Δημήτρης Βούλγαρης • Ερασιτέχνες εμπρηστές

Σημάδια από μια εποχή χωρίς ηλικία

ποίηση
σχέδιο εξωφύλλου: Κωνσταντίνα Κωτσοπούλου
σσ. 64, σχήμα 135 ×190 χιλ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N: 978-960-537-236-1,
Απόπειρα, Οκτώβριος 2017
7,00 € + Φ Π Α


Δεν είναι που η ηλικία του Κονστάνς απομακρύνθηκε νοερά – γιατί παραμένει εγγύτατη, ούτε που εκείνος  ο παιδικός θόρυβος πέρσι, ακούγεται σήμερα περισσότερο σαν απόηχος κάποιου άδικου πολέμου. Είναι που ο κόσμος αποσύρθηκε τελικά, πρόωρα, αφήνοντας τα σκόρπια σημάδια του στις επόμενες σελίδες που ήρθαν ή θα έρθουν. Αυτό είναι το χρέος που οφείλει σήμερα η Τέχνη στον εαυτό της.
Τα 42 ποιήματα των «Εμπρηστών» στο δεύτερο βιβλίο του Δημήτρη Βούλγαρη δεν προσφέρουν ούτε σχέδιο σωτηρίας, ούτε ρεαλιστική εικονογράφηση εσωτερικών πλάνων, ούτε αλέθουν στις διανοητικές τους μυλόπετρες το μοναχικό άλγος του στυλ. Παράγουν όμως, και μάλιστα αποφασιστικά και οργανωμένα, εκλύοντάς το ως κερδισμένο δικαίωμα, το πανηγυρικό χαμόγελο της αληθινής εικόνας που μένει «δίπλα σ’ ένα μισότρελο κερί». Κερί που όχι μόνο επιβίωσε στον αρμονικό χρόνο, αλλά ενίσχυσε και στη φλόγα του την υπόσχεση του αύριο.
Ποιήματα ενικά, κινητήρια, επιβεβαιωμένα. Κυρίως, όμως, αυτό: Επιβεβαιωμένα.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Δημήτρης Βούλγαρης - Μάνθος Γιουρτζόγλου

Ολομόναχοι μαζί στην ΕΡΤ Open | 1 Σπτεμβρίου 2016 »»

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος συνομιλεί με τον Δημήτρη Βούλγαρη και τον Μάνθο Γιουρτζόγλου.
Διάρκεια 1 ώρα και 55 λεπτά.

Αυγουστιάτικες βόλτες με την «Κονστάνς» του Δημήτρη Βούλγαρη

Κείμενο: Χάρις Γεωργίου. Φωτογραφία: Χρήστος Διαμάντης | #Street_View | 3 Αυγούστου 2016 »»

Ο Αύγουστος πάντα είναι ο μήνας της μελαγχολίας. Καθώς το Καλοκαίρι φτάνει προς το τέλος του, η μνήμη αναμασά εικόνες του παρελθόντος, έτσι ώστε να μας οδηγήσει πάντα σε ένα πιο σίγουρο παρόν. Πρέπει να έχεις αποβάλει από μέσα σου το παρελθόν για να καταφέρεις να χτίσεις το μέλλον. Όμως, να είναι που κάποιοι έρωτες – όπως η Κονστάνς – σπάνια ξεπερνιούνται. Είναι που είτε είναι Αύγουστος, είτε είναι Φλεβάρης, πάντα θα βρεις χρόνο να τη θυμηθείς και να ανατρέξεις να διαβάσεις κάποιο από τα κομμάτια του βιβλίου για να τη φέρεις στη μνήμη. Μέσα στις «71 σημειώσεις, θα προσπαθήσεις να συμφιλιωθείς κι εσύ με το χώρο, το χρόνο και με εκείνη που όλο φεύγει». Θα προσπαθήσεις κι εσύ μαζί με το συγγραφέα να κάνεις μια σημαντική ενδοσκόπηση, μια προσπάθεια για να κατανοήσεις τον κόσμο γύρω σου, μέσα από μία εσωτερική πάλη, μία πάλη να συμφιλιωθείς πότε με εσένα, πότε με τις συνθήκες, ποτέ με την απουσία της. Και οι φωτογραφίες να μένουν πάντοτε εκεί να θυμίζουν εκείνο το «ασπρόμαυρο και ξεκρέμαστο ανεκπλήρωτο Καλοκαίρι».

Ανασκευάζοντας τη λογοτεχνική συγγραφή

Γράφει η Ειρήνη Σταματοπούλου | ο αναγνώστης , Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου, 2016 »»

