Βασίλης Κιζήλος • Έφυγε ο Τζέιμς Γκράουεχολτς

Έφυγε την 1η Ιανουαρίου ο James Grauerholz, φίλος, εραστής, σύντροφος,  συνεργάτης, βοηθός και μάνατζερ του William Burroughs, σε ηλικία 72 ετών.

Διάβασε το Naked Lunch σε ηλικία 13 ετών.  Η γραφή του συγραφέα τον συνεπήρε και οκτώ χρόνια αργότερα χτυπούσε την πόρτα του Burroughs στο διαμέρισμα που έμενε στη Νέα Υόρκη.  Η συνάντησή τους επρόκειτο να αποδειχθεί μοιραία και άκρως καθοριστική για την μετέπειτα πορεία και των δύο.

Υπάρχει πολύ πληροφορία σχετικά με ό,τι αφορά στην κοινή πορεία του Burroughs με τον Grauerholz και μπορεί ο καθένας, εύκολα, να βρει οτιδήποτε τον ενδιαφέρει.  Για αυτό και θεωρώ περιττό να μπω εδώ σε μια τέτοια διαδικασία. Αυτό που μένει είναι η αφοσίωση, η αγάπη.

Σε κάποιες σπάνιες στιγμές μας που είμαστε πρόθυμοι να ξηλώσουμε την κυνική αντίσταση στην ειλικρίνεια, μπορούμε να δούμε την απλότητα της αγάπης και να την απολαύσουμε ως την πιο πλούσια πραγματικότητα της ζωής. Και τίποτα δεν ξηλώνει αυτόν τον κυνισμό αυτοπροστασίας πιο αποτελεσματικά, από το πλησίασμα του θανάτου.

Ο Burroughs, τον Μάρτιο του 1997, γράφει στο ημερολόγιό του:

Στα 83, μόλις τώρα βγαίνω από μια επεισοδιακή εφηβεία που κόστισε πολύ σε μένα και σε αυτούς που είχα γύρω μου. Βέβαια, όχι άλλη “χαζή” αγάπη σε αυτή την ηλικία.

Λίγο αργότερα, έξι εβδομάδες πριν από τον θανατό του — έφυγε στις 2 Αυγούστου του ιδίου έτους — γράφει:

Ακούγεται γλυκανάλατο αλλά η αγάπη είναι μια πολύ καθοριστική δύναμη, όπως ο ηλεκτρισμός.

Στην τελευταία σελίδα του ημερολογίου του, τρεις μέρες πριν από τον θάνατό του, γράφει:

Το μόνο πράγμα που μπορεί να επιλύσει μια διαμάχη είναι η αγάπη… Αγνή αγάπη.
Αγάπη; Τι είναι;
Το πιο φυσικό παυσίπονο που υπάρχει.
ΑΓΑΠΗ.

Ο Grauerholz βούτηξε μέσα στα σκοτάδια του εθισμού και της προσωπικής τραγωδίας του Burroughs, κατανόησε, αισθάνθηκε, διαχώρισε… οργάνωσε διεξοδικά το έργο του συγγραφέα και… αγάπησε.

Ήταν ρομαντικό εξ αρχής, τον αγάπησα… πριν τον συναντήσω, αφού τον συνάντησα, μετά τον θάνατό του και μέχρι σήμερα… δεν έχω ποτέ αγαπήσει κάποιον με τον τρόπο που αγάπησα εκείνον,

έχει πει ο ίδιος.

Η Iris Murdoch γράφει κάπου στις Ερωτικές επιστολές:

Είναι παράξενο που είναι τόσο απλό το γεγονός ότι είναι η αγάπη που κάνει τον κόσμο να γυρίζει, αν και είναι τόσο δύσκολο να το καταφέρεις σωστά.

Πιστεύω πως ο Grauerholz το κατάφερε.

