένα έτσι κι αλλιώς μεταβαλλόμενο mainstream. Ας σημειωθεί εδώ ότι το βιβλίο περιέχει παράρτημα με βιβλιογραφικές πηγές, λεπτομερές χρονολόγιο της εποχής αναφοράς καθώς και ένα ενδιαφέρον γλωσσάρι των κυριότερων υπο-ομάδων των Γνωστικών. Πέρα όμως από τους αποκλίνοντες-αιρετικούς της επίσημης θρησκείας, ο μέγας αποκλίνων είναι ο κεντρικός ήρωας, με το βαθύτατα ειρωνικό όνομα Σωσίθεος, ο οποίος, σε μία εποχή εναλλασσόμενων και άνωθεν επιβεβλημένων βεβαιοτήτων και δογμάτων, όπου η θρησκεία είναι πολιτική και η μεταφυσική ακατανόητη ιδιορρυθμία, αρνείται τα δοτά σχήματα της οργανωμένης λατρείας, δεν ικανοποιείται από τις άπειρες εξεικονίσεις και τις χονδροειδείς αναπαραστάσεις του Θεού από τις διάφορες σέχτες και «αποκλίνει» σε μία μέχρι τελικής πτώσεως αναζήτηση του δικού του Θεού-Σωτήρα.

Όχι τυχαία, ο ήρωάς μας διχάζεται – και – ανάμεσα σε δύο γεννήτορες: Ο «επίσημος» πατέρας του, εχθρικός, απόμακρος και γλοιώδης καιροσκόπος, μοιάζει με τον «επίσημο Θεό»-τιμωρό, που επιβάλλεται διά της βίας με Συνόδους και Πρωτόκολλα, αλλάζοντας μορφές ανάλογα με το ρεύμα των καιρών. Ο άλλος, εκείνος που σταθερά υποπτεύεται – από μισόλογα της μητέρας του αλλά και από τη φυσική τους ομοιότητα, χωρίς ποτέ ωστόσο να επιβεβαιωθεί – ότι είναι ο βιολογικός του πατέρας, είναι ο καλοκάγαθος υπηρέτης του Μπααράμ, και παραπέμπει στον αγαθό και ελεήμονα Θεό των Γραφών, τον ενσώματο, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεό Πατέρα και Θεράποντα που αναζητά ο Σωσίθεος. Ο Λεύκιος, Βαλεντινιανός Γνωστικός και μέντοράς του στις μεταφυσικές του αναδιφήσεις, που φέρει τη σημειολογικά πολυσήμαντη θεσμική ιδιότητα του γιατρού-θεραπευτή, αποτελεί ένα τρίτο πατρικό πρότυπο, εκείνο του πνευματικού οδηγού. Ούτε αυτός όμως θα κατορθώσει να διαδραματίσει επαρκώς τον ρόλο του, οι αναζητήσεις του Σωσίθεου θα μείνουν άκαρπες και η φυσική απώλεια και των τριών θα σηματοδοτήσει την οριστική «ορφάνια» και οντολογική του μοναξιά.

