Λογοτεχνικά Βραβεία Αναγνώστη, Μικρές λίστες : Τα καλύτερα βιβλία του 2021

 Οι Κριτικές Επιτροπές του Αναγνώστη έδωσαν στη δημοσιότητα τις Μικρές Λίστες των υποψηφίων για Βράβευση Βιβλίων έκδοσης 2021. Ανάμεσά τους και το μυθιστόρημα του Γιώργου Πολυμενάκου Σημείο εξόδου ένα. Η απονομή των Λογοτεχνικών Βραβείων θα γίνει την Πέμπτη 16 Ιουνίου, 8 μ.μ., στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138)

Μυθιστόρημα

Κώστας Ακρίβος, Πότε διάβολος, πότε άγγελος, Μεταίχμιο
Νίκος Βεργέτης, Τορκί μπαρ, Έρμα
Χρήστος Αρμάντο Γκέζος, Χάθηκε βελόνι, Μεταίχμιο
Σωτήρης Δημητρίου, Ουρανός απ’ άλλους τόπους, Πατάκης
Καλή Δοξιάδη, Το σπίτι στα βράχια, Μεταίχμιο
Φώτης Δούσος, Η λίστα του Λεπορέλο, Νεφέλη
Μαρία Μήτσορα, Η κυρία Τασία και ο Γουλιέλμος Καταβάθος, Πατάκης
Γιώργος Πολυμενάκος, Σημείο εξόδου ένα, Απόπειρα
Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, Το χιόνι των Αγράφων, Κίχλη
Έλενα Χουζούρη, Στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Μια παλιά ιστορία, Πατάκης

«Σημείο εξόδου ένα», του Γιώργου Πολυμενάκου (κριτική)

γράφει ο Σόλωνας Παπαγεωργίου | Bookpress,
Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2022 »»

Είναι βέβαιο πως η πανδημία του Covid-19 θα επηρεάσει βαθιά τη λογοτεχνία, η οποία συχνά αποτυπώνει την πραγματικότητα – ή καλύτερα, εκφράζει την προσωπική ματιά ενός δημιουργού για την πραγματικότητα –, με τρόπο έμμεσο, μέσω της μυθοπλασίας. Ένα πρώτο δείγμα είναι το μυθιστόρημα του Γιώργου Πολυμενάκου με τίτλο Σημείο Εξόδου Ένα (εκδ. Απόπειρα), η υπόθεση του οποίου εκτυλίσσεται σε έναν δυστοπικό κόσμο, στα απομεινάρια ενός πολιτισμού που κατέρρευσε εξαιτίας ενός αναπάντεχου και εξαιρετικά μεταδοτικού ιού.

O Γιώργος Πολυμενάκος μιλάει για το δυστοπικό του μυθιστόρημα «Σημείο εξόδου ένα»

γράφει η Αφροδίτη Ερμίδη | Documento, Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2022 »» 
 

Σε ένα πολύ κοντινό μέλλον, μια μικρή πόλη-λιμάνι βρίσκεται σε κατάσταση εκούσιου εγκλεισμού μετά από την παγκόσμια πανδημία της θανατηφόρας ασθένειας του Παράξενου Ύπνου. O πρώην δήμαρχος της πόλης έχει εκμεταλλευθεί την κατάσταση της Ολικής Κατάρρευσης και έχει αυτοανακηρυχθεί σε Κυβερνήτη έχοντας υπό τον έλεγχό του το μοναδικό ένοπλο σώμα της Πόλης. Μπροστά από το λιμάνι της πόλης βρίσκεται ένα μικρό νησί που ονομάζεται Καθαρτήριο.