Αφιέρωμα στον Γιώργο Μπλάνα

Τη Δευτέρα 17 Μαρτίου 2025, στις 8.30 το βράδυ στο θέατρο Εν Αθήναις (Ιάκχου 19, Γκάζι), φίλοι και συνεργάτες συζητούμε για τον ποιητή, τον μεταφραστή, τον κριτικό, τον φίλο Γιώργο Μπλάνα.

Έφυγε ο Δημήτρης Κουκουλάς

 Έφυγε το Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2024 ο Δημήτρης Κουκουλάς.

Τον Δημήτρη θα τον θυμόμαστε πάντα για το χιούμορ του, τη ζεστασιά του και τη ζωντάνια του.

Από την Απόπειρα κυκλοφορούν τα Φορτηγά και άλλες ιστορίες, ένα βαθύτατα ευαίσθητο μυθιστόρημα, με την έννοια της ρομαντικής αναπόλησης, θυμίζει ιταλική ταινία της δεκαετίας του 1950, και από τις εκδόσεις Εύμαρος τα βιβλία του Οι αριστεριστές, 2015,  Βαρκαρόλα στην άκρη της πόλης, 2016, και  Μετά το διάλειμμα, 2023.

Προσθήκη: Η πολιτική κηδεία του Δημήτρη θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 19 Νοεμβρίου στις 18.00 στη Ριτσώνα.

Γιώργος Μπαράκος: Χάρισε στην τζαζ ένα σπίτι στην Ελλάδα

Γράφει ο Γιώργος Τρανταλίδης | Τα Νέα,
3 Δεκεμβρίου 2022 »»

Τα ηχεία του Μπαράκου έπαιζαν Charlie Parker, Τ. Monk, Bill Evans, Coltrane και όλο τον αφρό της σύγχρονης τζαζ

Γιώργος Μπαράκος!!! Η αγάπη του για την τζαζ, η ευγένεια, η ευθύτητα του χαρακτήρα του με την εντιμότητα του μας έκανε να τον αγαπήσουμε και να τον θεωρήσουμε δικό μας άνθρωπο.

Ολα άρχισαν για μας ένα απόγευμα το 1978 που ανηφορίσαμε οι «τρεις μας» προς τα Αναφιώτικα, ο Γιώργος Φιλιππίδης, ο Μάρκος Αλεξίου και εγώ (Sphinx) πήγαμε να συναντήσουμε τον Γιώργο Μπαράκο που είχαμε ακούσει ότι ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος και ο ιδιοκτήτης του τζαζ μπαρ, θέλαμε πολύ να τον γνωρίσουμε μήπως και κανονίζαμε να παίξουμε εκεί…

Μέσα από την ενέργεια που εξέπεμπε ο χώρος του με τις αφίσες στους τοίχους και τη μουσική που έπαιζαν τα ηχεία αμέσως καταλάβαμε ότι είχαμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο που γνωρίζει καλά το αντικείμενο και δεν κάνει εκπτώσεις στην ποιότητά του για χάριν κάποιας (υποτιθέμενης) εμπορικότητας που ήταν τότε σύνηθες φαινόμενο στους χώρους με ζωντανή μουσική και όχι μόνο…

Τα ηχεία του Μπαράκου έπαιζαν Charlie Parker, Τ. Monk, Bill Evans, Coltrane και όλο τον αφρό της σύγχρονης τζαζ. Ο άνθρωπος Γιώργος Μπαράκος όπως και το περιβάλλον του μας γοήτευσε, είπαμε μέσα μας «αυτό είναι, επιτέλους ΕΔΩ θα έχουμε έναν χώρο για να παίζουμε τη μουσική που αγαπάμε». Μάλιστα με ένα ιδιοκτήτη που λατρεύει την τζαζ; Αυτό μέχρι τότε ήταν αδιανόητο, αφού οι περισσότεροι μαγαζάτορες όταν ήθελαν να διώξουν τους πελάτες στο τέλος του προγράμματος άνοιγαν τα φώτα και έλεγαν στην ορχήστρα να παίξει τζαζ για να φύγει ο κόσμος. Και από την άλλη στη μεταπολίτευση από κάποιους κύκλους η τζαζ θεωρείτο αμερικάνικη υποκουλτούρα και ιμπεριαλιστικό υποπροϊόν.

