Γιώργος Μαυροειδής • Το μεγάλο ταξίδι του θείου Bill

γράφει ο Γιώργος Μαυροειδής | περιοδικό Bing Bang, τχ 2 (Ιούλιος 1997).

Τα ξημερώματα, στις 2 Αυγούστου 1997, ο θείος Bill σηκώθηκε από το κρεβάτι του, φόρεσε το κλασικό γκρίζο κοστούμι του με το γιλέκο και τη ρεμπούπλικα και βγήκε να αγοράσει ένα εισιτήριο για τον τόπο των νεκρών δρόμων.

Το εισιτήριο έσκασε μέσα στα ομιλούντα νεκρά του δάχτυλα, αλλά αυτό δεν είχε πια καμιά σημασία μιας και ο θείος Bill είχε ήδη αποβιβαστεί στο αποστειρωμένο από τους απολυμαντές Nova Express, που η απαλή του μηχανή ξεκίνησε αμέσως και με την ταχύτητα που ανοίγει η λεπίδα του στιλέτου πήγε να ενωθεί με το απόλυτο.

Εκεί, λοιπόν, στο λιμάνι των αγίων θα τον περίμεναν για να τον υποδεχτούν όλοι οι παλιοί του φίλοι, και θα είχαν σίγουρα πάρα πολλά να πουν. Θα εξηγούσε επιτέλους στην Joan ότι δεν πρέπει να κουνιέται όταν παίζουν τον Γουλιέλμο Τέλο, γιατί το 22άρι δεν είναι και πολύ ευθύβολο, θα έκανε περίπατο στους λιθόστρωτους κήπους παρέα με τον Jack και τον Neal.

Θα καλούσε σε ένα γυμνό γεύμα τον Allen για να μιλήσουν για τα άγρια αγόρια, τα γράμματα του Yage και τους junkies, θα μεθούσε άγρια με τον Charles τινάζοντας τον τρίτο του νου στον αέρα, και τέλος θα είχε πια την ευκαιρία να γνωρίσει προσωπικά έναν σωρό ενδιαφέροντες τύπους, τον Αρθούρο, τον Τζόναθαν, τον Αντρέ, ακόμα και τον δικό μας τον Σταύρο.

Όσο για εμάς που κατοικούμε στις πόλεις της κόκκινης νύχτας, αυτή την ηλεκτρονική εποχή, άφησε αναπάντητο το ερώτημα:

Μήπως οι λέξεις δεν είναι τίποτα άλλο παρά ιοί από το διάστημα;

Καλό σου ταξίδι, θείε Bill.

Γιώργος Μπλάνας (1959–2024)

Την Κυριακή έφυγε ο ποιητής Γιώργος Μπλάνας. Ανήκε στη γενιά που εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80, και με τη δουλειά του οραματίστηκε να αλλάξει το πρόσωπο της Ελλάδας. Άφησε πίσω του ένα σπουδαίο ποιητικό και μεταφραστικό έργο. Με την Απόπειρα συνεργάστηκε ήδη από το 1986 με την έκδοση της ποιητικής συλλογής του Τσαρλς Μπουκόβσκι Η αγάπη είναι σκύλος απ’ την κόλαση (1960–1980). Ακολούθησαν το Υπεραστικό μεθύσι (διηγήματα και ποιήματα) το 1987, ο Βρώμικος κόσμος (διηγήματα) το 1988, η συλλογή Τρόμου και Αγωνίας γωνία (ποιήματα) το 1994, το Αστυνομικό το 1996. Παράλληλα εκείνα τα χρόνια ο Γιώργος μετάφρασε για τον Ελεύθερο τύπο τού Γιώργου Γαρμπή τα Λαϊκά Μανιφέστα τού Λώρενς Φερλινγκέττι (1988), τη Βενζίνη τού Γκρέγκορι Κόρσο  (1989) και το Ουρλιαχτό τού Άλλεν Γκίνσμπεργκ (2002). Αργότερα στην Απόπειρα επιμελήθηκε τις εκδόσεις των Παραμυθιών από την ελληνική πεζογραφία (1997) και των Παραμυθιών από την παγκόσμια ποίηση (1997), και διασκεύασε τη βυζαντινή μυθιστορία του Ανδρόνικου Κομνηνού Δούκα Παλαιολόγου Η ερωτική ιστορία του Καλλίμαχου και της Χρυσορρόης το 1997, επιμελήθηκε την έκδοση των Μύθων του Αβιανού (2000), των Παραμυθιών από τη Σλοβακία τού Pavol Dobšinský (2005) και την έκδοση της συνέντευξης του Τσαρλς Μπουκόβσκι Το μόνο που με νοιάζει είναι να ξύνομαι στη μασχάλη στη Φερνάντα Πιβάνο (2006), και μετάφρασε μαζί με τη γυναίκα του Σάντυ Παπαϊωάννου τα Παραμύθια από την άγρια Δύση (2006).