Στην άκρη του νησιού συντηρείται ένας φάρος για να παρασύρει σε ενέδρα όσα πλοία πλησιάζουν στο λιμάνι, με σκοπό το πλιάτσικο και τη διάλυσή τους στο Μεγάλο Ανακυκλωτήριο που υπάρχει πάνω στο νησί. Οι επιβαίνοντες στα πλοία που αιχμαλωτίζονται αντιμετωπίζονται ως de facto μολυσμένοι και εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες. Η Πόλη βρίσκεται στα όρια του λιμού λόγω του πολύχρονου εγκλεισμού. Η απολυταρχική διακυβέρνησή της δεν επιτρέπει στους κατοίκους να επιχειρήσουν οποιουδήποτε είδους απεγκλωβισμό.

Γιώργος Πολυμενάκος • Σημείο εξόδου ένα

μια δυστοπία
σσ. 245, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I  S  B  N: 978-960-537-311-5,
Λ.Τ. 15,00 € + Φ  Π  Α
Πρώτη έκδοση: Απόπειρα, Νοέμβριος 2021

Η μαύρη σημαία στην πρύμνη της φορτηγίδας που πλησιάζει στο Νησί κρέμεται στον ιστό της παραιτημένη, σαν να πιστεύει ότι οι μέρες των κυματισμών της πέρασαν, ότι οι άνεμοι θα παραμείνουν για πάντα υποτελείς, εδώ, στο βασίλειο της άπνοιας, σε έναν τόπο όπου το παρόν μοιάζει παντοτινό και το μέλλον απαγορευμένο.
Στο Νησί-Καθαρτήριο κουμάντο κάνουν οι Εξαγνιστές. Τι είδους Καθαρτήριο όμως είναι τούτο εδώ, απ’ όπου καμιά ψυχή δεν πρόκειται να αναπηδήσει στον Παράδεισο;

Αν σε κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον η πόλη που ζείτε βρισκόταν σε κατάσταση εγκλεισμού μετά από μια παγκόσμια καταστροφή (χωρίς ηλεκτρική ενέργεια, με όλα τα αγαθά πρώτης ανάγκης να σπανίζουν) και σας δινόταν η δυνατότητα να ανήκετε σε μια προνομιούχο μειοψηφία θυσιάζοντας τις προσωπικές σας ηθικές αξίες, τι θα κάνατε;

Αν την πόλη αυτή κυβερνούσε κάποια απολυταρχική εξουσία που θα σας ζητούσε να συμμετάσχετε στη φυσική εξόντωση όποιου προσπαθούσε να βρει καταφύγιο στον τόπο σας αντιμετωπίζοντάς τον de facto ως Άλλο ή Μολυσμένο, θα βρίσκατε τη δύναμη να αντισταθείτε; Και με ποιο κίνητρο;

Σε αυτά τα δύσκολα ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει ο συγγραφέας αποφεύγοντας να δώσει εύκολες λύσεις.

Δύο συγγραφείς υπογράφουν τα βιβλία τους

Ο Νίκος Μάντζιος και ο Γιώργος Πολυμενάκος υπογράφουν τα βιβλία τους την Παρασκευή 9 Ιουλίου 2021, 7–10 το βράδυ.
Βιβλιοπωλείο Άρτιον,
Χώρα Σχοινούσας

10+2 ελληνική πεζογραφία – καλοκαιρινές προτάσεις (του Γιάννη Ν. Μπασκόζου)

γράφει ο Γιάννης Μπασκόζος | ο αναγνώστης,
Τετάρτη 29 Ιουλίου 2020  »» 

Γιώργος Πολυμενάκος, Ιστορίες από την άλλη όχθη, συμμετοχή Μαρία Πολυκανδριώτη, Απόπειρα