Το τζαζ κλαμπ του Μπαράκου ήταν η όαση! Το σπίτι της τζαζ στην Ελλάδα! Είχε φιλοξενήσει τους περισσότερους Ελληνες αλλά και ευρωπαίους μουσικούς της τζαζ αλλά και της αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής, όπως ο Σάκης Παπαδημητρίου στο πιάνο και ο Φλώρος Φλωρίδης στο σαξόφωνο όπου στις 15 Απριλίου 1979 ηχογράφησαν ζωντανά τον πρώτο δίσκο σύγχρονης αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής στην Ελλάδα με τίτλο Αυτοσχεδιάζοντας στου Μπαράκου. Εκεί επίσης σχεδιάστηκε και ο πρώτος δίσκος «τζαζ μουσικής» με τους Sphinx (Αλεξίου, Φιλιππίδης, Τρανταλίδης), όπως αναφέρει στο οπισθόφυλλο του δίσκου ο Κώστας Γιαννουλόπουλος, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 1979 από τη δισκογραφική εταιρεία ACBA των Αδελφών Φαληρέα. Ο χώρος του τζαζ κλαμπ μας ενέπνευσε, ήταν η αιτία που συνεργάστηκαν οι Ελληνες με καταξιωμένους Ευρωπαίους και Αμερικανούς μουσικούς ενώ παράλληλα ήταν ένα σχολείο αφού εκεί γίνονταν σεμινάρια τζαζ και αυτοσχεδιασμού με τον Μάρκο Αλεξίου, τον Λάκη Ζώη, τον Μανώλη Μικέλη και άλλους. Ολα αυτά φυσικά με την παρότρυνση του Γιώργου Μπαράκου ο οποίος τα στήριζε με όλη του τη δύναμη.
Ηταν το στέκι μας

Εμείς και όταν δεν παίζαμε πάλι θα είμαστε εκεί, στον Μπαράκο. Ηταν το στέκι μας. Θυμάμαι που ο Γιώργος έβαζε στο πικάπ του και ακούγαμε τις τελευταίες δισκογραφικές κυκλοφορίες της τζαζ που αγόραζε. Ηταν δίσκοι της Blue Note, της Impulse, της Prestige, της ECM κ.λπ. Εμείς ακούγαμε θαυμάζοντας τους γίγαντες που συμμετείχαν σε αυτές τις καταπληκτικές ηχογραφήσεις και προσπαθούσαμε να πάρουμε και να αντλήσουμε ιδέες. Εγώ σημείωνα ό,τι με ενδιέφερε και από την επομένη μάλιστα έψαχνα εναγωνίως να το βρω και να το αποκτήσω. Για εμάς θα έλεγα αυτό ήταν η μοναδική πηγή έμπνευσης και γνώσης. Πάλι και εδώ από πίσω ήταν ο Γιώργος Μπαράκος με τα φοβερά blindfold test στο τζαζ κλαμπ του…

Τον θυμάμαι να κάθεται στην πόρτα και να λέει στα νέα παιδιά που ήθελαν να μπουν στο κλαμπ και δεν είχαν χρήματα «ελάτε μέσα δεν θα σας πάρω λεφτά». Οποιον θεωρούσε ότι αγαπούσε την jazz και είχε πρόβλημα δεν του έπαιρνε χρήματα. Το βράδυ που τελειώναμε το παίξιμο θυμάμαι με κυνηγούσε να μου δώσει λεφτά για το ταξί να πάω στο σπίτι μου στους Αμπελόκηπους. Ολους μας κυνηγούσε για να μας δώσει λεφτά από αυτά που δεν είχε.

