Ροδάνθη Σκουρτέλλη • Πώς είναι ένας επαναστάτης που τον αδίκησε η ιστορία;

γράφει η Ροδάνθη Σκουρτέλλη | Η Εποχή,
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2025 »»

Το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου έφυγε από τη ζωή η ηθοποιός και συγγραφέας Δέσποινα Τομαζάνη σε ηλικία 81 ετών. Το Βιβλίο που δεν γράφτηκε είναι το τελευταίο συγγραφικό της πόνημα. Η Δέσποινα Τομαζάνη ανήκει στις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις καλλιτεχνών που ασχολήθηκε με την ίδια επιτυχία με τον κινηματογράφο, το θέατρο και τη λογοτεχνία. Με καταγωγή από τη Χίο και έντονο ενδιαφέρον για την ιστορία του τόπου της, στο τελευταίο της βιβλίο επιχειρεί να προσεγγίσει κριτικά και δημιουργικά τη ζωή του Χιώτη αγωνιστή Αντώνη Μπουρνιά, αναδεικνύοντας παράλληλα τα όρια και τις δυνατότητες της ιστορικής αφήγησης. Ωστόσο, ο τίτλος του βιβλίου φαίνεται πως έφερε και μια προμνησιακή διάσταση.

Το τελευταίο βιβλίο της Δέσποινας Τομαζάνη με τον φαινομενικά ανορθόδοξο τίτλο Το Βιβλίο που δεν γράφτηκε είναι ένα ιστορικό αφήγημα που συνδέεται με τη μακρόχρονη προσπάθεια της συγγραφέως να αφηγηθεί με ιστορική ακρίβεια

Μολονότι ο Μπουρνιάς βρέθηκε στο επίκεντρο των γεγονότων που σημάδεψαν την εποχή του, παρέμεινε στο περιθώριο της ιστορικής μνήμης και της επίσημης ιστοριογραφίας.

Το «Ποια κατάπιε το θηρίο;» στα Τζάμια Κρύσταλλα

Το Ποια κατάπιε το θηρίο; τής Δανάης Τεζαψίδου ανεβαίνει στη σκηνή!  

 

Την Κυριακή 7 Νοεμβρίου στις 7 το βράδυ στα Tzamia Krystalla (Αγίου Όρους 10, Κεραμεικός, 10435, Αθήνα) παρουσιάζεται η ποιητική συλλογή Ποια κατάπιε το θηρίο; της Δανάης Τεζαψίδου.

 

Επτά φωνές και η πρωτότυπη μουσική των Danai & Io συνθέτουν μια ζωντανή εκδοχή της ποιητικής συλλογής, με μελοποιήσεις, spoken word, τραγούδι και ζωντανά ηλεκτρονικά ηχητικά τοπία.

Είσοδος ελεύθερη. Το βιβλίο θα διατίθεται στον χώρο.

 

Συντελεστές:

Μελοποίηση ποιημάτων: Danai & Io

Μουσική σύνθεση, πλήκτρα και ακορντεόν: Ιώ Le Moller / Servane Io Le Moller

Εισαγωγή: Χριστίνα Οικονομίδου

Φωνές (spoken word, τραγούδι): Αθηνά Μπαντή / Athina Banti, Βαρβάρα Σβορώνου / Barbara Sol, Δανάη Τεζαψίδου, Ζωζώ Ψαρρού-Παπαλημναίου / Georgia Psarrou, Μάτα Καστρησίου, Ρόζυ Διαμαντάκη / Rosie Diamantaki, Χριστίνα Οικονομίδου

Ήχος: Γιάννης Τσιριγώτης / Yannis Tsirigotis & Φάνης Αθανασίου / Fanis Athn. 

 

ΕΞΤΡΑ ΔΩΡΑΚΙ: Αυτό που ακούτε είναι τα πρώτα δευτερόλεπτα από τις «ΑΔΙΑΒΡΟΧΕΣ ΠΟΛΕΙΣ», ένα ποίημα της συλλογής που μελοποιήσαμε ως Danai & Io. Το κομμάτι κυκλοφορεί στις 26/11/2026 σε όλες τις μουσικές πλατφόρμες από την 1dB Records !