Η προφανής ψυχαναλυτική αναφορά στον Πατέρα εύκολα μετατοπίζεται στο φιλοσοφικό πεδίο: Στο πρόσωπο του κεντρικού ήρωα υποστασιώνεται ο προαιώνιος Άνθρωπος, που, ενδεής ενώπιον του μυστηρίου της ζωής και –προπάντων– του θανάτου, αναζητά έναν Θεό-Πατέρα που θα τον συντροφέψει στην πορεία και θα τον περάσει ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά στην «απέναντι όχθη». Η ανώριμη φάση του Σωσίθεου συμπίπτει με την αρχική παρετυμολόγηση του ονόματός του: πιστεύει ότι είναι εκείνος που τον έσωσε ο Θεός, όπως ακριβώς τα παιδιά βρίσκονται στο απόλυτο έλεος του πατέρα. Στη συνέχεια επιτελεί διαδοχικές τελετουργικές πατροκτονίες, πρώτα αδιαφορώντας παγερά για τον θάνατο του επίσημου πατέρα, κατόπιν καθυβρίζοντας και βιαιοπραγώντας εναντίον τού κατά πάσα πιθανότητα φυσικού του πατέρα και, τέλος, απορρίπτοντας και υπερβαίνοντας τον πνευματικό του πατέρα. Το τελικό στάδιο είναι η οδυνηρή επίγνωση της ανημπόριας του να αισθανθεί, να συναντήσει, να επινοήσει έστω έναν Θεό. Δεν έχει φτάσει στην τελική Αλήθεια, ούτε στην Ανώτερη Γνώση που επαγγέλλονταν οι Γνωστικοί, αλλά οφείλει να αρκεστεί σε μια σωκρατικού τύπου γνώση της άγνοιας και να συμβιβαστεί με την πικρή διαπίστωση: Ο Θεός μου ούτε που γύρισε να με κοιτάξει. Η ωριμότητα που κατακτά συμπίπτει και με την επίλυση του γρίφου του ονόματος: Σωσίθεος δεν είναι εκείνος που τον σώζει ο Θεός, αλλά αυτός που σώζει τον Θεό: Καλείται να σώσει την ιδέα του Θεού μέσα του, περισώζοντας έτσι ένα ύστατο νόημα και αντίκρισμα ύπαρξης. Τα δύο θεία του οράματα, το πρώτο του σταδιακά βυθιζόμενου Εσταυρωμένου και το δεύτερο της θεϊκής μορφής που εξαφανίζεται στα στάχυα, είναι αποκαλυπτικά: Ο πάσχων Θεός ζητά σωτηρία, το επισφαλές και αμφίβολο νόημα ζητά δικαίωση και πραγμάτωση. Ο Σωσίθεος όμως αδυνατεί να ανταποκριθεί, η κάθαρση ματαιώνεται και ο ήρωας, όπως όλοι μας, μένει μετέωρος, με μόνο κέρδος τον συμβιβασμό, την τελική συμφιλίωση με την «αρρώστια», όπως εύστοχα ονοματίζεται στο κείμενο η μεταφυσική του αγωνία.

Η διαλεκτική σχέση μεταξύ ανθρώπων και ιστορικού γίγνεσθαι – βασικός άξονας που διαρθρώνει τα σοβαρά βέβαια ιστορικά μυθιστορήματα και όχι τα glossy αναγνώσματα «εποχής», που χρησιμοποιούν την Ιστορία ως περιπετειώδες «φόντο» – στους Αποκλίνοντες μετατοπίζεται στο φιλοσοφικό πεδίο, εισάγοντας έναν ιδιότυπο «μεταβατικό» ντετερμινισμό: Οι ήρωες κινούνται όχι ακριβώς μέσα στη δίνη των ιστορικών γεγονότων αλλά στις παρυφές τους, εκεί όπου το συμβάν αλληλεπιδρά με τα θρησκευτικά/φιλοσοφικά ρεύματα και η θρησκευτική ιδεολογία γίνεται όπλο της κοσμικής εξουσίας, εκτρέποντας τον ρου της Ιστορίας. Ο Σωσίθεος κινείται παράλληλα, συνειδητά αμέτοχος στο ραγδαία μεταβαλλόμενο τοπίο, αναζητώντας τον ψυχικό του πυρήνα και μια πνευματική σταθερά, ένα «πρόσωπο» μέσα από τα επάλληλα ιδεολογικά προσωπεία που δανείζεται. Θα μπορούσε να παραπέμπει στον εμβληματικό Σιντάρτα, που, παραφράζοντας τον Χέρμαν Έσε, «…βρίσκει παρηγοριές, παραισθήσεις, δεξιότητες και ξεγελιέται μ’ αυτές, την Ουσία όμως, τον Δρόμο των δρόμων, δεν τον βρίσκει ποτέ»· ωστόσο, ο ρεαλισμός της αφήγησης και το αυστηρό χωροχρονικό πλαίσιο της Βασιλάκου καθιστά τον δικό της ήρωα περισσότερο γήινο και οικείο και την αγωνία του πολύ περισσότερο «δική μας».