Εκεί στο τζαζ κλαμπ του Γιώργου Μπαράκου παίξαμε μαζί με τον Γιώργο Φιλιππίδη, τον Μάρκο Αλεξίου σαν Sphinx (τρίο) και κουαρτέτο αργότερα με τον Λάκη Ζώη. Ο Μπαράκος προγραμμάτιζε ένα live και ξέραμε ότι θα παίξει ο Bela Lakatos ή ο Tony Lakatos και θα τον συνοδεύαμε μαζί με τον Γιώργο Φιλιππίδη. Συνήθως έρχονταν οδικώς από τη Βουδαπέστη, κάναμε μια πρόβα και παίζαμε το ίδιο βράδυ. Το κάθε γκρουπ έπαιζε κάθε βράδυ επί μία εβδομάδα. Το κοινό ήταν δίπλα μας, μία ανάσα που λέμε. Πιο κοντά δεν γινόταν. Το live άρχιζε 21.30 και πήγαινε μέχρι τις 02.00.

Ο ιθύνων νους των μετακλήσεων ήταν ο κιθαρίστας Johnny Lambizzi. Η αρχή έγινε με τον θρυλικό πιανίστα Szakcsi Lakatos Bella, ακολούθησε ο Aladar Pege, ο Tony Lakatos, ο Gyula Babos, o George Vukan, ο Balazs Berkes, o Pal Vasvari, ο Imre Koszegi, ο Gianni Cavalaro, o Fusti Gabor, o Leo Smith, o Laszlo Gardony, o Harry Sokal, o Peter Kowald, o Muntok, o Rudolph Dajek. Επίσης και πολλοί έλληνες μουσικοί όπως ο Μανώλης Μικέλης, ο Γιώτης Σαμαράς, ο Παντελής Μπενετάτος, ο Βασίλης Ρακόπουλος, ο Σάκης Πάλλης, ο Φλώρος Φλωρίδης, ο Σάκης Παπαδημητρίου, ο Δημήτρης Ζαφειρέλης, o Γιώργος Φακανάς, ο Μηνάς Αλεξιάδης και άλλοι…

Ο Γιώργος Τρανταλίδης είναι συνθέτης και ντράμερ

Έφυγε από τη ζωή ο Πάνος Κουτρουμπούσης, συγγραφέας, μεταφραστής και εικαστικός.

in.gr

Γεννήθηκε το 1937 στη Λιβαδειά και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνοθεσία στη Ρώμη και μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι χωρίς όμως τελικά να παρακολουθήσει. Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 άρχισε να δημοσιεύει δουλειά του σε έντυπα του Λεωνίδα Χρηστάκη και άλλα περιοδικά της εποχής, ενώ παράλληλα εργάστηκε στον κινηματογράφο ως βοηθός σε παραγωγή ταινιών. Συμμετείχε στην παρέα των Ελλήνων Υπαρξιστών, μέλη της οποίας μεταξύ άλλων ήταν τότε ο Θεόδωρος Πάγκαλος κι ο Δημήτρης Πουλικάκος, με τον οποίο διοργάνωνε χάπενινγκς. Ανακατεύτηκε με το ελληνικό μπητ κίνημα και από το 1963 συμμετείχε στην έκδοση του περιοδικού Πάλι.

