Το Τράνζιτ στον Ιανό

Παρουσίαση του Τράνζιτ στον Ιανό στις 26 Ιουνίου 2024 με την ευκαιρία της επανέκδοσής του για τέταρτη φορά, δέκα χρόνια μετά την πρώτη έκδοση.
Σκέψεις Ανν Λου, 27 Ιουνίου 2024 »»

Από αριστερά, Θύμιος Κούκιος, η συγγραφέας και η Όλγα Νικολαΐδου.

Τα διηγήματα του Τράνζιτ γράφτηκαν μεταξύ 2011–2014. Την εποχή εκείνη η χώρα μας ταλανιζόταν από πρωτόγνωρα θέματα. Ανασφαλείς, αβέβαιοι για την αυριανή ημέρα, κάποιες φορές απογοητευμένοι, θυμωμένοι περνούσαμε τη μια ημέρα ύστερα από την άλλη. Δηλώσαμε και αγανακτισμένοι για όλα όσα πιστεύαμε πως ήταν διαφορετικά χτισμένα γύρω μας και διαψευστήκαμε. Αγανακτισμένοι που αντιλαμβανόμασταν πως δεν είχαμε συμπεριληφθεί σε κάποιο κοινωνικοπολιτικό σχέδιο και πως δεν υπήρχαν τρόποι να μην ξεχαστούμε στα αζήτητα. Μπροστά μας βλέπαμε να συμβαίνει αυτό που δεν θέλαμε να συμβεί. Κάποιες γενιές που τους έτυχε να ζήσουν στα δύσκολα, στην κακή στιγμή της Ιστορίας, να μετατραπούν σε παρενθέσεις. Οι επόμενοι να συνεχίσουνε το δρόμο τους, η Ιστορία να συνεχιστεί και σε εκείνα εκεί τα πέτρινα χρόνια κάποιοι να έχουν φάει το βόλι σαν να ήταν απλώς παράπλευρες απώλειες.

Το Τράνζιτ στο IANOS Café

Με την ευκαιρία της 4ης έκδοσης της συλλογής διηγημάτων Τράνζιτ της Αννίτας Λουδάρου (Ανν Λου) σάς περιμένουμε για μια ξεχωριστή βραδιά στο Ianos Café την Τετάρτη 26 Ιουνίου 2024 στις 8.30 το βράδυ. Θα μιλήσουν με την Αννίτα Λουδάρου (Ανν Λου) και θα διαβάσουν αποσπάσματα από το βιβλίο της η Ψυχοθεραπεύτρια - Ηθοποιός, απόφοιτος της ΕΕΑΟ&ΟΨ και της Ανώτερης Σχολής «Δήλος» Όλγα Νικολαΐδου, και ο Ψυχοθεραπευτής - Ηθοποιός, απόφοιτος Δραματικής Σχολής Εθνικού Θεάτρου Θύμιος Κούκιος. 

ΙΑΝΟΣ CAFE,
Σταδίου 24, Αθήνα, 105 64,
210/3217917

Το event στο Facebook.

Ανν Λου • Τράνζιτ (ανατύπωση)

Ανατυπώθηκε και κυκλοφορεί η συλλογή διηγημάτων Τράνζιτ τής Αννίτας Λουδάρου. 

σσ. 143, σχήμα 13 × 20,5 εκ., έκδοση χαρτόδετη,
φωτ εξωφύλλου: Samantha French,
I S B N: 978-960-537-189-0,
Λ.Τ. 10,00 € + Φ Π Α
Τέταρτη έκδοση: Ιούνιος 2024 (Πρώτη έκδοση: Απόπειρα, Απρίλιος 2014)

Πριν από 13 χρόνια, εν μέσω του τυραννικού μνημονίου, μια άγνωστη κοπελιά θέλησε να αρχίσει να γράφει όσα είχε μέσα της. Άνοιξε ένα blog με τα αρχικά της Ανν Λου και άρχισε να εκφράζεται για όσα συνέβαιναν, για όσα μας έπνιγαν, για όσα άλλαζαν. Για τη βια, για την αδικία, για την απανθρωπιά. Έγραφε κάποιες φορές δυο και τρια κείμενα την ημέρα αλλά κυρίως τη νύχτα. Το blog ρόλαρε, όπως και η ίδια, σαν να είχε βάλει πατίνια και να περνούσε μέσα απο τοίχους και γυαλιά. Απο εκείνα εκεί τα κείμενα και απο κάποια λίγα πιο κατοπινά όπου η θεματολογία είχε αρχίσει να προέρχεται απο ένα υλικό που ανήκε σ´αυτό που ο κάθε άνθρωπος συγκεντρώνει σε όλη τη ζωή του και έχει την ανάγκη κάτι να το κάνει, να το μετουσιώσει κάπου, εκδόθηκε από την Απόπειρα το Τράνζιτ το 2014, μια νουβέλα το Ιώδιο το 2015 και μια συλλογή επίσης μικροδιηγημάτων το Τη νύχτα που τρεμόσβηνε το λ το 2020. Ούτε που μπορούσε η ίδια να το φαντασθεί στα πιο βαθιά όνειρά της. Και τα τρια βιβλία αγαπήθηκαν και έκαναν τη δική τους διαδρομή, φέρνοντας στο κορίτσι που τα έγραψε πολλές συγκινήσεις, πολλές χαρές, πολλές ιδιαίτερες στιγμές. Και συνεχίζουν.