 

Μανίνα Ζουμπουλάκη • «Το άλλο μου μισώ!» Μαρίας Φραγκουδάκη, εκδόσεις Απόπειρα

γράφει η Μανίνα Ζουμπουλάκη | Athens Voice,
Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026 »» 

 

Βιβλιοπαρουσίαση: «Αθλητικά Παπούτσια Νο7», Βασίλης Τσαλής, εκδόσεις Μεταίχμιο και Το άλλο μου μισώ!: Ερωτικό δράμα γέλωτος, Μαρία Φραγκουδάκη, εκδόσεις Απόπειρα.

Τελευταία χαίρομαι τα μικρά, περιποιημένα και έξυπνα βιβλία Ελλήνων συγγραφέων, ιδίως όταν είναι καινούργιοι – είναι μια έκπληξη, ένας διαφορετικός τρόπος, μια άλλη οπτική, συμπυκνωμένη σε 130-150 σελίδες.

Τις ίδιες μέρες έπεσε στα χέρια μου Το άλλο μου μισώ! της Μαρίας Φραγκουδάκη: καμία σχέση με το προηγούμενο, μάλιστα έχει υπότιτλο «Ερωτικό δράμα γέλωτος», και έτσι αντιμετωπίζεται: σέξυ, ερωτικό, ανάλαφρο, «γελαστικό» ώρες ώρες, μισοαστείο μισοσοβαρό, σαν πείραμα αφήγησης – πώς μπορώ να κάνω την αναγνώστρια να χαμογελάσει, να καταλάβει το υπονοούμενο ενώ της κλείνω πονηρά το μάτι, και να ξεχάσει για λίγο τον πόνο της, όποιος κι αν είναι. Λέω «η αναγνώστρια» γιατί το βιβλίο απευθύνεται σε γυναίκες, με ένα ολόκληρο κομμάτι του αφιερωμένο στα «Κωλόπαιδα» που είναι σαν να τα βλέπεις εκεί στη Ρόδο, μαυρισμένα, μπανιαρισμένα, γυμνασμένα και έτοιμα για όλα. Ή όπως τα φαντάζεσαι τέλος πάντων τα κωλόπαιδα στο μέσο Ελληνικό νησί, και εκτός νησιού, όταν τελειώνει το καλοκαίρι.

Το Το άλλο μου μισώ! είναι νουβέλα, αλλά όπως είπα μοιάζει περισσότερο με πείραμα γραφής/συγγραφής από ένα άτομο που ξέρει να γράφει ωραία: σε κάποιο κομμάτι γίνεται σαν ημερολόγιο, για λίγες σελίδες μετατρέπεται σε θεατρικό, και στο τέλος καταλήγει χωρίς να το καταλάβεις σε ποιητική συλλογή. Εδώ κι εκεί, πέφτει γερό σεξ, παραστατικό, δροσερό κατά κάποιον τρόπο, ακόμα κι όταν είναι ιδρωμένο ή «δεν οδηγεί πουθενά» – πρόκειται για μύθο, ότι το σεξ πρέπει πάντα να οδηγεί κάπου, στη ζωή ή στη λογοτεχνία (καλά, στη ζωή μια χαρά είναι να μην οδηγεί πουθενά, δεν το συζητάμε, δε θες να σε πάει και στο φεγγάρι στην τελική, ένα σεξ είναι, σαν αυτό που κάνει όλος ο κόσμος όταν του φέξει…)

Info
Το άλλο μου μισώ!: Ερωτικό δράμα γέλωτος, Μαρία Φραγκουδάκη, εκδόσεις Απόπειρα.