Μιχάλης Μήτρας • Χωρίς ίντερνετ, με τηλεφωνητή κι ένα πάκο φωτοτυπίες

γράφει η Αντιγόνη Κατσαδήμα | «Αναγνώσεις», Αυγή,
Κυριακή 17 Μαρτίου 2019 »»

Ο Μιχάλης Μήτρας θα μας λείψει, αλλά ο Μιχαήλ, ο συγγραφέας και ποιητής θα είναι πάντα μαζί μας. Έτσι ήθελε να γράφεις το όνομά του στους φακέλους, καθώς απευθυνόσουν στο συγγραφέα και ποιητή. Στις συζητήσεις, στο πατάρι του Κοραή της Ιπποκράτους και σε άλλα κεντρικά σημεία της πόλης, μπορούσες άνετα να του μιλήσεις στον ενικό και εκείνος, με τη σειρά του, θα σε παρότρυνε να κάνεις λίγο πιο κει την καρέκλα σου, ώστε να βρίσκεται στο σωστό, για τα μάτια του, σημείο. Όσοι είχαμε την τύχη να γνωρίζουμε προσωπικά τον Μιχάλη Μήτρα, τον εμπνευστή της παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, – η οποία πλέον εορτάζεται στις 21 Μαρτίου, –  ξέρουμε πως, εκτός από σχολαστικός, ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος. Μπορούσε να παρεξηγήσει εκείνα τα λόγια καυστικού χιούμορ, αν ένιωθε ότι ξεπερνούσαν τα όρια του αθώου και του καλοπροαίρετου. Δεν είχε κακή κουβέντα για κάποιον, ήταν ιδιαίτερα εγκρατής, όπως και το σκουρόχρωμο, μαύρο ντύσιμό του. Θα μπορούσε να ήταν ένας γνήσιος απόγονος του Γκόγκολ, ένας λογοτέχνης χωρίς περιττό λέγειν ή πράττειν που ήθελε να του στέλνεις καρτ ποστάλ από μέρη της Ελλάδας. Από τον Βόλο και ας ήταν Βολιώτης.

Ναύπλιο: «Έφυγε» ο ποιητής Γιώργος Ρούβαλης

ΕΡΤ |  15 Φεβρουαρίου 2019 »»

Σήμερα το απόγευμα έφυγε από τη ζωή ο Ναυπλιώτης συγγραφέας, μεταφραστής και ποιητής Γιώργος Ρούβαλης.

Ο Γιώργος Ρούβαλης, γιος του Τάκη και της Τερέζας Ρούβαλη γεννήθηκε το 1949 στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Ναύπλιο. Σπούδασε Ιστορία, Κοινωνιολογία, Λατινοαμερικάνικες Σπουδές, Διεθνείς Σχέσεις και Νομικά στην Αθήνα και στο Παρίσι, απ’ όπου πήρε διδακτορικό. Διετέλεσε υπάλληλος των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

Έζησε και δίδαξε σε Πανεπιστήμια στο Μεξικό και τη Βενεζουέλα. Έχει μεταφράσει Λατινοαμερικάνους ποιητές και συγγραφείς. Ασχολήθηκε με ιστορικές έρευνες για την ιδιαίτερή του πατρίδα. Δίδαξε Ιστορία και Λογοτεχνία της Λατινικής Αμερικής στην Εταιρεία Φίλων του Λαού από το 2002 και Μετάφραση από τα Ισπανικά στο μεταπτυχιακό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

Nicholas Liber (1956–2013)

O Dr Liber ξεκίνησε το μεγάλο του ταξίδι. Σας περιμένει για το τελευταίο αντίο αύριο στις 2 μ.μ. στο Α' Κοιμητήριο Αθηνών, στο Μετς. (Από το Facebook.)

Ήταν άνθρωπος ελεύθερος, αγαπητός και αυθεντικός. Είχαμε την τύχη να συνεργαστούμε μια φορά μαζί του, όταν έφτιαξε το εξώφυλλο στην έκδοση των «Ποιημάτων» τής Patti Smith το 1982.

Ο Λάζαρος Ζήκος έφυγε πριν από δυο χρόνια

Ο Λάζαρος Ζήκος έφυγε σαν σήμερα πριν από δυο χρόνια. Τα έργα του εξακολουθούν να μας θυμίζουν το χιούμορ του και την καλή του καρδιά.