Έφυγε ο Νικόλας Ντάβας

Ελευθερία | 8 Φεβρουαρίου 2024 »»

Νεκρός στο σπίτι του στα Εξάρχεια βρέθηκε ο Λαρισαίος μουσικός και συγγραφέας Νίκος Ντάβας. Τον νεκρό εντόπισαν άντρες της ΕΛΑΣ που κλήθηκαν στο σημείο, οι οποίοι τον εντόπισαν μέσα σε λίμνη αίματος. Αργά χθες το βράδυ συνελήφθη -μετά από ομολογία του- ο δράστης για τη δολοφονία του Νίκου Ντάβα.

Με αφορμή την είδηση του θανάτου του Λαρισαίου καλλιτέχνη, ο δικηγόρος Κώστας Σταυριανός, με τον οποίο είχαν συνεργαστεί στο παρελθόν, τον αποχαιρετάει με ένα κείμενό του που είχε δημοσιευτεί στις Θεσσαλικές Επιλογές τον Μάιο του 2021.

Νικόλας Ντάβας: Ο Λαρισαίος καλλιτέχνης που αψηφάει τις συμβάσεις
Ο τίτλος του σημερινού άρθρου αποτελεί και την ουσία του. Ο Νικόλας Ντάβας, χρόνια τώρα κάτοικος Αθηνών αλλά μεγαλωμένος στη Λάρισα και στο Συκούριο, δε βάζει νερό στο κρασί του. Αναζητά και παράλληλα υπηρετεί την Αλήθεια μέσα από το πολυσχιδές έργο του και από τη συνεργασία του με Ηθοποιούς, Σκηνοθέτες και Μουσικούς. Όσα γράφονται εδώ είναι αποτέλεσμα προσωπικών εμπειριών, έρευνας και μιας πρόσφατης συζήτησης μαζί του.
Μουσικός, Ηθοποιός, Σκηνοθέτης, συγγραφέας με Θεατρικές σπουδές στο Manchester, τρεις ταινίες μεγάλου μήκους στο ενεργητικό του το Ινέπολις του 1995 και το Ονειροπόλος του 1998, ενώ κατά τη διαμονή του στο Λονδίνο είχε φτιάξει το The Importance of Being Loved το 2004. Πριν ξαναγυρίσουμε στο έργο του Ντάβα ας λύσω μια απορία που μπορεί να δημιουργήθηκε σε κάποιους. Γιατί να ασχοληθούμε μαζί του; Εκτός της εντοπιότητας, ο Ντάβας συγκεντρώνει και άλλα σημαντικότερα και πιο ουσιαστικά στοιχεία. Καθημερινά κατακλυζόμαστε συστηματικά από έναν οχετό σκουπιδιών κυρίως από την Τηλεόραση αλλά και από τα υπόλοιπα μέσα. Από τα ίδια μέσα προωθούνται οι μετριότητες (στην καλύτερη περίπτωση), οι ψεύτικοι, οι πλαστικοί, όσοι τέλος πάντων στέκονται εμπόδιο στην ηθική και πνευματική εξύψωση του ανθρώπου, σε μία στρατηγική προσπάθεια της εξουσίας να χαλιναγωγήσει και να καταπνίξει. Ο Ντάβας είναι από αυτούς που στέκονται στην απέναντι όχθη. Στην όχθη της Αλήθειας και της Ελευθερίας, εκεί που κατοικούν όσοι καίγονται καθημερινά και φωτίζουν τους υπόλοιπους. Γι’ αυτό ασχολούμαστε μαζί του.
Τα τραγούδια, τα Θεατρικά, τα ποιήματα οι ταινίες του Ντάβα δεν είναι αυτό που θα λέγαμε «βόλτα στο πάρκο». Περισσότερο για γροθιά στο στομάχι μου κάνουν, από αυτές τις γροθιές που σε κάνουν να διπλωθείς αρχικά και να νιώσεις διπλά ευθυτενής αμέσως μετά. Στη Λάρισα παρουσίασε δύο από τα Θεατρικά του έργα, τον Ορφέα έναν μονόλογο γραμμένο για τη Ρούλα Καραφέρη. Με την ίδια συνεργάστηκε στο Εγώ γύρισα για σένα, κρατώντας ο ίδιος το δεύτερο ρόλο. Αμφότερα τα