Και όλα αυτά ήθελα να τα πω για να μπορέσω να μεταφέρω την αμέριστη χαρά μου, όταν έμαθα από τον Σαράντη πως η Απόπειρα προχωράει για την τέταρτη έκδοση του πρώτου βιβλίου, του Τράνζιτ. Ένα Τράνζιτ που είχε εξαντληθεί αλλά που όπως φαίνεται ακόμα επιλέγεται.

Θυμάμαι που του είπα: «Μα αυτό πρέπει να το γιορτάσουμε.»

Ναι πρέπει να το γιορτάσουμε.

Stay tuned

(Κείμενο της Αννίτας στο Facebook.)

 

Η Αννίτα Λουδάρου, μιλάει στη Λεύκη Σαραντινού

γράφει η Λεύκη Σαραντινού | Bookia,
Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2021 »»

Η Αννίτα Λουδάρου, η οποία συγγράφει με το ψευδώνυμο Ανν Λου και πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στο Τόκυο. Σπούδασε Γεωλογία, Χρηματοοικονομικά και Ψυχανάλυση στην Πάτρα, στο Λονδίνο και στην Αθήνα, όπου τώρα ζει και εργάζεται. Ένα διήγημά της, το 70 τετραγωνικά, έχει βραβευτεί το 2019 στον διαγωνισμό «Αντιθέσεις» του Ιανού. Έχει γράψει ως τώρα μία νουβέλα με τίτλο Ιώδιο (εκδ. Απόπειρα, 2015) δύο συλλογές διηγημάτων, το Τράνζιτ (εκδ. Απόπειρα, 2014) και την παρούσα, Τη νύχτα που τρεμόσβηνε το Λ, για την οποία μας μίλησε εδώ.

Αναμφίβολα ο τίτλος του βιβλίου σας φαίνεται πρωτότυπος και πολύ ιδιαίτερος. Ο νους των αναγνωστών κάνει διάφορους συνειρμούς σχετικά με την προέλευση αυτού του… μυστηριώδους Λάμδα, το οποίο υπάρχει και στο επώνυμό σας. Θέλετε να μας πείτε πώς ακριβώς προέκυψε ο παράξενος αυτός τίτλος και από πού δραπέτευσε αυτό το Λ;

Το λ δραπέτευσε από τη λέξη ελπίδα. Είναι ένα από τα 5 επίμαχα γράμματα που θα μπορούσαν να επιλεχθούν δηλαδή. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή του ανθρώπου που η ελπίδα τρεμοσβήνει. Τα τελευταία χρόνια ζήσαμε πολλές τέτοιες στιγμές. Από τη μια στιγμή στην άλλη η υγεία μας, όσους και όσα αγαπήσαμε, όσα κτίσαμε, όσα φτιάξαμε, μπορούσαν να χαθούν, να καούν, να βουλιάξουν. Είναι αυτές οι στιγμές που ο χρόνος σταματάει. Όχι ο χρόνος έξω, αυτός που τον μετράμε με τα ρολόγια και τα ημερολόγια, αυτός δε σταματάει ποτέ. Ο χρόνος μέσα μας όμως παγώνει, όταν η κατάσταση ξεφύγει. Αυτός ο χρόνος μέσα μας είναι συνυφασμένος με την ελπίδα. Το λ επιλέχθηκε λοιπόν γιατί πέρα από τον ιδιαίτερο ουρανικό φθόγγο που πραγματώνεται, είναι στην πεζή μορφή του σύμβολο των λεπτών της ώρας.

Τρυφερές, στοχαστικές, συγκινητικές, ανθρώπινες

γράφει η Κυριακή Μπεϊόγλου | Η εφημερίδα των συντακτών,
Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2020 »»

Τη νύχτα που τρεμόσβηνε το λ («Απόπειρα»). Πολύ μου άρεσαν αυτές οι μικρές ιστορίες. Τρυφερές, στοχαστικές, συγκινητικές, ανθρώπινες. Ό,τι πρέπει γι’ αυτά τα δύσκολα Χριστούγεννα που επιστρέφουμε όλοι στον εαυτό μας.

Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες είχε κάποτε πει πως πάντα φανταζόταν τον παράδεισο σαν ένα είδος βιβλιοθήκης. Στους δύσκολους καιρούς της πανδημίας και του αναγκαστικού εγκλεισμού τα βιβλία μπορούν να γίνουν η πόρτα εξόδου μας σε κόσμους που δεν φανταζόμαστε. Καταλαβαίνοντας τον μεγάλο ρόλο τους εκδοτικοί οίκοι και βιβλιοπωλεία στέλνουν τα βιβλία τους στο σπίτι σας χωρίς να χρεώνουν μεταφορικά έξοδα. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα για να πάρει επιτέλους το βιβλίο τη θέση που του αξίζει στον πολιτισμό της χώρας μας.

Είναι δύσκολο να επιλέξεις βιβλία για άλλους, πάντα το τι θα διαβάσει κάποιος είναι μια πολύ προσωπική επιλογή. Κατά τον Κάφκα τα «βιβλία που έχουμε ανάγκη είναι εκείνα που πέφτουν σαν τσεκούρι στην παγωμένη θάλασσα της ψυχής μας» ενώ κατά τον Όργουελ «τα καλύτερα βιβλία είναι εκείνα που μας λένε αυτά που ήδη ξέρουμε». Εμείς διαβάσαμε και σας προτείνουμε τα παρακάτω βιβλία. Για να τα διαβάσετε ή για να τα χαρίσετε αυτές τις πρωτόγνωρες γιορτές που έρχονται σε λίγες μέρες.

 

500 λέξεις με την Αννίτα Λουδάρου

Η Ανν Λου (Αννίτα Λουδάρου) | Καθημερινή,
Δευτέρα 19 Οκτωβρίου »»

 

Η Αννίτα Λουδάρου γεννήθηκε στην Αθήνα και πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στο Τόκιο. Σπούδασε γεωλογία, χρηματοοικονομικά, ψυχολογία και ψυχανάλυση στην Πάτρα, στο Λονδίνο και στην Αθήνα, όπου τώρα ζει και εργάζεται. Η συλλογή διηγημάτων Τη νύχτα που τρεμόσβηνε το λ είναι το τρίτο της βιβλίο. Προηγήθηκαν η συλλογή διηγημάτων Τράνζιτ και η νουβέλα Ιώδιο.
 
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό δίπλα στο κρεβάτι σας;
Τον Γαλατά της Άννας Μπερνς και την ποιητική συλλογή Φλου της Ειρήνης Μαργαρίτη.
 
Ποιος ήρωας/ηρωίδα λογοτεχνίας θα θέλατε να είστε και γιατί;
Η αλήθεια είναι πως δεν ταυτίζομαι με τους ήρωες. Περισσότερο προσπαθώ να μπω στα παπούτσια τους και να τους κατανοήσω. Θαύμασα την Κατερίνα στα Ψάθινα καπέλα γιατί νίκησε την αμφιθυμία της.
 
Διοργανώνετε ένα δείπνο. Ποιους συγγραφείς καλείτε, ζώντες και τεθνεώτες;
Πρόκληση! Θα καλούσα τον Πίντσον, αλλά δεν νομίζω να ερχόταν γιατί από όσο ξέρω δεν πάει πουθενά. Επίσης τον Σαίξπηρ, τον Κάφκα, τον Καββαδία, τον Καζαντζάκη, τη Λυμπεράκη, τον Χάκκα, τον Ραπτόπουλο και τον Χρηστίδη. Να κάθομαι σε μια γωνιά να τους παρακολουθώ και να τους ακούω.
 
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Από το έργο του Στέφαν Τσβάιχ Ο επικίνδυνος οίκτος έμαθα την επιρροή που μπορεί να έχει σε έναν άνθρωπο ο χειρισμός μέσω του συναισθήματος του οίκτου. Αλλά και από τα Οικογενειακά μυστικά του Σεργκέ Τισερόν έμαθα τον τρόπο που ένα μυστικό μέσα στην ιστορία μιας οικογένειας μπορεί να επηρεάσει την οργάνωση και την κουλτούρα της.
 
Το βιβλίο που έχετε διαβάσει τις περισσότερες φορές;
Το Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά».
 
