Έφυγε την 1η Ιανουαρίου ο James Grauerholz, φίλος, εραστής, σύντροφος, συνεργάτης, βοηθός και μάνατζερ του William Burroughs, σε ηλικία 72 ετών.
Διάβασε το Naked Lunch σε ηλικία 13 ετών. Η γραφή του συγραφέα τον συνεπήρε και οκτώ χρόνια αργότερα χτυπούσε την πόρτα του Burroughs στο διαμέρισμα που έμενε στη Νέα Υόρκη. Η συνάντησή τους επρόκειτο να αποδειχθεί μοιραία και άκρως καθοριστική για την μετέπειτα πορεία και των δύο.
Υπάρχει πολύ πληροφορία σχετικά με ό,τι αφορά στην κοινή πορεία του Burroughs με τον Grauerholz και μπορεί ο καθένας, εύκολα, να βρει οτιδήποτε τον ενδιαφέρει. Για αυτό και θεωρώ περιττό να μπω εδώ σε μια τέτοια διαδικασία. Αυτό που μένει είναι η αφοσίωση, η αγάπη.
Σε κάποιες σπάνιες στιγμές μας που είμαστε πρόθυμοι να ξηλώσουμε την κυνική αντίσταση στην ειλικρίνεια, μπορούμε να δούμε την απλότητα της αγάπης και να την απολαύσουμε ως την πιο πλούσια πραγματικότητα της ζωής. Και τίποτα δεν ξηλώνει αυτόν τον κυνισμό αυτοπροστασίας πιο αποτελεσματικά, από το πλησίασμα του θανάτου.
Ο Burroughs, τον Μάρτιο του 1997, γράφει στο ημερολόγιό του:
Στα 83, μόλις τώρα βγαίνω από μια επεισοδιακή εφηβεία που κόστισε πολύ σε μένα και σε αυτούς που είχα γύρω μου. Βέβαια, όχι άλλη “χαζή” αγάπη σε αυτή την ηλικία.
Λίγο αργότερα, έξι εβδομάδες πριν από τον θανατό του — έφυγε στις 2 Αυγούστου του ιδίου έτους — γράφει:
Ακούγεται γλυκανάλατο αλλά η αγάπη είναι μια πολύ καθοριστική δύναμη, όπως ο ηλεκτρισμός.
Στην τελευταία σελίδα του ημερολογίου του, τρεις μέρες πριν από τον θάνατό του, γράφει:
Το μόνο πράγμα που μπορεί να επιλύσει μια διαμάχη είναι η αγάπη… Αγνή αγάπη.
Αγάπη; Τι είναι;
Το πιο φυσικό παυσίπονο που υπάρχει.
ΑΓΑΠΗ.
Ο Grauerholz βούτηξε μέσα στα σκοτάδια του εθισμού και της προσωπικής τραγωδίας του Burroughs, κατανόησε, αισθάνθηκε, διαχώρισε… οργάνωσε διεξοδικά το έργο του συγγραφέα και… αγάπησε.
Ήταν ρομαντικό εξ αρχής, τον αγάπησα… πριν τον συναντήσω, αφού τον συνάντησα, μετά τον θάνατό του και μέχρι σήμερα… δεν έχω ποτέ αγαπήσει κάποιον με τον τρόπο που αγάπησα εκείνον,
έχει πει ο ίδιος.
Η Iris Murdoch γράφει κάπου στις
Ερωτικές επιστολές:
Είναι παράξενο που είναι τόσο απλό το γεγονός ότι είναι η αγάπη που κάνει τον κόσμο να γυρίζει, αν και είναι τόσο δύσκολο να το καταφέρεις σωστά.
Πιστεύω πως ο Grauerholz το κατάφερε.