έργα κάνανε περιοδεία σε πολλές πόλεις, ενώ παλιότερα το Εγώ γύρισα για σένα είχε ανέβει στο Θέατρο «Τζένη Καρέζη» με την Κατερίνα Διδασκάλου και τον Νίκο Γεωργάκη. Στο Λονδίνο έχουν ανέβει τα WC και Smack τα οποία απέσπασαν πολύ καλές κριτικές. Ο Ντάβας, με έναυσμα την ευαισθησία του και κανόνα την ίδια του τη ζωή και τις εμπειρίες του, μιλάει για ανθρώπους που βρέθηκαν στο περιθώριο, εκτός προβολέων, παραδομένους σε πάθη και εξαρτήσεις, αυτούς που οι υπόλοιποι «φυσιολογικοί» εύκολα θα κλείναμε σε ένα ψυχιατρείο ή μια φυλακή για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο .
Ο Ντάβας είναι και Μουσικός, αυτή ήταν η αφορμή για να γραφτεί αυτό το άρθρο. Εχει κυκλοφορήσει δύο δίσκους, την Αυτοβιογραφία 1 το 2014 και το Τραγούδι του δρόμου το 2019 με τον Σπύρο Καββαδία (Dj Dudu) να συνεργάζεται μαζί του στο δεύτερο. Μια άλλη πολύ ενδιαφέρουσα και παραγωγική συνεργασία του Νικόλα όσον αφορά στη Μουσική ήταν αυτή με τον Στάθη Ιωάννου, κιθαρίστα των Illegal Operation και των Appalachian Cobra Worshipers. Μαζί με άλλους μουσικούς φτιάξανε ένα διπλό δίσκο με αγγλόφωνα τραγούδια, ο οποίος θα φέρει τον τίτλο Τhe Orchestra of an Artfool dead Chief. Από μια πρώτη ακρόαση μπορώ να πω ότι αποτελεί ένα Hard core λυρικό αποτύπωμα των ταλέντων των συντελεστών, το οποίο ελπίζω να κυκλοφορήσει το συντομότερο δυνατό. Μεγάλο μέρος της μουσικής του βρίσκεται και στο Youtube.
Ο Ντάβας σαν ηθοποιός έχει παίξει κυρίως στο Θέατρο, στην Ελλάδα και στην Αγγλία σε πολυάριθμες παραστάσεις. Έχει εκδώσει τέλος τρία βιβλία με πεζά και ποιήματά του στην Ελλάδα, Τα Μαύρα Τετράδια (1) το 1996 από τις εκδόσεις Απόπειρα , το WC το 1999 από τις Εκδόσεις Σιγαρέτα και την Πόλη το 2000 από την Οδός Πανός .
Η ζωή του άλλαξε όταν σε ηλικία 13 ετών άκουσε το «Vicious» του Lou Reed. Έκτοτε έχει αφιερωθεί στην αυτοεξέλιξή του προσπαθώντας να μοιράζεται το χάρισμά του με όσο το δυνατόν περισσότερους. Υπό αυτήν την έννοια ο Ντάβας δεν έχει καμία διάθεση να είναι «underground». Αυτός είναι ένας χαρακτηρισμός που δίνουμε εύκολα σε καλλιτέχνες που δημιουργούνε μακριά από τη δημοσιότητα και τους οποίους το κυρίαρχο λόμπυ των ΜΜΕ δεν αφήνει να απευθυνθούν στο πλατύ κοινό . Από την άλλη όμως αποτελεί και έναν τίτλο τιμής για όσους δουλεύουνε σκληρά για να κοινωνήσουνε την Τέχνη τους μακριά από συμβιβασμούς και εκπτώσεις.
Δεν είχα σκοπό να κάνω μια αγιογραφία. Ο Ντάβας είναι, σύμφωνα με συνεργάτες του, χαοτικός και πολύ σκληρός σαν άνθρωπος όταν δουλεύει, με ό,τι αυτά συνεπάγονται. Μιλάει όμως τη γλώσσα της Αλήθειας και αυτό συγκινεί. Αυτό που είναι δηλαδή του ζητούμενο σε όλες τις Τέχνες.
Καλό ταξίδι, ξεροκέφαλε φίλε Νικόλα.