Τι συνέβη Τη νύχτα που τρεμόσβηνε το λ;
Το λ, ένα από τα 5 επίμαχα γράμματα που θα μπορούσαν να μπουν στον τίτλο, είναι το γράμμα που στην πεζή μορφή του είναι σύμβολο των λεπτών της ώρας. Τη νύχτα που τρεμόσβηνε το λ, αυτό που τρεμόσβηνε ήταν η ελπίδα, αφού οι ήρωες είχαν χάσει τον τρόπο να ζουν μια ζωή χωρίς πικρίες. Οι ήρωες του λ βρίσκονται σε μια αναζήτηση του πόσο η ζωή τους καθορίζεται από το πεπρωμένο, τη μοίρα ή τις πράξεις τους.
 
Τόκιο, γεωλογία, χρηματοοικονομικά, ψυχοθεραπεία, γραφή, τι τα συνδέει όλα αυτά μέσα σας;
Τα συνδέουν οι ανοικτοί ορίζοντες. Μεγάλωσα μέσα σε ναυτική οικογένεια. Οι ναυτικοί περνούν τον περισσότερο χρόνο τους ταξιδεύοντας στη θάλασσα, σε ανοικτούς ορίζοντες. Ταξίδεψα πρώτη φορά με τους γονείς μου σε ηλικία 7 μηνών με ένα φορτηγό πλοίο όπου ο πατέρας μου ήταν πλοίαρχος και μετά έζησα στην Ιαπωνία τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής μου. Ήταν μια καλή αρχή για να μάθω πως η δημιουργικότητα και η γνώση δεν έχουν σύνορα.

Τη νύχτα που τρεμόσβηνε το λ στο Νομισματικό Μουσείο

Η νέα συλλογή διηγημάτων Τη νύχτα που τρεμόσβηνε το λ της Ανν Λου συναντά στο καφέ του Νομισματικού Μουσείου τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2020, στις 7 το απόγευμα, τις συγγραφείς Εύα Μ. Μαθιουδάκη και Ειρήνη Μαργαρίτη, καθώς και την ψυχολόγο-ψυχοθεραπεύτρια Μαρία Χρήστου, που συζητούν για το βιβλίο. Τη συζήτηση διευθύνει η Αγγελική Τσάκωνα.

Το event στο Facebook »»

Νομισματικό Μουσείο: Πανεπιστημίου 12 »»

 

 

 

 

Book Review: Τη νύχτα που τρεμόσβηνε το λ, της Αννίτας Λουδάρου

Η Μαριάννα Φλέσσα και η Γιώτα Βασιλείου για τη νέα συλλογή διηγημάτων της Ανν Λου |
ΒΙΒΛΙΟγραφικά, 14 Αυγούστου 2020 »»

[...] Ο χρόνος άχρονος και αόρατος τρεμόσβηνε από πάνω του. Ο μύθος του ακίνητου ερχόταν να τον συντρίψει. Απλώς περνούν τα χρόνια, σκέφτηκε. Και όταν μεγαλώνεις είναι σαν να κυλάς πάνω σε τσουλήθρα. [...]» («Η νύχτα που τρεμόσβηνε το λ», σ. 73)

ΜΑΡΙΑΝΝΑ: Κοινή συνισταμένη είναι η θεματολογία της συλλογής. Αφορά καθημερινές ιστορίες, ίσως κάποιες θα τις χαρακτήριζα πεζές. Λίγοι θα ασχοληθούν διεξοδικά αλλά η συγγραφέας μάς αποδεικνύει ότι αξίζουν την προσοχή της. Σκηνές μιας αστικής ζωής που υποσυνείδητα φορτώνει την ψυχή του ατόμου με γιατί, υποχρεώσεις, υποχωρήσεις, την πληγώνει. Έχουμε συνηθίσει οι πεζογράφοι μας να υμνούν τη φύση, τον έρωτα, να ζωγραφίζουν με τις λέξεις έναν κόσμο ωραιοποιημένο. Όχι απαραίτητα ιδανικό ή επιθυμητό.

ΓΙΩΤΑ: Πράγματι, η Ανν Λου, όπως της αρέσει να συστήνεται στους αναγνώστες της, επέλεξε οι ιστορίες της να εστιάσουν σε ανθρώπους μόνους ή μοναχικούς, πληγωμένους και πονεμένους. Ανθρώπους που έχουν χάσει το ενδιαφέρον τους για τη ζωή και την αισιοδοξία τους. Ανθρώπους που η καθημερινότητά τους είναι ο Γολγοθάς που πρέπει να ανεβαίνουν σε αυτή τη ζωή.