 

Φώντας Ξενιός • Περφόρμερ

μυθιστόρημα

σσ. 273, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N: 978-960-537-377-1,
πρώτη έκδοση: Οκτώβριος 2026
Λ.Τ. 15,00 € (Φ Π Α)

Έβγαλε το μικρόφωνο απ’ τη βάση του κι έκανε μερικά βήματα προς τη μεριά του κόσμου, σαν να ’θελε να ορίσει τον χώρο της, να μετρήσει το εκτόπισμά της. Έπειτα γύρισε προς το μέρος μου, μου ’κλεισε το μάτι και μου χαμογέλασε. Ο μετρονόμος ήρθε στ’ ακουστικά μου. Μέτρησα οκτώ και μπήκα. Ο τρομερός όγκος που απελευθέρωσαν τα ηχεία, το άκουσμα της μουσικής μας σ’ αυτήν την απίστευτη ένταση, μου έδωσε φτερά. Μεμιάς δεν είχε για μένα καμιά σημασία πού βρισκόμουν, ο κόσμος λες και είχε χαθεί από μπροστά μου.

Σ’ ένα μικρό στούντιο ήχου στα Πατήσια δύο νεαροί ερασιτέχνες μουσικοί, ο Μάνος και ο Πήτερ, προβάρουν αδιάκοπα κι αναζητούν την κατάλληλη φωνή που θα ολοκληρώσει τις συνθέσεις τους. Ο χρόνος περνάει αλλά οι υποψήφιοι και οι υποψήφιες κρίνονται ανεπαρκείς. Εν τέλει με τη βοήθεια του ηχολήπτη Ιάκωβου, θα γνωρίσουν την Άλις Πετροπούλου, μια χαρισματική τραγουδίστρια μεγαλωμένη στον Καναδά.Tο πρωτότυπο αυτό τρίο, που απαρτίζεται από πλήκτρα, ντραμς και φωνή, θα καταφέρει το ακατόρθωτο: Η μουσική τους θα ακουστεί εκτός Ελλάδος και τα κομμάτια τους θα σκαρφαλώσουν στην κορυφή των διεθνών τσαρτς. Όμως εσωτερικές έριδες δεν θα αργήσουν να φανερωθούν. Η Άλις οραματίζεται μια αλλαγή μουσικής κατεύθυνσης σε μελωδικότερους δρόμους. Τα άλλα δυο μέλη διαφωνούν μαζί της, τα πνεύματα μεταξύ τους οξύνονται και το συγκρότημα οδηγείται σε αδιέξοδο. Κρίσιμες αποφάσεις θα χαράξουν τη μοίρα τους.

Ένα σχόλιο στα τεκταινόμενα της ανεξάρτητης ελληνικής μουσικής σκηνής αλλά και τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας.

Χρίστος Παπαγεωργίου • Χριστίνα Οικονομίδου: «Πραγματικότητα και άλλες εικασίες»

γράφει ο Χρίστος Παπαγεωργίου | Διάστιχο,
Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2026 »»

Όταν μιλάμε για μια ποιήτρια της ποιότητας της Χριστίνας Οικονομίδου, σίγουρα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν ότι το πρώτο και κύριο μέλημά της είναι, κατά τη γνώμη μας, η προστασία του φύλου της, όχι ένας στείρος φεμινισμός, όχι μια ακραία επίθεση στη φαλλοκρατία, αλλά, το αντίθετο (και πολύ περισσότερο), μια υπερήφανη και ελπιδοφόρα για το μέλλον θέση, που σύμφωνα με την ίδια, υπάρχει περίπτωση να καρποφορήσει. Η ποίηση της Οικονομίδου είναι οικουμενική, όχι με την έννοια της τυποποίησης ή της μαζικότητας, αλλά με εκείνη της εμβέλειας.

Το πιο σημαντικό στην ποίησή της είναι η πεμπτουσία της, δηλαδή οι ανατροπές. Πράγματι, στο τέλος κάθε ποιήματος και με τη χρήση του ΥΓ., η Οικονομίδου ανατρέπει ό,τι πιο πάνω επιχείρησε, δίνει μια άλλη διάσταση σε ποιήματα που από μόνα τους αποτελούν μικρά αριστουργήματα. Άρα, για να καταλήξουμε στο πρώτο συμπέρασμα, σχετικά με μια ποιητική συλλογή η οποία όχι απλώς ξαφνιάζει, εγείρει τις αισθήσεις, σοκάρει, προβληματίζει και προκαλεί για πιο βαθείς στοχασμούς, συνάμα όμως κατέχει όλα τα εφόδια, προκειμένου να λειτουργήσει σε όλα τα επίπεδα ρεαλισμού, υπερρεαλισμού, φαντασίας και, πάνω απ’ όλα, πραγματολογικής ευταξίας.