Η αφήγηση είναι φλας μπακ και πρωτοπρόσωπη· μέσα από την έκπληκτη, περιδεή, όμως καθαρή ματιά του Σωσίθεου περνούν σε εμάς αφιλτράριστα η αθλιότητα των λούμπεν κοινωνικών στρωμάτων, η βλακώδης θρησκοληψία, οι πολιτικές μηχανορραφίες, ο φατριασμός, ο εναγκαλισμός θρησκείας-εξουσίας, οι δογματικές διαφορές ως πρόσχημα για εμφύλιες συρράξεις, όλη η οικεία βαρβαρότητα ενός εφιαλτικά οικείου κόσμου. Στην αίσθηση της οικειότητας συμβάλλει και η απλή, απέριττη γλώσσα, χωρίς φραστικές υπερβολές και στιλιστική επίδειξη – σταθερή υφολογική επιλογή της συγγραφέα – που επιπλέον προικίζει το κείμενο με ακρίβεια και ευστοχία, ενώ αναδεικνύει σε όλη τη δύναμη και την αδρότητά της τη συναρπαστική του εικονογραφία. Αναφέρω ενδεικτικά την υποβλητική εικόνα του οράματος με τον Εσταυρωμένο που βυθίζεται αργά στην γη, σε μια έξοχη εικαστική και μεταφυσική συνομιλία με τη Γουίνι από τις Ευτυχισμένες μέρες του Μπέκετ: εδώ, η θνητότητα του Θεού αντικρίζει και ίσως ερμηνεύει την τραγικότητα του ανθρώπου. Ξένος σε μια ξένη γη, με τα λόγια του Γνωστικού Λεύκιου, τον καταπίνει η κινούμενη άμμος της φθοράς και της λήθης – και αυτόν και τον αινιγματικό, αγνοούμενο Θεό του.

Η ιστορικός και ακαδημαϊκός Έλεν Καμ είχε πει ότι το ιστορικό μυθιστόρημα, εκτός από αξιόλογο λογοτεχνικό είδος, αποτελεί και έμπρακτη υπόμνηση ότι η Ιστορία αφορά και συντίθεται από ανθρώπους. Η Καίτη Βασιλάκου με τους Αποκλίνοντες διευρύνει αυτόν τον αφορισμό, τολμώντας να θέσει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με την ψηλάφηση του Νοήματος μέσα και πέρα από τα ιστορικά γεγονότα και να εντρυφήσει στον ψυχισμό του ήρωα, εκεί που εγκαταβιώνει ο αρχαίος Πόνος, η «αρρώστια της ανθρώπινης κατάστασης», που διατρέχει και υπερβαίνει την Ιστορία.

Η Κατερίνα Θεοδωράτου είναι θεατρολόγος.

 

 

Καίτη Βασιλάκου • Οι Αποκλίνοντες

ιστορικό μυθιστόρημα,
σσ. 219, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N: 978-960-537-295-8,
Λ.Τ. 14,00 € + Φ Π Α,
Απόπειρα, Δεκέμβριος 2020