Ο Σπύρος Μεϊμάρης έφυγε από κοντά μας

Πέθανε χτες ο Σπύρος Μεϊμάρης.
Γνήσιος ποιητής, αγαπητός φίλος.
Θλίψη. 

Η νεκρώσιμη ακολουθία θα τελεστεί στο δεύτερο νεκροταφείο την Τετάρτη στις 10.30 το πρωί.

Ο τελευταίος των σταλινιστών

γράφει ο Ντίνος Σιώτης | Εφημερίδα των συντακτών,
Τρίτη 24 Αυγούστου 2021 »»

Ο Ντίνος Σιώτης αποχαιρετά με ένα προσωπικό κείμενο έναν από τους πρωτεργάτες του περίφημου San Francisco Revolutionary Poets Brigade, επίγονο των Μπίτνικς και από τους γνωστότερους ποιητές και ακτιβιστές των ΗΠΑ, ο οποίος πέθανε στις 22 Αυγούστου.

 Πρέπει να ήταν άνοιξη του 1973 ή του 1974. Απογευματάκι. Ημουν με την κοπέλα μου, Ελεν Χέλφερντ, στο καφέ Τριέστε, στο Νορθ Μπιτς του Σαν Φρανσίσκο. Πίναμε τον καφέ μας. Στο τζουκ μποξ είχα βάλει και έπαιζε το «Βράχο βράχο τον καημό μου» του Θεοδωράκη. Μας πλησιάζει ένας τύπος. Κάθεται απρόσκλητος στο τραπέζι μας. Μου λέει:

«Πρέπει να είσαι Ελληνας. Είμαι καινούργιος στο Σαν Φρανσίσκο. Ψάχνω να βρω δυο Ελληνες ποιητές. Τον Νάνο Βαλαωρίτη και τον Ντίνο Σιώτη. Έχεις καμιά ιδέα;»
«Ο ένας είναι απέναντί σου. Ο άλλος είναι απέναντι, στο Οκλαντ».
«Κι εσύ ποιος είσαι;»
«Εγώ είμαι ο Σιώτης».

