γράφει η Βίκυ Μουχτούρη, από την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής στη Λοκομοτίβα,
Σάββατο 17 Φεβρουαρίου 2024
Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένη που θα μιλήσω για αυτή την ποιητική συλλογή γιατί την είδα να παίρνει μορφή, ποίημα προς ποίημα. Είχα την τύχη να ζήσω την αγάπη της Εύης για τις λέξεις και την αγωνία της για το εάν θα μπουν στη σωστή θέση, εάν θα διαβαστούν επίσης τη σωστή στιγμή. Είμαστε αισίως στην 3η παρουσίαση αυτής της συλλογής.
Όταν τη διάβασα είχα την αίσθηση ότι μιλάει ένας άνθρωπος αρκετά συγκρατημένος για όλα όσα τον απασχολούν στη ζωή του. Ένας άνθρωπος που προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια του. Φοβισμένος, οριακά θρυμματισμένος ανά στιγμές. Διαβάζοντάς την, με συνεπήρε η εγκράτειά του η συναισθηματική. Φαντάστηκα έναν άνθρωπο να περπατά σιωπηλά και να σχολιάζει όλα όσα βλέπει γύρω του εσωτερικά.
Δεν υπάρχει τίποτα ωραιοποιημένο σε αυτά που βλέπει. Μου ήρθε η εικόνα ενός κολάζ στο μυαλό που στο κέντρο του θα είχε την κραυγή του Μουνκ μια υπόκωφη κραυγή και γύρω γύρω ανθρώποι σε φωτογραφίες σε προσωπικές στιγμές, στο σπίτι, στο νοσοκομείο, στον δρόμο, φωτογραφίες που αν και τα χρώματά τους είναι ζωντανά, θολώνουν λίγο τις φιγούρες, κάτι σαν τις ζωγραφιές του Ρίχτερ.
Ένιωσα την ανάγκη του να ανταμώσει με τον Άλλον με Α κεφαλαίο, άνδρα ή γυναίκα. Την ανάγκη του να ανταμώσει με τον εαυτό του. Την ανάγκη να φύγει από την ερημιά. Ανά στιγμές αυτή η σιωπή σπάει με εκρήξεις λεκτικές, ωμές, λιτές. Ο άνθρωπος θυμώνει, αγανακτεί, λυπάται και ματαιώνεται. Αυτά όμως τα συναισθήματα είναι το κλειδί για αυτόν, αφού τον οδηγούν στο ξύπνημα της ορμής της ύπαρξης. Θέλει απεγνωσμένα να μιλήσει, να ερωτευτεί. Αυτά είναι τα συναισθήματα που τον οδηγούν σε λύσεις που τον βγάζουν από την ανυπαρξία και την οδύνη. Η ποίηση είναι ξεκάθαρα η διέξοδος, είναι η ορμή, είναι ο χώρος που καταγγέλλει όλη αυτή την βία που διαπερνά όλα τα ποιήματα αυτής της συλλογής.