Στα ταραγμένα χρόνια του 4ου μ.Χ. αι. η Αντιόχεια, η πιο μεγάλη και η πιο πλούσια πόλη της ρωμαιοβυζαντινής αυτοκρατορίας, βιώνει αργά και επώδυνα τη μεταμόρφωσή της από πόλη ποικίλων λατρειών, πίστεων, δοξασιών και αιρέσεων σε μια πόλη αυστηρά ορθόδοξη χριστιανική.
        Παράλληλα με τα μίση, τις θρησκευτικές έριδες, τις συγκρούσεις και τους διωγμούς των αντιφρονούντων η Αντιόχεια βιώνει και τις μεγάλες πολιτικές συγκρούσεις της αυτοκρατορίας, τους πολέμους εναντίον των εχθρών της, τους εμφυλίους πολέμους, τις αυθαιρεσίες των αρχόντων, τις συνωμοσίες και τις σφαγές τους.
        Ο Σωσίθεος, ο κεντρικός χαρακτήρας του μυθιστορήματος, τα αφηγείται όλα αυτά, καθώς ξεδιπλώνει τη ζωή του στη γενέτειρά του Αντιόχεια αλλά και στα ταξίδια του στις ανατολικές επαρχίες της αυτοκρατορίας.
        Μέσα από το μυθιστόρημα καταδεικνύεται το πλήθος των Γνωστικών ομάδων και γενικότερα των αλληλοσυγκρουόμενων θρησκευτικών ομάδων της εποχής, ο τρόπος σκέψης των πρώτων εκείνων Χριστιανών, η πολυπλοκότητα και οι ιδιορρυθμίες των ιδεών και αξιών τους, καθώς αναμειγνύουν στις δοξασίες τους ανατολικές και ελληνικές θεότητες, φιλοσοφικές ιδέες και δεισιδαιμονίες.
        Όλοι εκείνοι οι αποκλίνοντες Χριστιανοί αλλά και οι άλλοι ετερόδοξοι έσβησαν σιγά σιγά μετά την αυστηρή επιβολή σε όλη την αυτοκρατορία του Συμβόλου της Νίκαιας, όπως αποφάσισε ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος περί το τέλος του 4ου αιώνα.

 

Στο τέλος γινόμαστε απαθείς μάρτυρες… Αρκεί να μην αγγίξει το κακό εμάς

συνέντευξη της Καίτης Βασιλάκου στη Γεωργία Δαλιανά | Παλμογράφος, Τρίτη 16 Μαΐου 2017 »»

Αν η λογοτεχνία είναι δυο λέξεις, φλόγα και άνεμος στα φυλλώματα ενός εφευρεμένου χρόνου που αναιρείται, υποχωρεί και εξαφανίζεται οι δημιουργοί που πόνταραν στην «αντοχή των υλικών τους» και μόνο σ’ αυτή παραμένουν και διαρκούν.

Συγγραφέας «μακράς πνοής» η Καίτη Βασιλάκου, φιλόλογος στο επάγγελμα, πρωτοεμφανίστηκε στο λογοτεχνικό στερέωμα το 2008 με το βιβλίο της Ο πειρασμός του ερημίτη Χάρτμουτ Λιμπεργκερ, διηγήματα, εκδόσεις Ιωλκός. Από τότε έχει εκδώσει οχτώ βιβλία (πέντε πεζά, ένα θεατρικό και δύο ποιητικές συλλογές).

Το τελευταίο της βιβλίο Το επίμονο φαινόμενο, 2016, εκδόσεις Απόπειρα έχει τρεις ιστορίες που αναφέρονται στο μέλλον και έχουν σχέση με την κλιματική αλλαγή και την παγκόσμια οικονομική κρίση. Προβλήματα που ταλανίζουν τη σύγχρονη κοινωνία.  Η γραφή της Καίτης Βασιλάκου διαθέτει ένα σπάνιο πλεονέκτημα. Ισορροπεί με την άνεση του σκοινοβάτη σε όλα τα πεδία και τα χρώματα γεμάτη πείσμα τρυφερότητα πικρό σαρκασμό, στα όρια του απρόβλεπτου πολλές φορές, σε αιφνιδιάζει, σε στριμώχνει σε γνώριμες γωνιές της Πραγματικότητας σε κατακλύζει και σε διαπερνά.