Αυτή ήταν η γνωριμία μου με τον Τζακ Χίρσμαν. Ηταν, εδώ και καιρό, σε επαφή με την Κατερίνα Γώγου. Η οποία του είχε πει όταν πας στο Σαν Φρανσίσκο ψάξε να βρεις αυτούς τους δύο Ελληνες ποιητές που μένουν εκεί.

Ο Τζακ ήταν ο τυπικός Νεοϋορκέζος, ακτιβιστής, αριστερός ποιητής που δεν μάσαγε τα λόγια του. Ριζοσπάστης. Και επαναστάτης και επαναστατημένος. Και μαρξιστής και σταλινιστής. Αυτό το δεύτερο το πλήρωσε ακριβά. Οχι μόνο το αμερικανικό ποιητικό κατεστημένο τον είχε αποκλείσει αλλά και η ακαδημαϊκή κοινότητα δεν τον αποδέχτηκε.

Δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες. Και τον απέλυσαν διότι δεν κράταγε το στόμα του κλειστό, αφού προέτρεπε τους φοιτητές να μην πάνε να πολεμήσουν στο Βιετνάμ. Φυσικά και πολλοί από τους φίλους του δεν μπορέσαμε ποτέ να καταλάβουμε τι έβρισκε στον σταλινισμό, αλλά ήταν φίλος μας. Είχε τη φλόγα μέσα του. Δείχναμε κατανόηση. Από τότε πορευτήκαμε σε πολλά πρότζεκτ μαζί.

Σε διαδηλώσεις και σε πορείες. Κατά της χούντας στην Αργεντινή, τη Χιλή και την Ελλάδα. Υπέρ των εργατών γης στην Καλιφόρνια που, υπό την ηγεσία του φωτισμένου Σέζαρ Σάβεζ, δεν τους επέτρεπαν οι πολυεθνικές να οργανωθούν σε συνδικάτο. Ο Τζακ ήταν παρών σε κάθε προοδευτική πρόκληση και πρόσκληση.

Το 1982 έφυγα από το Σαν Φρανσίσκο για Καναδά. Χαθήκαμε με τον Τζακ. Αλλά νέα του μάθαινα. Είχαμε πολλούς κοινούς φίλους. Πάμε τώρα μπροστά σχεδόν 30 χρόνια. Στο 2009. Ερχεται μια μέρα στο γραφείο μου ο ποιητής και μεταφραστής Γιάννης Λειβαδάς. Μου φέρνει ποιήματα του Τζακ μεταφρασμένα από τον ίδιο. Τις Αρκάνες του. Τα δημοσιεύουμε στο περιοδικό Ρoetix. (Σε άλλο τεύχος του Ρoetix δημοσιεύουμε επιστολή που του είχε στείλει ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ.) Αφορμή να έρθω εκ νέου σε επαφή με τον Τζακ. Βρισκόμαστε μαζί στο Συντονιστικό Συμβούλιο του World Poetry Movement με έδρα το Μεντεγίν. Τον προσκαλώ στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών το 2011 του Κύκλου Ποιητών. Ερχεται και είναι κατενθουσιασμένος.

Συνέντευξη που είχε παραχωρήσει σε μεγάλη αθηναϊκή εφημερίδα δεν δημοσιεύεται λόγω «σταλινικού περιεχομένου». Εκτοτε συνυπήρξαμε σε πολλά φεστιβάλ ποίησης στο εξωτερικό. Συνεργαστήκαμε στην έκδοση της ανθολογίας Cross-Section: An Anthology of Contemporary Greek Poetry με 160 Ελληνες ποιητές. Το 2019 εκδίδεται από τις εκδόσεις Απόπειρα η δίγλωσση συγκεντρωτική συλλογή Μονοπάτι: Ποιήματα 1952–2001 με εισαγωγή, επιλογή και μετάφραση του Χρίστου Αγγελακόπουλου.