Εάν επιχειρούσε κανείς να χαρακτηρίσει το βιβλίο του Δημήτρη Βούλγαρη θα προσέκρουε στην ανεπάρκεια των λέξεων. Εάν προσπαθούσε να το εντάξει σε κατηγορίες, θα έβρισκε μπροστά του την αδιαπερατότητα όσο και τη διαφάνεια της γραφής. Το ίδιο συμβαίνει και με τον συγγραφέα που μετεωρίζεται μεταξύ των ατραπών των λέξεων, των αναγνώσεων και του υβριδικού λογοτεχνικού εγχειρήματός του. Ο λόγος του, συνειρμικός αλλά όχι αφηρημένος, πληθωρικός και οικονομικός ταυτόχρονα, ανερμάτιστος αλλά και στιβαρός, δαιδαλώδης μα όχι ερμητικός, αντιστέκεται σε κάθε ευκολία και προχειρότητα και διαφεύγει κάθε απόπειρας εννοιολογήσεων και ερμηνειών. «Ποίηση είναι οτιδήποτε ξεφεύγει από τη μετάφραση», μας λένε οι λόγιοι και οι μελετητές, και η γοητεία του κειμένου οτιδήποτε εκκρεμεί μεταξύ των αρθρώσεων του λόγου και της στοίχισης των λέξεων, οτιδήποτε δεν αποτυπώνεται στον παραμορφωτικό καθρέφτη της γλώσσας. Άλλωστε, το ομολογεί και ο ίδιος ο συγγραφέας: «Βλέπεις, η σχέση μου μαζί τους [με τις λέξεις δηλαδή] είναι αμοιβαία. Είναι επιλογή μου να με προδώσουν γιατί είναι εγώ». Ή αλλού: «Σου πήρα δώρο ένα βιβλίο. Ενός κανονικού συγγραφέα. Με κανονικές λέξεις. Όχι σαν τις δικές μου που ξεπηδούν από τις σελίδες και τις αφήνουν λευκές». Οποιαδήποτε, λοιπόν, προσπάθεια αξιολογικής, κριτικής ή ερμηνευτικής προσέγγισης, εν προκειμένω αστοχεί. Η δημιουργική ανάγνωση είναι το μόνο που απομένει.

Το Κονστάνς στο Έναστρον

Η Απόπειρα παρουσιάζει το νέο βιβλίο του Δημήτρη Βούλγαρη Κονστάνς την Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2016, στις 8.30 το βράδυ στο Έναστρον Βιβλιοκαφέ.
Για το βιβλίο κουβεντιάζουν ο συγγραφέας Σταύρος Σταυρόπουλος, ο δημοσιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας Κώστας Καλημέρης, και η συγγραφέας Ειρήνη Σταματοπούλου.

___________
Έναστρον Βιβλιοκαφέ, Σόλωνος 101, Αθήνα, 210/3828161.

Κονστάνς, του Δημήτρη Βούλγαρη

Γράφει η Σταματίνα Τσιμοπούλου | Artic,
29 Οκτωβρίου 2015 »»

«Κονστάνς»: γυναικείο κόκκινο όνομα σε μαύρο φόντο με κατά τόπους αποχρωματισμούς και λευκά στιγμιότυπα, ή αλλιώς «71 σημειώσεις, απόπειρες συμφιλίωσης με το χώρο, το χρόνο και εσένα που όλο φεύγεις». Πρόκειται για την συμφιλίωση με την απουσία που επελαύνει στο αύριο ή με το αύριο που επελαύνει –όπως και συνοψίζεται στο οπισθόφυλλο-; Μπορεί και για τίποτα από τα δύο… Ίσως απλά στις νύχτες να μετοίκησε η συγγνώμη, ανίκανη να διαπεράσει τη «διάφανη μέρα» του απόντος προσώπου.

Δημήτρης Βούλγαρης • Κονστάνς

μυθιστόρημα
σχήμα 13 × 20,5 εκ., σσ. 99,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N 978-960-537-209-5,
Απόπειρα, Ιούλιος 2015

Όταν το μόνο που μένει είναι λίγο ξεθωριασμένο εσύ, κάποιες ηλιοκαμένες μνήμες και η ιδέα ενός ανεκπλήρωτου καλοκαιριού που στάθηκε στο χρόνο ξεκρέμαστο, ασπρόμαυρο. Όλα τελειώνουν χωρίς το τέλος να ειπωθεί, φροντίζουν για αυτό οι φωτογραφίες.
Θα σε βρω όμως
Ξανά
Σύντομα
Κάπου αλλού
Το εδώ τέλειωσε.

Ένας νέος τόπος μυθιστορήματος, εποικισμένος από λέξεις και όχι από χαρακτήρες και νοηματοδοτημένος από συν-αισθήσεις και όχι από ιδέες, έκανε την εμφάνισή του δειλά τα τελευταία χρόνια, προεξοφλώντας το θρίαμβο του καινούριου απέναντι στο ανέφικτο και αγκυροβολημένο χθες. Ένα μυθιστόρημα σημείων, σχεδίων, εν τέλει ένα μυθιστόρημα που συνοψίζει τα κεφάλαια στη συνθήκη της απομάγευσης που τους αξίζει, ενθέτοντας λέξεις εικαστικού σώματος στο κέντρο της αφήγησης. Ένα μυθιστόρημα αφορισμός του μυθιστορήματος που γνωρίζαμε έως τώρα, ενταφιασμός της πλοκής, μαρμάρινη πλάκα για το παλαιό που φεύγει.
Ο Δημήτρης Βούλγαρης με το Κονστάνς προσθέτει τη δική του συνεισφορά σε αυτό το ιδίωμα, παραμένοντας αφοσιωμένος στην απόπειρα συμφιλίωσης με το αύριο που επελαύνει.
Η νέα σύνθεση είναι εκτός Κανόνα. Και αυτός είναι ο λόγος που θα επικρατήσει. Τα επόμενα χρόνια τής ανήκουν.

— Σταύρος Σταυρόπουλος