Με όπλο την αυθεντικότητα τις εμβληματικές εικόνες, την εφευρετικότητα, την αρτιότητα της γλώσσας γίνεται «πλήρης εμπειρία» αδύνατον να αγνοηθεί και να προσπεραστεί και εκβάλλει εν τέλει «ως χρόνος» περνώντας μέσα από τα ρήγματα στην ουσία των πραγμάτων. Αφορμή για τη συνέντευξη που ακολουθεί ήταν το τελευταίο της βιβλίο Το επίμονο φαινόμενο.

Συνέντευξη με την Καίτη Βασιλάκου

Η Καίτη Βασιλάκου, με αφορμή το βιβλίο της Το επίμονο φαινόμενο (εκδόσεις Απόπειρα) μιλάει στον Δημήτρη Αργασταρά και το Diavasame.gr  »»

 
Κυρία Βασιλάκου, το τελευταίο σας βιβλίο, Το επίμονο φαινόμενο, περιλαμβάνει ένα διήγημα και δύο νουβέλες. Τι είναι αυτό που σας παρότρυνε να γράψετε αυτές τις τρεις ιστορίες;
Μολονότι πρόκειται εδώ για ιστορίες φαντασίας, οι αφορμές ξεκινούν από την πραγματικότητα, όπως έχει σήμερα διαμορφωθεί, με την οικονομική κρίση να απειλεί όχι μόνο τη χώρα μας αλλά και την παγκόσμια ισορροπία, με την κλιματική αλλαγή να μας προετοιμάζει για χειρότερες μέρες και με το κύρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αμφισβητείται από ακροδεξιά κόμματα που αυξάνουν τους οπαδούς τους, όσο περνά ο καιρός. Και στις τρεις περιπτώσεις, αν αφεθούν τα πράγματα στην τύχη τους, μπορεί κάποια μέρα να βρεθούμε μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις, όπως περίπου αυτές που περιγράφω στο βιβλίο μου, πράγμα που απεύχομαι εννοείται. Να προσθέσω ωστόσο ότι μου αρέσουν τα σενάρια τρόμου, τα οποία όμως θέλω να μένουν στο χαρτί και ο κόσμος να συνεχίζει ειρηνικά την πορεία του προς τα εμπρός.

Το επίμονο φαινόμενο στο Polis Art-Café

Το βιβλίο της Καίτης Βασιλάκου Το επίμονο φαινόμενο παρουσιάζεται τη Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2017, στο Polis Art-Café, στις 7.30 το βράδυ.

Event στο Facebook.
___________
 Polis Art-Café, Πεσμαζόγλου 5, τηλ. 210/3249588.

Καίτη Βασιλάκου • Τρεις ιστορίες που αναφέρονται στο μέλλον

Συνέντευξη της Καίτης Βασιλάκου στον Γιάννη Ρουσσιά | akamas, Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2016 »»

Πριν από λίγες ημέρες είχα την ευκαιρία να διαβάσω το βιβλίο της Καίτης Βασιλάκου με τίτλο Το επίμονο φαινόμενο. Σήμερα έχω τη χαρά να παρουσιάσω μια συνέντευξη της συγγραφέως, την οποία ευχαριστώ πολύ.

1. Τρεις ιστορίες που αναφέρονται στο μέλλον περιλαμβάνονται στο βιβλίο. Αναφέρεστε στο μέλλον με ένα ζοφερό τρόπο, πιστεύετε ότι το μέλλον μας είναι ζοφερό;