Προσωπικές ιστορίες του συγγραφέα από την «άλλη όχθη», που δεν είναι παρά το αγνοημένο Πέραμα. Ιστορίες γειτονιάς, παρεών, μικρών καταστημάτων , κλαμπ, δρόμων, λαϊκών παιδιών που ζουν το δικό τους ελάχιστο όραμα. Τα πρώτα κομμάτια αφορούν στην παιδική ηλικία του συγγραφέα, την μετακόμιση της οικογένειας από το ένα δωμάτιο στα Μανιάτικά σε μια μικρή παράγκα στο Πέραμα, εκεί που τελείωνε ο δρόμος και άρχιζαν τα βράχια. Μια ζωή που τα όνειρα ήταν τόσο μικρά όσο ένα μικρό ζαχαρωμένο μηλαράκι. Όσο να κτίσεις έναν τοιχαλάκι για να μεγαλώσει  το σπίτι. Αργότερα ακολούθησαν  οι μικροί παράδεισοι, τα σουβλάκια, τα τζουκ μποξ, η ρετσίνα Κουρτάκη. Οι καλλιτεχνικές ανησυχίες, η πολιτικοποίηση, η επαφή με τον άλλο κόσμο. Αρκετές αφηγήσεις αφορούν στη μουσική σκήνη Κόντρα, ένα μαγαζάκι που έπαψε να υπάρχει το 1998, στο οποίο ανδρώθηκε η περαματιώτικη παρέα. Η πόλη αλλάζει αλλά δεν μπορεί να αποφασίσει: θέλει να είναι μια εργατική συνοικία, ένα μικροαστικό προάστιο, θέλει μονοκατοικίες πρόχειρα φτιαγμένες ή πολυκατοικίες εξίσου πρόχειρα κατασκευασμένες; Καταλήγει ένα θολό υβριδικό τοπίο, μισό άσχημο μισό καλό, όπως είναι και η ζωή μας.

Γιώργος Πολυμενάκος • Αυτό το στυλό δεν είναι δικό μου.

γράφει ο Γιώργος Πολυμενάκος | fractal,
Τρίτη 16 Ιουνίου 2020 »»

Αδημοσίευτο διήγημα του  Γιώργου Πολυμενάκου αφιερωμένο σε όλες τις μητέρες του κόσμου.
Το διήγημα ανήκει στον ίδιο κύκλο με τις Ιστορίες από την άλλη όχθη, αλλά δεν συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο γιατί το έγραψε πριν από μερικές ημέρες.

Ιστορίες από την άλλη όχθη

Καθημερινές αφηγήσεις που σκιαγραφούν μια ολόκληρη εποχή.


Οι εκδόσεις Απόπειρα παρουσιάζουν την πρώτη συγγραφική προσπάθεια του Γιώργου Πολυμενάκου με τον τίτλο Ιστορίες από την άλλη όχθη. Ο γνωστός στιχουργός, χρησιμοποιώντας το α΄ πρόσωπο, συνθέτει ιστορίες «από την άλλη όχθη μιας άχρηστης αφθονίας. Ιστορίες γεμάτες δακρυσμένα χαμόγελα».

Με έναν τρόπο γραφής άμεσο, σε βοηθάει να ταυτιστείς με τους ήρωες, ενώ ταυτόχρονα σε ξεναγεί σε μια εποχή που μοιάζει εξαιρετικά οικεία. Ιστορίες για ένα παιδί που χάθηκε, κυνηγώντας τον Απαγορευμένο Καρπό. Για ένα σπίτι που δεν υπήρχε. Για μια επιταγή χωρίς ποσό και ημερομηνία. Για έναν τοίχο που έπεσε. Για ένα τατουάζ που πεθαίνει πάνω σε έναν γερασμένο πισινό. Για έναν Ζαφείρη Μελά που δεν είχαμε.

Μέσα από 15 αυτοβιογραφικές αφηγήσεις ο στιχουργός-συγγραφέας επιχειρεί να μιλήσει για τους γύρω, την εποχή του και, καταγράφοντας απλές ιστορίες που δεν περιλαμβάνουν σπουδαία γεγονότα, αναδεικνύει τη σπουδαιότητα της καθημερινότητας.