Τη νύχτα που τρεμόσβηνε το Λ

γράφει η Λίντα Τζουβάρα | PolisPost,
Τρίτη 11 Αυγούστου 2020 »»

Ποιο είναι άραγε αυτό το «Λ» που τρεμόσβηνε τις νύχτες; Το «Λ» της λήθης για όσα πρέπει να ξεχαστούν; Το «Λ» του λάθους που παραβίασε το σωστό; Το «Λ» από εκείνα τα λόγια που δεν ειπώθηκαν, από τη λογική που δεν λειτούργησε, από τη λαβωματιά που δεν ιάθηκε;

Οι μικρές αυτές ιστορίες στο νέο βιβλίο της Αννίτας Λουδάρου (Απόπειρα) διαδραματίζονται πίσω από πόρτες κλειστές και ακόμα πιο κλειστές ψυχές. Δεν είναι ούτε διηγήσεις ούτε αφηγήσεις, είναι μια διεισδυτική ματιά στις ζωές των ανθρώπων, είναι το νυστέρι που μπαίνει βαθιά στην ψυχή και καταφέρνει να μας εμπλέξει συναισθηματικά.

Ανν Λου • Δεν μαθαίνει ο άνθρωπος να αναγνωρίζει τι είναι αυτό που τον συγκινεί

 Συνέντευξη της Ανν Λου στην Εύη Βαλή | 7 μέρες tv

Με αφορμή την κυκλοφορία της νέας συλλογής διηγημάτων της, η συγγραφέας μάς μίλησε για τα ρίσκα που τολμούν οι άνθρωποι αλλά και για το λόγο που επέλεξε το συγκεκτιμένο λογοτεχνικό είδος.

Μαρία Λιάκου • Η έσω ζωή

γράφει η Μαρία Λιάκου | fractal,
28 Ιουλίου 2020 »»

Άνν Λου (Αννίτα Λουδάρου) Τη νύχτα που τρεμόσβηνε το λ, εκδ. Απόπειρα

Η Αννίτα Λουδάρου στο νέο της βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε μας παίρνει μαζί της σ’ ένα εντυπωσιακό ταξίδι εξερεύνησης της εσωτερικής ταυτότητας, σημερινών ανθρώπων και ανασύρει μνήμες, βιώματα και καταστάσεις που «σημαδεύουν».

Στα 53 διηγήματα που περιλαμβάνει το βιβλίο μιλάει κυρίως για την αποξένωση, για την ατολμία ή το προσωπικό μας ρίσκο. Για ζωές που σέρνονται και λιμνάζουν. Για σχέσεις που έκαναν και αυτό «το μαζί» των συντρόφων βυθίστηκε  μέσα στην σιωπή. Για προσωπικές συγκρούσεις που τελείωσαν και δεν συζητήθηκαν για να έχουν από κοινού μέλλον.

«Όχι, όχι, η ζωή δεν συνεχίζεται όπως λένε κάποιοι. Κάποια στιγμή σταματάει. Διακόπτεται. Μετά συνεχίζει πάλι. Είναι όμως διαφορετική.» (σ. 93)

Κάποια μικρά σε έκταση λέξεων – διηγήματα έχουν μια εσωτερική φωνή – προσωπική αφήγηση που αποτελούν έναν «καταγραφέα».  Μερικά δημοσιεύτηκαν και στην προσωπική της ιστοσελίδα Σκέψεις Ανν Λου.

Κάποια άλλα, όμως, έχουν την τεχνική φόρμα του διηγήματος με μια ιστορία για αφήγηση, ήρωα, πλοκή και διηγηματικό τέλος. Ξεχωρίζω το «Μια μπαταρία με πολλές πληροφορίες» (σ. 58) που έχει φόντο το διαδίκτυο και την γλώσσα του στον ψυχικό μας κόσμο.

Συνδυάζοντας το παρελθόν με το τώρα στα διηγήματά της σηματοδοτεί μια οπτική στην χαρτογράφηση των σημερινών σχέσεων και αναδύει την βαθιά βυθισμένη «κρυψώνα» με τραύματα και απώλειες. Με την γραφή της ρίχνει φως στην κάθε ιστορία και δίδει λεκτική και συναισθηματική «φωνή». Ο  αναγνώστης καλείται να ανακαλύψει ερμηνείες-εκδοχές.

«Κρατάνε όλοι από ένα κομμάτι βαμβάκι  και ψάχνουν για λίγο μπεταντίν.» (σ. 50)

Η συγγραφέας μας έδωσε καλά κρυμμένες ιστορίες που μυρίζουν υπόσχεση ότι θα ακολουθήσουν πιθανόν και άλλες σε ένα επόμενο βιβλίο της.


Η Αννίτα Λουδάρου (Ανν Λου) πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στο Τόκυο. Σπούδασε Γεωλογία, Χρηματοοικονομικά και Ψυχανάλυση στην Πάτρα, στο Λονδίνο και στην Αθήνα, όπου τώρα ζει και εργάζεται. Της αρέσει το λικεράκι μαστίχα γιατί της θυμίζει το νησί της. Από το 2012 διατηρεί την προσωπική της ιστοσελίδα Σκέψεις Ανν Λου και τα κείμενά της έχουν ταξιδέψει διαδικτυακά χωρίς διαβατήριο.