     Έχουμε την τάση να βλέπουμε το μέλλον με ανησυχία, ενώ νοσταλγούμε και ωραιοποιούμε το παρελθόν. Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος προχωρεί μπροστά με μικρά και επώδυνα βήματα και με σκοτεινές παρενθέσεις που μπορεί να διαρκέσουν από λίγα χρόνια μέχρι και αιώνες. Υπάρχουν δυστυχώς τα πισωγυρίσματα, ωστόσο η Ιστορία μάς δείχνει ότι η πορεία, αν και τεθλασμένη πολλές φορές, είναι προς τα εμπρός και όχι προς τα πίσω.
     Το μέλλον πρέπει να είναι καλύτερο από το παρόν και ο άνθρωπος και θέλει και μπορεί να το πετύχει. Αρκεί να μην επαναπαύεται στα κεκτημένα του δικαιώματα που από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να αναιρεθούν και που δυστυχώς δεν ισχύουν για όλους τους κατοίκους του πλανήτη μας.
     Από την άλλη, κανείς δεν είναι σε θέση να προδικάσει το άμεσο μέλλον. Μια τρομαχτική κλιματική αλλαγή, μια στροφή του κόσμου σε ακραίες ιδεολογίες ή μια παγκόσμια οικονομική κρίση είναι ικανά να μας φέρουν πίσω, σε εποχές που θα θέλαμε να ξεχάσουμε.
     Προσωπικά δηλώνω αισιόδοξη, πιστεύω ότι θα καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τους σκοπέλους και ότι θα συνεχίσουμε την πορεία μας προς τα εμπρός, άσχετα αν στο βιβλίο μου περιγράφω ένα κόσμο παρακμής. Ας πούμε ότι γράφοντας απαισιόδοξα, ξορκίζω το κακό σενάριο.

Νέλλα Συναδινού • «Το επίμονο φαινόμενο» της Καίτης Βασιλάκου

Γράφει η Νέλλα Συναδινού | Cantus firmus,
Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου 2016 »»

      Στου μέλλοντος την ανατρεπτική μεταστροφή, στη μετεξέλιξη της κοινωνίας προς ένα εξωλογικό σκηνικό, με σπέρμα στο έλλογα βιωμένο παρόν μας, ελίσσεται το Επίμονο φαινόμενο της Καίτης Βασιλάκου.
        Ένα διήγημα και δύο νουβέλες προβάλλουν δυνάμει απολήξεις των ήδη χαραγμένων δρόμων του πολιτισμού μας προς μια βαρβαρότητα: απότοκη οικολογικού αφανισμού και ολιστικά πολιτιστική στο φερώνυμο «Επίμονο φαινόμενο» και εκφυλιστικά καθεστωτική από την πολιτειακή αποσάθρωση, στα «Έλεγχος πληθυσμού» και «Το κράτος». Το ευφάνταστο συνδυάζεται με το ρεαλιστικό, όπως απαιτεί μια υποθετική προβολή στο μέλλον, που ανακύπτει όμως από πειστικές συνθήκες και αισθητοποιείται από διαλόγους τόσο φυσικούς, ώστε να απηχούν την αμεσότητα του διπλανού ανθρώπου.

Καίτη Βασιλάκου: Τουλάχιστον η δημοκρατία δεν αφαιρεί την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή

Συνέντευξη: Πηνελόπη Πετράκου | CultureNow,
Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2016 »»

Μιλήσαμε με τη συγγραφέα και ποιήτρια Καίτη Βασιλάκου με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο της Το επίμονο φαινόμενο και τη ρωτήσαμε για τον σκοτεινό κόσμο που ζουν οι ήρωές της και τον προβληματισμό της για το πόσο πραγματικός μπορεί να γίνει, καθώς και για τη δική της στενή σχέση με το διαδίκτυο.

Καίτη Βασιλάκου • Το επίμονο φαινόμενο

Ένα διήγημα και δύο νουβέλες
σχήμα 13 × 20,5 εκ., σσ. 241,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N: 978-960-537-219-4
Απόπειρα, Ιούνιος 2016

Τρεις ιστορίες που αναφέρονται στο μέλλον, σε ένα μέλλον που θα μπορούσε κάποια στιγμή, αν όλα πάνε στραβά, να γίνει πραγματικότητα.

Καίτη Βασιλάκου • Ο θεός που αμάρτησε

Το διήγημα της Καίτης Βασιλάκου από το βιβλίο της Αγαπημένε μου ψυχίατρε, που δημοσιεύτηκε την Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου 2013 στην εφημερίδα Έθνος, στα πλαίσια του καλοκαιρινού αφιερώματος «32 διηγήματα για το καλοκαίρι».
Πηγή: «Ο θεός που αμάρτησε».

Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια βρίσκομαι σ’ αυτόν εδώ το ναό που οι άνθρωποι έχτισαν για χάρη μου. Η μνήμη των θεών δεν είναι ίδια με των ανθρώπων και δεν γνωρίζει την αρχή και το τέλος των πραγμάτων.

Στέκομαι εδώ κυρίαρχος και επίφοβος, το Μέγα Είδωλο της πόλης, πέρα από τα αισθητά που κατατρίβουν τους θνητούς και τους συντρίβουν, πάνω από τις εφήμερες ζωές τους και τα πάθη τους.

Μέσα στο ναό μου μπαινοβγαίνουν χωρίς διάκριση πλούσιοι και φτωχοί.

32 διηγήματα για το καλοκαίρι

Από 27 Ιουλίου και κάθε μέρα στο Έθνος
Στο αφιέρωμα μετέχουν 3 συγγραφείς της Απόπειρας.

Σύμφωνα με τον προγραμματισμό, θα δημοσιευτούν τα διηγήματα «Ο Γούντυ ήταν γυναίκα» από το Γαμ. της Κατερίνας Έσσλιν, την Τρίτη 30 Ιουλίου· «γλύπτης των ανθρώπων παράφορος» από Τα φώτα στο βάθος της Niemands Rose την Δευτέρα 5 Αυγούστου· και «Ο θεός που αμάρτησε» από το Αγαπημένε μου ψυχίατρε της Καίτης Βασιλάκου, την Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου.

Σύντομες ιστορίες, απρόσμενες και ατμοσφαιρικές. Λοξές ματιές στην κρίση και τη σύγχρονη πραγματικότητα, έμμεσα σχόλια πάνω στα αγκάθια των ερωτικών ή οικογενειακών δεσμών, νουάρ καταστάσεις, αλλά και αναδρομές της μνήμης στο παρελθόν και στην Ιστορία. Όλες προσηλωμένες στο παιχνίδι της αφήγησης και των τεχνικών της.

Γράφει η Δήμητρα Ρουμπούλα | Έθνος,
Παρασκευή 26 Ιουλίου 2013 »»

Βιβλία για το καλοκαίρι 2013

Μια επιλογή από τις τελευταίες εκδόσεις της Απόπειρας.

Τα φώτα στο βάθος Αφηγήσεις μικρού μήκους σσ. 124, € 9	Εαρινό Εξάμηνο μυθιστόρημα σσ. 443, € 18 Δωρεάν το soundtrack σε CD
Γράμμα στον εχθρό μου νουβέλα σσ. 111, € 10	Γαμ. μυθιστορήματα του 1 λεπτού σσ. 117, € 10

Σωτήρης Παστάκας «Αγαπημένε μου ψυχίατρε»

Γράφει ο Σωτήρης Παστάκας | Διάστιχο,
Τρίτη 30 Απρίλιος 2013 »»

Τα πέντε διηγήματα της Καίτης Βασιλάκου καταστρέφουν αριστουργηματικά την ψυχολογική σύνθεση των πράξεων και τη συναισθηματική έκφραση των προσώπων, ανατρέποντας τους κανόνες της παρατακτικής αφηγήσεως, συγχέοντας το «πριν» και το «μετά», προτείνοντας μια διαφορετική προσέγγιση του χρόνου και της αλληλουχίας του, με αποτέλεσμα να μας ανταμείβουν με την απόλαυση του κειμένου. Επιτέλους, η Τέχνη ξαναπαίρνει το προβάδισμα από την Ψυχολογία.

Νέλλα Συναδινού • «Αγαπημένε μου ψυχίατρε»

Η ομιλία της κ. Νέλλας Συναδινού στο Πόλις καφέ, στις 27 Φεβρουαρίου 2013, για το βιβλίο Αγαπημένε μου ψυχίατρε: Μια νουβέλα και πέντε διηγήματα της Καίτης Βασιλάκου.