Όπως γράφει ο συγγραφέας Τάκης Γεράρδης:

Ακόμη και σε κάποια πολύ σοβαρά θέματα που διηγείται ο αφηγητής, το χιούμορ, ο σαρκασμός και, κυρίως, ο αυτοσαρκασμός κυριαρχούν και βγαίνει πολύ γέλιο. Ένα γέλιο που μπορεί, την επόμενη στιγμή, να παγώσει στα χείλη σου…

Ιστορίες από την άλλη όχθη του Γιώργου Πολυμενάκου

γράφει η Χριστίνα Οικονομίδου | Facebook,
Πέμπτη 21 Μαΐου 2020 »»

Διαβάζοντας τις Ιστορίες από την άλλη όχθη του Γιώργου Πολυμενάκου, μέσα μου αισθανόμουν τις απανωτές εκρήξεις αναμνήσεων κι αισθήσεων που κορυφώθηκαν, θαρρείς, κλείνοντας το βιβλίο, σ’ ένα Μπιγκ Μπανγκ, που όμως αντί να δημιουργήσει κάτι νέο και απρόσμενα φουτουριστικό, επανατοποθέτησε τον κόσμο στα «παπούτσια» του.

Θέλω να πω, τίποτα δεν διεγείρει τη μνήμη περισσότερο από τις ίδιες τις αισθήσεις. Και στις αφηγήσεις του Γιώργου Πολυμενάκου είναι όλες εκεί: Από την όσφρηση (του φρέσκου ψωμιού, που πράγματι κάποτε το μισόκιλο ήταν όντως μισόκιλο, κι ώσπου να φτάσουμε στο σπίτι είχε μείνει το μισό του μισού, μ’ επίγνωση ότι θ’ ακούσουμε τα «σχολιανά» μας – δική μου ανάμνηση αυτή η τελευταία) ως την αφή, τη γεύση, την ακοή και την όραση.

Όλες ανεξαιρέτως οι αισθήσεις ήταν και είναι οι πρώτες και οι μοναδικές πύλες των αισθημάτων εντός μας. Κι οι ιστορίες του Πολυμενάκου κατακλύζονται απ’ αυτές τις αισθήσεις.
Παρ’ ότι γραμμένο ανυποψίαστα, πολύ προ κορονοϊού, νομίζω πως το βιβλίο του Πολυμενάκου είναι τόσο φορτισμένο από γήινες απολαυές και οδύνες που ακόμα και οι πολύ νεότεροι – εκείνοι, εννοώ που θεωρητικά δεν έδιναν ως τώρα βάση σ’ όλ’ αυτά ˜– εξαιτίας ακριβώς αυτής της απροσδόκητα πανανθρώπινης συνθήκης του αδιανόητου φόβου οποιασδήποτε φυσικής επαφής και ροής της καθημερινότητας, ενδεχομένως θα συγκινηθούν και ίσως να συλλάβουν ότι ένα βήμα πριν είναι κάποτε ένα βήμα μπροστά, κι ότι ο εκφυλισμός της πραγματικής πραγματικότητας δεν είναι μονόδρομος.

Ανυπομονώ να γλείψω αλάτι απ' το μπράτσο μου και σας περιμένω – αμήν και πότε – στην άλλη όχθη του ονείρου.

Το εκεί, το αλλού και το μετά δεν είναι κατ’ ανάγκη ζήτημα γεωγραφικής τοποθέτησης

γράφει ο Τάκης Γεράρδης* | fractal,
Τετάρτη 22 Ιανουαρίου 2020 »»

Ιστορίες από την άλλη όχθη του Γιώργου Πολυμενάκου, εκδόσεις Απόπειρα 2019


Με το Γιώργο Πολυμενάκο έχουμε πολλά κοινά όπως το ότι είμαστε ισοϋψείς, μεγαλώσαμε κι οι δυο σε φτωχικές συνοικίες που βρίσκονται στην κακιά όχθη του αρχαίου αλλά στεγνού πλέον ποταμού και ακόμη πως στιχουργικές μας δουλειές έχει μελοποιήσει ο φίλος τραγουδοποιός Πέτρος Συνοδινός.