Έγραψε:
(2020) Η νύχτα που τρεμόσβηνε το λ, Απόπειρα
(2015) Ιώδιο, Απόπειρα
(2014) Τράνζιτ, Απόπειρα

Ανν Λου • Τη νύχτα που τρεμόσβηνε το λ

διηγήματα,
σσ. 163, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N: 978-960-537-290-3,
Λ.Τ. 10,00 € + Φ Π Α,
Απόπειρα, Ιούλιος 2020



Από το παράθυρό μου βλέπω την Αθήνα της νύχτας που όλο και περισσότερο θαμπώνει. Σήμερα κάποιος γίνεται είκοσι οκτώ, τριάντα οκτώ, σαράντα οκτώ. Κάποιος θα νιώθει πιο ζωντανός ανάμεσα στους ζωντανούς. Κάποιος πιο πεθαμένος ανάμεσα στους πεθαμένους. Και κάποιος θα φωνάζει «Θαύμα» τελειώνοντας όσα δεν μπόρεσε ποτέ ν’ αρχίσει. Πόση τύχη έφεραν άραγε όλα αυτά τα χρόνια; Πόσο αργά σκορπίζεται η τύχη όταν κάνει βουτιά από τον έκτο στην αχρωματοψία; Οι γάτες του φωταγωγού δεν ξέρουν ν’ απαντήσουν. Κοιτούν όμως προς τα πάνω περιμένοντας να τους στείλει κάτι από ψηλά κάποιος μακρινός τους ξάδερφος.

Αννίτας Λουδάρου • Καριόλα

Δημοσίευση στο περιδικό Φρέαρ,
Δευτέρα 30 Μαρτίου 2020 »»

Αδιανόητο σου φαινόταν να μην τρώμε όλοι μαζί το μεσημέρι. Δύο με δύο και είκοσι και οι τρεις γύρω από το μεσημεριανό τραπέζι τρώγαμε ένα παλιόφαγο που βιαστικά είχες μαγειρέψει από το βράδυ ή στην ακόμα χειρότερη κάτι που έφτιαχνες στο πόδι μόλις έμπαινες στο σπίτι. Εγώ ίσα που είχα γυρίσει από το σχολείο και ο πατέρας μου από τα καφάο του ΟΤΕ. Αμίλητοι, σκυμμένοι στα πιάτα μας, ο πατέρας μου θα με ρώταγε μασώντας «σε σήκωσε κανείς;» Κι εσύ με τη σιγανή, συρταρωτή φωνή σου θα με προστάτευες «άστην πρώτα να φάει».

Μετά εσύ θα έφευγες συνήθως τρέχοντας και με την μπουκιά στο στόμα για τα μαθήματα και το φροντιστήριο. Θα γυρνούσες εννιά και κάποιες φορές δέκα το βράδυ. Εγώ θα πέρναγα δυο ώρες με τον πατέρα μου, να διαβάζω τα μαθήματα της αυριανής μέρας πάνω στο ίδιο τραπέζι της κουζίνας με το ίδιο άσπρο-κόκκινο καρέ τραπεζομάντηλο. Θα λέγαμε τα απολύτως απαραίτητα. Θα του έλεγα τι είχα στην Ιστορία, τι ασκήσεις στη Γραμματική. Εκείνος θα κρατούσε το βιβλίο, θα με εξέταζε και στο τέλος θα μου έλεγε οκ. Θα του έλεγα ένα σωρό περήφανα ψέμματα για να με αφήσει ήσυχη, να μη με ελέγξει στα μαθηματικά και στην φυσικοχημεία. Τα μισούσα τα μαθηματικά. Ήθελα να βγάλω τ’ άντερα μου κάθε φορά που με εξέταζαν στο σχολείο στα μαθηματικά. Το ήξερες πως μισούσα τα μαθηματικά;

Aναρριχώμενο φυτό

διήγημα της Αννίτας Λουδάρου | ο αναγνώστης,
Παρασκευή 17 Μαΐου 2019 »»

Μια μετρίου αναστήματος γυναίκα, γύρω στα σαρανταπέντε σπρώχνει ένα καρότσι με τρόφιμα στο σούπερ μάρκετ. Φοράει καφέ παλτό, μαύρες μπότες, μπλε πλεκτό κασκόλ στο λαιμό. Τα ρούχα της είναι λίγο φθαρμένα αλλά καθαρά. Τα μαλλιά της δεμένα σε αλογοουρά. Πού και πού πέφτει ένα τσουλούφι στα μάγουλά της και το περνάει πίσω από τ΄αυτί. Tα χείλη της λίγο ξερά. Κινείται στους διαδρόμους με απόλυτη ακρίβεια. Ξέρει που είναι ακριβώς τι. Δεν χασομεράει. Είναι επτά το απόγευμα. Έχει έρθει για ψώνια μετά τη δουλειά.

