Η ομιλία της Χριστίνας Οικονομίδου στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Αναστασίας Μαλανδρενιώτη Αποδημήσαμε εντός, στις 5 Απριλίου 2026 στο θέατρο Εν Αθήναις.
Η Αναστασία Μαλανδρενιώτη αποτελεί, έτσι κι αλλιώς, μια ξεχωριστή φωνή στο ποιητικό τοπίο της δημοσιευμένης ποίησης, στο οποίο εισέρχεται για πρώτη φορά. Με τα εργαλεία της ποίησης αυτή τη φορά, επιχειρεί διατυπώσει, εκ νέου, τη δική της, προσωπική θέαση του κόσμου. Δεν είναι η/ο πρώτη/πρώτη/ος που το επιχειρεί ούτε ασφαλώς η/ο τελευταία/ος. Μένει να δούμε αν και κατά πόσον το καταφέρνει.
Αρχής γενομένης από το γεγονός ότι δεν φαίνεται να την απασχολεί στο ελάχιστο το παραπάνω ερώτημα, αποτολμά το εγχείρημα ενός πρωτόλειου ποιητικού έργου που απαριθμεί μόλις δεκαοκτώ ποιήματα, που όμως εκτείνονται σε εκατό σελίδες, υπερκεράζοντας την ασφάλεια του κανόνα. Μ’ αυτόν τον τρόπο διασφαλίζει, κατ' αρχάς, την προσοχή μας — διόλου εμπρόθετα, όπως είπαμε — διακινδυνεύοντας μια διανοητική ακροβασία όπου κάθε λέξη είναι κρίσιμη προκειμένου να μην εγκαταλειφθεί η επόμενη ή και ολόκληρο το ποίημα. Το αποτέλεσμα τη δικαιώνει. Κι αυτό γιατί, όχι μόνο αποδεχόμαστε την πρόσκληση/πρόκληση αλλά και μας αποπλανεί σ’ ένα ταξίδι αναζήτησης κι επαναπροσδιορισμού.
Βαθιά προσωπική, μα διόλου ομφαλοσκοπική, η ποιητική της δεν διστάζει να χώσει βαθιά το νυστέρι στο τραύμα, ως έκπληκτος ιατροδικαστής, στην πρώτη του ανατομία. Και παραθέτοντας, εξίσου άναυδος με μας, τα ευρήματά του, καταφέρνει να μας πάρει απ' το χέρι όσο διανύουμε ξανά τη διαδρομή απ' το γρατζουνισμένο γόνατο της παιδικής μας ηλικίας ως τον κατάφυρτο άλλο εαυτό μας που δεν ξέρει πώς να ερμηνεύσει τα σημάδια του στο σήμερα.