Κι αν για μένα οι στιχουργικές απόπειρες υπήρξαν πάντα ένα λογοτεχνικό πάρεργο για τον Γιώργο ήταν πολλά παραπάνω. Γιατί και περισσότερα και καλύτερα τραγούδια έγραψε. Τραγούδια με τρυφεράδα, διεισδυτικά, με δουλεμένη ομοιοκαταληξία, με προβληματισμό για τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, τραγούδια ερωτικά, κοινωνικά και γλυκύτατα. Αυτά όμως ξεκίνησαν κάπου κοντά στο 1998, όπου και είχαμε γνωριστεί, κατόπιν ο καθένας μας χάθηκε σε δικές του ασχολίες, ύστερα έρχεται στη ζωή μας το ΦΒ, και ο Γιώργος, πάντα ανήσυχος καλλιτεχνικά, στήνει την ιστοσελίδα  texni.org κι εγώ συμμετέχω με κάποια διηγήματά μου, ώσπου μαθαίνω πως κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ το βιβλίο του Ιστορίες από την άλλη όχθη.

Βάσω Χρυσοστομίδου • για τις Ιστορίες από την άλλη όχθη

γράφει η Βάσω Χρυσοστομίδου (ανάρτηση μετά την εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου στον Γλάρο) »»

 Οι Ιστορίες από την άλλη όχθη υφαίνουν ένα προστατευτικό δίχτυ, ένα πλέγμα για να συγκρατήσουν όχι μόνο τη συλλογή των αναμνήσεων από το συρτάρι των παιδικών και νεανικών χρόνων του συγγραφέα, αλλά και πολύτιμα σπαράγματα από τη συλλογική μνήμη των ανθρώπων που μεγαλώσαμε στο Πέραμα.

Το δίχτυ διασώζει καταστάσεις και γεγονότα του παρελθόντος που αφορούν το κοινωνικό και ιστορικό πλαίσιο μιας πόλης που χτίστηκε πέτρα την πέτρα με αρχιτέκτονες την αγωνία και την ανάγκη. Που σκαρφάλωσε άναρχα στις βραχώδεις πλαγιές , που τράφηκε από τη θάλασσα και μάντρωσε τη θάλασσα. Ανάμεσα στις σελίδες των ιστοριών βρίσκουν στέγη τα καραμελωμένα μηλαράκια, η Απονιά από το τζουκ μποξ στο σουβλατζίδικο του κυρ Παναγιώτη, οι αόρατοι φίλοι που τρώνε ετεροχρονισμένα εκείνο το εκμέκ στου Πράπα, η Κόντρα που βρήκε το Γερμανό της, αλλά και ο βοριάς που τα παιδάκια παγώνει, η ετοιμόρροπη παράγκα και ο φόβος του χωροφύλακα, τα μακαρόνια των Χριστουγέννων χωρίς τυρί, η «πολυτέλεια» ενός ιδιόκτητου βόθρου, η κόλαση του αμπαριού στη ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη.

Το βιβλίο διαπερνά αποφασιστικά το παραπέτασμα της γλυκερής νοσταλγίας των «χρόνων της αθωότητας». Δεν ωραιοποιεί καταστάσεις του παρελθόντος. Αντίθετα, διαφυλάσσει την ευαισθησία, την ακεραιότητα και την αλληλεγγύη, τα γερά , δοκιμασμένα υλικά που στέριωσαν τις παράγκες της επιβίωσης, για μελλοντική χρήση. Γίνεται κρίκος ατσαλένιος στην αλυσίδα ανάμεσα στον αγέρωχο Ιώβ που σκάβει το βράχο και στον νεαρό άντρα που μόνος του και χαμογελώντας με κατανόηση θα εξηγήσει τα δικά μας ανεξήγητα. Καλεί σε Αποχή από τα μαθήματα του συμβιβασμού και της αδιαφορίας με την ελπίδα ότι το κτίριο του σχολείου μπορεί να αλλάξει.