circa 1965: A woman smiles as she pushes a shopping cart full of groceries down the aisle of a supermarket. A grocer stands behind her, writing on a clipboard. (Photo by Lambert/Getty Images)

Ευθείες μέρες (διήγημα της Αννίτας Λουδάρου)

γράφει η Αννίτα Λουδάρου | ο αναγνώστης,
Κυριακή 25 Μαρτίου 2019 »»

 
Απόγευμα μιας εντελώς τυχαίας καθημερινής βρίσκεται στο καφέ με την μεγάλη ξύλινη βιβλιοθήκη. Έχει μόνο μισή ώρα να γράψει, να σκεφθεί, να πιει δυο γουλιές καφέ, πριν φορτωθεί την μεγάλη κόκκινη τσάντα με τα χαρτιά και τις σημειώσεις και φύγει για την δουλειά. Μια απλή καθημερινή που τον αφήνει με την αίσθηση πως μάλλον είναι ένας ανόητος που αφήνει ανήμπορος τον χρόνο να καλπάζει. Που έρχονται γιορτές και δεν ξέρει που πήγαν οι ενδιάμεσοι μήνες. Μια μαύρη οριζόντια γραμμή απλώθηκε και ένωσε αυτόματα τον Αύγουστο με τον Δεκέμβριο.  Μια ευθεία χωρίς καμπύλες και διαλείμματα. Ευθείες μέρες. Δεν του αρέσουν οι ευθείες. Μοιάζουν με το τίποτα.

Αννίτα Λουδάρου | Eίναι κάποια που ζει σ’ ένα υπόγειο

γράφει η Ανν Λου | εξιτήριον,
20 Μαρτίου 2019 »»


Ζει δυο χρόνια τώρα σε μια υπόγεια γκαρσονιέρα στην οδό Ιθάκης. Είναι κάθετη στην Πατησίων στο ύψος της Εφορίας. Η καλύτερη δουλειά που μπόρεσε να βρει μετά από τρία χρόνια συμπαγούς ανεργίας είναι στη γραμματεία ενός μεγάλου δικηγορικού γραφείου. Μεσολάβησε ο θείος της ο Βασίλης, ο αδερφός της μάνας της για να την πάρουν. Με τον όρο γραμματεία σύντομα κατάλαβε πως εννοούσαν τη χαμαλοδουλειά του γραφείου.   Χαρτόσημα, εφορίες, υποθηκοφυλακείο, υπηρεσίες αλλοδαπών οκτώ με δυόμιση το ωράριο της. Πάλι καλά, είχε τουλάχιστον ένα μισθό.

Σταύρος Σταυρόπουλος & Friends • This Is (not) a Love Song

Κυριακή 15 Απριλίου 2018, στις 9 το βράδυ, στο Closer.

(Think about the Times ή This is (not) a Love Song)

Με την ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ, ο Σταύρος Σταυρόπουλος και η Απόπειρα σας προσκαλούν σε ένα ροκ πάρτι μέχρι το πρωί στο μπαρ Closer (Ναυαρίνου 12, Αθήνα 10680, τηλ. 210/3647437).
Στα decks του μαγαζιού ο Σταύρος Σταυρόπουλος παίζει τη μουσική της βραδιάς, τη μουσική των βιβλίων, την μουσική αυτής της αιώνιας διαδρομής.
Αποσπάσματα από το βιβλίο διαβάζουν οι: 
Δανάη Παπουτσή (συγγραφέας, ηθοποιός)
Τόνια Κοσμαδάκη (ποιήτρια)
Τζούλια Γκανάσου (συγγραφέας)
Μάτα Καστρισίου (συγγραφέας, ηθοποιός)
Φανή Χούρσογλου (συγγραφέας)
Μαρία Μανδάλου (ποιήτρια)
Ειρήνη Σταματοπούλου (συγγραφέας)
Βίβιαν Στεργίου (συγγραφέας)
Αννίτα Λουδάρου (συγγραφέας)
Πέλα Σουλτάτου (συγγραφέας)
Νάνα Παπαδάκη (ποιήτρια, ηθοποιός, σκηνοθέτις)
Βέρα Φραντζή (ποιήτρια)
Χαρά Τσιώλη (ηθοποιός)
Μαρία Μπακοπούλου (ποιήτρια)

Η Ανν Λου Στο κόκκινο

Την Τρίτη 28 Νοεμβρίου 2017, στις 11–12 το βράδυ, στην εκπομπή «Ραδιόφωνο τη νύχτα»  με τη Θέκλα Τσελεπή.
Στο κόκκινο.