Βρίσκομαι σε μια δομική αναρχία, για το τι δηλαδή θα γράψω, για το πώς θα αρθρώσω τον λόγο μου, για το πώς δεν θα προδώσω αυτή την υπέροχη ποίηση, την τόσο εξωστρεφή μεν, σκοτεινή δε και επώδυνη.

Η βιογραφία του χρόνου

Απόψε, λέει ο χρόνος, είναι ήδη αύριο.
Κάνεις λάθος, του απαντά ο εαυτός του στον
καθρέφτη.
Απόψε είναι μόλις χθες.
Κι έτσι, αμφιταλαντευόμενος, κυλάει έκτοτε μες
στους αιώνες.
Κι εμείς το ίδιο, πάντοτε δυσερμηνεύοντάς τον.

Μαρία Φραγκουδάκη • Το άλλο μου μισώ!

Ερωτικό δράμα γέλωτος

νουβέλα 

σσ. 131, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N: 978-960-537-378-8,
πρώτη έκδοση: Οκτώβριος 2026
Λ.Τ. 12,00 € (Φ Π Α)

Το βιβλίο αυτό ξεκίνησε να γράφεται σαν παραλήρημα, σαν μυστικός μονόλογος της συγγραφέως. Μήπως τελικά η ζωή είναι θέατρο ; Κι όλοι εμείς, οι φίλοι, οι εραστές μας, ηθοποιοί ;
Το άλλο μου μισώ ! είναι μια ερωτική νουβέλα, ή μήπως μια συναισθηματική νουβέλα ; Ή μήπως μια σκέτη τρέλα ;
Αποτελείται από τρία μέρη : τα δύο πρώτα είναι πεζά, χωρίς όμως να είναι καθόλου πεζά, και μπορούν να διαβαστούν και ως αυτοτελείς ιστορίες. Το τρίτο μέρος είναι ποιητικό. Διότι Το άλλο μου μισώ ! είναι ένα ερωτικό δράμα γέλωτος. Και όπως το αρχαίο δράμα είναι έργο ποιητικό, έτσι και η νουβέλα, στο τελευταίο μέρος περιλαμβάνει ποιήματα (και αναστεναγμούς).
Ποίηση και κυνισμός, άγρια χαρά της ηδονής ανακατεμένη με βαθιά λύπη και απελπισία, ρομαντισμός και μοναξιά, λατρεία και αηδία, χαμόγελα και κλάμα. Άφαντοι εραστές και μία αντιηρωίδα που της αρέσει να τρέχει πίσω τους και που κάθε φορά που βουτάει στον έρωτα, όλα στην αρχή φαντάζουν μέλι γάλα, όμως εκεί είναι που αρχίζουν τα βάσανα τα μεγάλα.
Ωιμέ ! έρωτα εσύ, ανίκατε στη μάχη, πώς και προκαλείς στην ηρωίδα στηθάγχη ; Και άραγε αγαπάει όσους ερωτεύεται ή καταβάθος τους μισεί ; 
Ένα ερωτικό δράμα με μία αφηγήτρια που τολμάει να μην αγαπάει τον ίδιο της τον εαυτό, ώσπου να βρει το άλλο της μισώ.