Η παρουσίαση των Ιστοριών από την άλλη όχθη (βίντεο)

Η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου Ιστορίες από την άλλη όχθη του Γιώργου Πολυμενάκου Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2020 »»

 

Ιστορίες από την άλλη όχθη

γράφει ο akamas | akamas.wordpress,
Τετάρτη 8 Ιανουαρίου, 2020 »»

Γιώργος Πολυμενάκος, Ιστορίες από την άλλη όχθη
Μια σειρά διηγημάτων σχετικά με τη παιδική και νεανική του ηλικία στο Πέραμα μας παρουσιάζει στη συλλογή αυτή ο συγγραφέας. Πρόκειται για διηγήματα που αποτυπώνουν σκηνές από μια εποχή που έχει περάσει και ο συγγραφέας μάς τις παρουσιάζει όχι τόσο με νοσταλγική διάθεση, αλλά για να μπορέσει αντλώντας διδάγματα από το παρελθόν να προχωρήσει στο μέλλον. Το παρελθόν αποτελεί μια καλή αφετηρία για να προχωρήσουμε και πάλι μπροστά, αρκεί να μπορούμε να αντλούμε τα ανάλογα διδάγματα και με θάρρος να αντιμετωπίζουμε τη ζωή.

Οι «Ιστορίες από την άλλη όχθη» στον Γλάρο

Την Παρακευή 10 Ιανουαρίου 2020, στις 9.30 το βράδυ, παρουσιάζεται το βιβλίο Ιστορίες από την άλλη όχθη του Γιώργου Πολυμενάκου και της Μαρίας Πολυκανδριώτη.

Ιστορίες και αφηγήσεις από το χθες αλλά και από το σήμερα, από την άλλη όχθη της Αθήνας. Ιστορίες από τη Δυτική Όχθη, ιστορίες από το Πέραμα.

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει ο ηθοποιός Γιάννης Κατσάμπας.

Τραγούδια του Γιώργου Πολυμενάκου θα ερμηνεύσουν ο Νίκος Καλλίνης (Εκείνος και Εκείνος) και ο Πέτρος Συνοδινός.

Παρασκευή 10/1/2020 στις 21.30 στο μεζεδοπωλείο Γλάρος, Λεωφ. Δημοκρατίας 108, 18863 Πέραμα.

Το event στο Facebook »»

Γιώργος Πολυμενάκος • Ιστορίες από την άλλη όχθη

Συμμετοχή: Μαρία Πολυκανδριώτη
διηγήματα
σσ. 109, σχήμα 13 × 20,5 εκ., έκδοση χαρτόδετη
I S B N: 960-537-281-1,
Απόπειρα, Δεκέμβριος 2019
Λ.Τ.: 10,00 € (+ Φ Π Α)


Ιστορίες:
Για ένα παιδί που χάθηκε κυνηγώντας τον Απαγορευμένο Καρπό.
Για ένα σπίτι που δεν υπήρχε.
Για μια επιταγή χωρίς ποσό και ημερομηνία.
Για έναν τοίχο που έπεσε.
Για ένα τατουάζ που πεθαίνει πάνω σε έναν γερασμένο πισινό.
Για έναν Ζαφείρη Μελά που δεν είχαμε.
Ιστορίες από την άλλη όχθη του σήμερα, από έναν κόσμο που δεν χάθηκε γιατί υπάρχει ακόμα, μέσα μας.

Ιστορίες σε πρώτο πρόσωπο, από την άλλη όχθη μιας άχρηστης αφθονίας, άλλες αισιόδοξες, άλλες μελαγχολικές, με αυτεπίγνωση απέναντι στο γκροτέσκο, διάστικτες από αναλαμπές χιούμορ, όπως είναι άλλωστε και ζωή του καθενός από εμάς.
Ιστορίες για την άγνωστη δύναμη που υπάρχει κρυμμένη μέσα μας αλλά κάποιες φορές αποκαλύπτεται μέσα από τα βιώματα της καθημερινής μας ζωής και την υψώνει σε ένα επίπεδο πάνω από το τετριμμένο.