Ο Τζακ Χίρσμαν ήταν ένας πεισματάρης Μπιτ ποιητής, πιστός στις αρχές που χάραξε ο πατριάρχης Κένεθ Ρέξροθ. Τέταρτος Δαφνοστεφής Ποιητής του Σαν Φρανσίσκο, από το 2006 έως το 2008. Μεταφραστής ξένης ποίησης από πολλές γλώσσες. Από τους πρωτεργάτες του San Francisco Revolutionary Poets Brigade, όπου συμμετείχα και εγώ συχνά με ποιήματα και κοινές δράσεις. Την ποίησή του την καθοδηγούσε ο πόλεμος κατά της κοινωνικής αδικίας και της καταπίεσης και η καρδιά του ήταν φλογισμένη από τον αγώνα για την επανάσταση.

Δείγμα γραφής σε μετάφραση Χρίστου Αγγελακόπουλου:

Είμαι αυτός που τρέχει στους δρόμους
φωνάζοντας το όνομά σου ενάντια στη λοιδορία,
είμαι ο ύπνος της αυτοκτονίας
και ο καταρράκτης των αμνημόνευτων μαλλιών,
είμαι η επίθεση της ελευθερίας στις σκληρές καρδιές
και το ποίημα που δύσκολα ακούγεται.

Καλό σου ταξίδι, Τζακ. Να βρεις στον δρόμο σου τον Μαγιακόφσκι, τον Ρέξροθ, τον Γκίνσμπεργκ και τον Φερλινγκέτι.

Famed San Francisco poet and activist Jack Hirschman dies

 Amanda Bartlett, SFGATE, Aug. 22, 2021,
Updated: Aug. 23, 2021 11:26 a.m. »»

Poet Jack Hirschman types in his apartment above Cafe Trieste in North Beach, Calif., Feb. 2, 2000. (AP Photo/San Francisco Chronicle, Chris Stewart). CHRIS STEWART/Associated Press

 Jack Hirschman, former San Francisco poet laureate, activist, and famed proponent of the Beat Generation, died at his home in the city on Sunday, said the organization in which he served as a co-founder and director. He was 87 years old.

Speaking on behalf of the World Poetry Movement, Ataol Behramoglu said the organization learned of Hirschman’s death just minutes before he was scheduled to speak in the last of their regular online interviews as the WPM coordinator board.

“[It] is a big shock to us close friends and fellow activists,” wrote Behramoglu. “It has been a great loss to American and world poetry.”

City Lights Books, Green Apple Books and many others in San Francisco expressed their tributes to Hirschman on Twitter upon hearing the news.

“Jack made regular visits to our store and publishing office before the pandemic, brightening our day with a joke or a story,” City lights tweeted. “His presence in North Beach will be missed so much. He was steadily reading poetry up until today at various virtual events. We love you, Jack.”

Born in New York City, Hirschman started out as a copy editor for the Associated Press and later taught at UCLA in the 1970s before he was fired for encouraging his students to resist the draft during the Vietnam War. He moved to North Beach shortly thereafter, where he wrote and published his first volume of poetry, A Correspondence of Americans, and was deeply involved in the literary scenes at Caffe Trieste and City Lights.

Hirschman served as an assistant editor for the left-wing literary journal, Left Curve, formed the Union of Left Writers of San Francisco, and in addition to his own extensive poetry, translated dozens of international works into English, notably, the poems of a young Joseph Stalin.

will miss Jack Hirschman's presence in the world. my condolences to his dear wife. https://t.co/VlybMoAFDp
    — Joyce Carol Oates (@JoyceCarolOates) August 22, 2021

He was named as poet laureate in 2006 and created the San Francisco International Poetry Festival in the same year. Three years later, he became the poet in residence at the San Francisco Public Library.

Σπύρος Φέγγος (12.3.1957–2018)

Στα 61 του χρόνια και ύστερα από πολυήμερα μάχη για τη ζωή που έδωσε στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο έφυγε από τη ζωή ο φιλόλογος, μηχανικός, συγγραφέας και εικαστικός Σπύρος Φέγγος.