Η Ευφροσύνη Λούζη συνομιλεί με τον Μάνθο Γιουρτζόγλου

συνέντευξη στην Ευφροσύνη Λούζη | Αλκυονίδες μέρες,
Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2026 »»

 

1. Πώς συνδέεται το καλοκαίρι κατεξοχήν εποχή εξωστρέφειας και χαράς με τη « σκληρή μελαγχολία» του τίτλου; Είναι ο Αύγουστος τελικά μια εποχή αποκάλυψης ή αναγκαίου απολογισμού;

Θεωρώ πως το καλοκαίρι γενικά – και ιδιαίτερα ο Αύγουστος – δεν έχει καμία «επιείκεια». Όλα βιώνονται έντονα και από τους παραθεριστές, οι οποίοι τρέχουν να κάνουν στις διακοπές όσα δεν κάνουν τον χειμώνα και από τους παραμένοντες στην πόλη, οι οποίοι και αφορούν το βιβλίο. Στην περίπτωση των δεύτερων, όλα μοιάζουν να είναι κόντρα. Δεν υπάρχει ουσιαστικά τίποτα να περιμένουν μέσα σε μια άδεια πόλη, νοιώθουν μοναξιά, απομόνωση, έλλειψη κινήτρου και αυτό μοιραία τους οδηγεί σε προσωπικούς απολογισμούς, οι οποίοι ως επί το πλείστον καταλήγει σε διαφόρων ειδών αποτυχίες. Οι ήρωες της Σκληρής μελαγχολίας του θέρους περιφέρονται «ψάχνοντας στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί», όπως λέει και το γνωστό άσμα. Κι αυτό τους σπρώχνει πολλές φορές στα άκρα. Σε γενικές γραμμές και πάντα μιλώντας προσωπικά, ο Αύγουστος στην πόλη πάντα με έφερνε αντιμέτωπο με διάφορους «απολογισμούς». Και αυτούς θέλησα να αποτυπώσω με κάποιο τρόπο σε αυτό το βιβλίο. Είμαι εγώ αυτός που περιφέρεται τελικά.

2. Στις ιστορίες σας, το σκηνικό συχνά τοποθετείται μέσα στο καλοκαίρι. Πώς λειτουργεί το φυσικό περιβάλλον ως καθρέφτης των εσωτερικών τοπίων των ηρώων σας;

Το φυσικό περιβάλλον αυτού του βιβλίου είναι η πόλη και ο Αύγουστος. Ουσιαστικά αυτοί οι δυο είναι οι ήρωες. Και ο συνδυασμός τους εδώ, δεν είναι τόσο εύκολος, δεν «κολλάει» καλά. Μέσα σε αυτό λοιπόν, οι άνθρωποι σε αυτές τις ιστορίες παλεύουν να ισορροπήσουν, να αντέξουν η και να συρθούν προς την καταστροφή. Όντας μακριά από τις παραλίες, την θέα του απέραντου γαλάζιου και της φύσης, όντας μακριά από τις χαρές και τις προσδοκίες των διακοπών, δίνουν τη μάχη τους να αναπνεύσουν μέσα στο τσιμέντο. Γι’ αυτό και το μέσα τους τοπίο είναι πολλές φορές το ίδιο «γκρίζο» με το χρώμα του τσιμέντου.

3. Αυτό είναι το τρίτο σας βιβλίο. Νιώθετε ότι η γραφή σας έχει μετατοπιστεί ή ωριμάσει θεματικά σε σχέση με τα προηγούμενα έργα σας;

Ειλικρινά δεν ξέρω τι να σας απαντήσω σε αυτή την ερώτηση καθότι δεν θεωρώ καν τον εαυτό μου συγγραφέα. Γράφω κι εκδίδομαι γιατί πονάω και όταν φουσκώνει ο ποταμός μέσα μου πρέπει να εκβάλει. Αυτό ξέρω μονάχα. Η θεματική των ιστοριών μου βασίζεται μέχρι τώρα σε μεγάλο βαθμό σε αληθινά γεγονότα που έχω βιώσει προσωπικά, που τα «αλίευσα» από διηγήσεις άλλων, που τα διάβασα κάπου. Αυτό συμβαίνει και στο «θέρος» όπου οι δέκα από τις δώδεκα ιστορίες πατάνε πάνω σε κάποιο μικρό η μεγαλύτερο αληθινό γεγονός. Κεντρικοί άξονες είναι ο έρωτας και ο θάνατος. Καμία «πρωτοτυπία» δηλαδή. Με ενδιαφέρει οι ήρωες μου να «τεντώνουν» τα όρια τους μέχρι εκεί που δεν πάει.