Η βαθύτερη αναδίφηση στον έρωτα που έχω διαβάσει για χρόνια και ένα από τα συναρπαστικότερα βιβλία στην κατηγορία του καινοτόμου, που διαρρηγνύει δρόμους χωρίς να παρεκκλίνει ως προς το πρωτογενές του υλικό: την καθαρή λέξη και σκέψη…

Ο έρωτας διατρέχει τη ραχοκοκαλιά ολόκληρου του βιβλίου, τόσο της φερώνυμης νουβέλας, όσο και των πέντε διηγημάτων που ακολουθούν· όμως όχι ως έρωτας - ειδύλλιο, προπομπός σχέσης - σύζευξης και πορεία φθοράς ως το θλιβερό ξέφτισμα… Ο έρωτας αυτός δεν είναι ο μικρούλης φτερωτός, ο γιος της Αφροδίτης, είναι ο αρχέγονος θεός, ο κοσμογονικός του Ησίοδου, που εξισορροπεί τις άλλες δυνάμεις: καταλύτης και αναπλάστης, βασανιστής και ευεργέτης, αδυσώπητος και συγγνωμονικός, ανεκπλήρωτος κι όμως τα πάντα πληρών. Σε αποσαθρώνει και σε αναγεννά δυνατότερο σαν φοίνικα από τη στάχτη ή σε καταβυθίζει δια παντός, αν επιμένεις να τον αρνείσαι…

Το Αγαπημένε μου ψυχίατρε στο Bookpress

Γράφει ο Δημήτρης Αργασταράς | Bookpress,
Σάββατο 2 Μαρτίου 2013 »»

Το Αγαπημένε μου ψυχίατρε – μια νουβέλα και πέντε διηγήματα είναι το τέταρτο πεζογραφικό έργο της Καίτης Βασιλάκου, που από την πρώτη της εμφάνιση, το 2008, μας έχει συνηθίσει στην διηγηματογραφία των αλλόκοτων όψεων της πραγματικότητας, με ιστορίες που ακουμπούν στο παράξενο, το αινιγματικό, το ανατρεπτικό μιας αφανούς ψυχικής διάστασης.

Η Κατερίνα Θεοδωράτου για το Αγαπημένε μου ψυχίατρε

Η ομιλία της κ. Κατερίνας Θεοδωράτου στο Πόλις καφέ, στις 27 Φεβρουαρίου 2013, για το Αγαπημένε μου ψυχίατρε: Μια νουβέλα και πέντε διηγήματα της Καίτης Βασιλάκου.

Το Αγαπημένε μου ψυχίατρε εκδόθηκε το 2012, μια εβδομάδα μετά την ποιητική συλλογή της Καίτης Βασιλάκου Αγαπημένε μου ψυχίατρε πες μου…. Είναι η πρώτη της νουβέλα και συνοδεύεται από πέντε διηγήματα: Ο θεός που αμάρτησε, Ο κήπος με τα αγάλματα, Οι εκατόν ογδόντα χτύποι, Με τα μάτια κλειστά, Ο δαίμονας. Έχουν προηγηθεί τρεις συλλογές διηγημάτων από το 2008 και μετά, που κινούνταν στην περιοχή του αινιγματικού – αν μου επιτρέπεται η φιλολογική αυθαιρεσία να μη χρησιμοποιήσω τον όρο «φανταστική λογοτεχνία», θεωρώντας τον υπερβολικά ευρύ και ως εκ τούτου ανεπαρκή, τουλάχιστον για την περίπτωση της Βασιλάκου. Η νουβέλα Αγαπημένε μου ψυχίατρε ακροβατεί στο μεταίχμιο που χωρίζει – ή μάλλον ενώνει – αυτή τη δύσβατη, ρευστή σαν κινούμενη άμμο περιοχή με τη, φαινομενικά μόνο, ασφαλή πραγματικότητα.