Η Αλοιφή για γέρους στο Σπίτι Art Bar

Την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου 2017, στις 8.30 το βράδυ στο Σπίτι Art Bar (Ευπατριδών 7 στον Κεραμεικό), παρουσίαση της συλλογής Αλοιφή για γέρους.

Για τον συγγραφέα Ελευθέριο Λεβαντή και για το βιβλίο μιλούν η Αννίτα Λουδάρου και ο Γιώργος Κωνσταντινόπουλος. Κείμενα διαβάζουν οι ηθοποιοί Όλγα Νικολαΐδου και Μενέλαος Χαζαράκης και ο συγγραφέας Μάνθος Γιουρτζόγλου.

Μετά την παρουσίαση ακολουθεί ζωντανή τζαζ μουσική από το τρίο του Θοδωρή Κότσυφα με την Τέρη Βακιρτζόγλου.

Δείτε το event στο Facebook.

Αννίτα Λουδάρου • «Η Τέχνη είναι σπίτι»

Συνέντευξη στη Μαρία Λιάκου | fractal: Η γεωμετρία των ιδεών,
Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016 »»

«Τίποτα ουσιαστικό δεν θα επιτρέψουμε να τελειώσει. Να επιβιώσουν οι δυνατοί όχι οι ισχυροί. Οι ισχυροί είναι έτσι κι αλλιώς οι πιο αδύνατοι γιατί τους κυβερνά πιο εύκολα ο κίνδυνος και ο φόβος. Η επανάσταση της αξιοπρέπειας ξεκινά ατομικά και συνεχίζει συλλογικά».

Η Αννίτα Λουδάρου είναι Ψυχαναλύτρια. Μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής Θεραπείας. Τελειόφοιτη του τμήματος Ψυχολογίας του Ανοικτού Πανεπιστημίου Αγγλίας και μητέρα δύο κοριτσιών. Έχει γράψει δύο βιβλία, την νουβέλα  «Ιώδιο», εκδόσεις Απόπειρα 2015 και την συλλογή μικρών αφηγήσεων «Τράνζιτ» εκδόσεις Απόπειρα, επίσης, 2014. Από το 2012 διατηρεί την προσωπική της ιστοσελίδα «Σκέψεις Ανν Λου».  Για τα βιβλία της αλλά και για το πέρασμα και το άνοιγμα σε μια νέα πια εποχή, περισσότερα στη συνέντευξη που ακολουθεί:

— Κυρία Λουδάρου, πώς προέκυψε η γραφή ως παράλληλη ενασχόληση;

Θυμάμαι πως έγραφα από παλιά. Από την παιδική μου ηλικία γέμιζα τετράδια, ημερολόγια με σκέψεις και συναισθήματα. Ήταν ο δικός μου τρόπος να γνωρίσω τον εαυτό μου, να διαχειριστώ την πραγματικότητα, να αναγνωρίσω τις δικές μου ιδιότητες, ικανότητες, αδυναμίες αλλά και των άλλων ανθρώπων που με περιέβαλλαν. Αργότερα μέσα στην δύσκολη εποχή που ζούμε ήρθε η ανάγκη μου ν’ ανοίξω το μπλογκ. Να επικοινωνήσω με τους άγνωστους περαστικούς που κάθε πρωί έβλεπα πηγαίνοντας στη δουλειά να σκύβουν κάτω από παρόμοια βάρη με τα δικά μου. Να μιλήσω για όλα αυτά που έβλεπα και παρατηρούσα. Ν’ ανοίξω την πόρτα και τα παράθυρα για να επικοινωνήσω. Η γραφή ήταν και παραμένει για μένα το συνδετικό υλικό που απαιτείται για να ενώσει ό,τι γνωρίζω, ό,τι μαθαίνω, ό,τι σκέφτομαι ή αισθάνομαι  σ’ ένα στέρεο σώμα. Η γραφή είναι μια βιωματική εμπειρία στο εδώ και τώρα των απολύτως δικών μου συναισθημάτων. Περιγράφοντας τον χαραχτήρα ενός ήρωα βρίσκεσαι κάπου μέσα σ’ αυτόν τον άνθρωπο και τον παρατηρείς από την δική σου ματιά και γνώση. Είναι ο ήρωας σου μέσα από εσένα και αυτό είναι βίωμα. Μια εμπειρία στο εδώ και τώρα που περικλείει το εκεί και τότε, το παρελθόν μας δηλαδή από την συνειδητή ή την ασυνείδητη πλευρά του.