Ο Έρικ Χομπσμπάουμ και η τζαζ

Γράφει ο Σάκης Παπαδημητρίου, Αυγή,
7 Οκτωβρίου 2012· «Στον αστερισμό του Έρικ Χομσμπάουμ (1917-2012)». »»

Στις 11 Οκτωβρίου του 2004 έγινε η τελετή αναγόρευσης του Έρικ Χομπσμπάουμ σε επίτιμο διδάκτορα του τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με πρωτοβουλία της καθηγήτριας Λίλας Αντωνοπούλου, η οποία και σκέφτηκε να υπάρχει μουσική στην τελετή.

Στην αρχή του προγράμματος, ως «ανάκρουσις», η Γεωργία Συλλαίου, φωνή, και εγώ, πιάνο, ερμηνεύσαμε ελεύθερα τον αρχαιοελληνικό Επιτάφιο του Σεικίλου και κομμάτια του Ντιουκ Έλλινγκτον. Ξέραμε την αγάπη του Έρικ Χομπσμπάουμ για την τζαζ και το συγγραφικό του έργο γύρω από αυτή τη μουσική. Είχαμε ήδη συναντηθεί το προηγούμενο βράδυ στο δείπνο των καθηγητών. Ο Χομπσμπάουμ, στα 87 του τότε, είχε φοβερή ενεργητικότητα, συζητούσε σε τρεις γλώσσες, έτρωγε τα πάντα, παρ’ όλες τις παρατηρήσεις της συζύγου του, και δεν έχανε ευκαιρία να συνομιλεί μαζί μου για την εξέλιξη της τζαζ.

Γεωργία Συλλαίου, Σάκης Παπαδημητρίου, Έρικ Χομπσμπάουμ, Θεσσαλονίκη, 11.10.2004. [Φωτογραφία του Γιάννη Τσουφλίδη]

Ρέυ Μπράντμπερυ (1920–2012)

Ο μεγάλος Ρέυ εγκατέλειψε αυτόν τον πλανήτη.

«RIP, Ray Bradbury. The Illustrated Man, The Martian Chronicles, Fahrenheit 451: he lives on as a shelf of books. And a script: Huston's Moby-Dick.» — Salman Rushdie

________________

Πέθανε, στα 91, ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Ρέι Μπράντμπερι
Τα Νέα | Τετάρτη 06 Ιουνίου 2012 »»

Ο Ρέι Μπράντμπερι, γνωστός από κλασικά έργα επιστημονικής φαντασίας όπως τα Φάρεναϊτ 451, Εικονογραφημένος άνθρωπος και Τα χρονικά του Άρη, αλλά και το αστυνομικό Ο θάνατος είναι μοναχική υπόθεση, πέθανε στο Λος Άντζελες σε ηλικία 91 ετών, ανακοίνωσε η κόρη του Αλεξάνδρα.

Λουκία Ρικάκη, ευαισθησία και γενναιοδωρία

Γράφει ο Κ. Τερζής | Αυγή,
Κυριακή 1 Ιανουαρίου 2011 »»

Ελάχιστοι άνθρωποι στον ελληνικό κινηματογράφο διέθεταν την ενέργεια, τη διάθεση για δουλειά, την αποτελεσματικότητα, αλλά και τη γενναιοδωρία της Λουκίας Ρικάκη που αποχαιρετήσαμε την Παρασκευή. Αυτή η ιδιαίτερα δραστήρια γυναίκα, με την περίσσεια ευαισθησίας και ταυτόχρονα με σαφείς κοινωνικές αναφορές, είχε καταφέρει τα τελευταία χρόνια να στήσει «εκ του μηδενός» δύο πολύ πετυχημένα διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου, το Ecofilms στη Ρόδο με ταινίες οικολογικού χαρακτήρα και το μοναδικό στον κόσμο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ για θέματα Υγείας «Ιπποκράτης», το οποίο διεξαγόταν στην Κω. Δυστυχώς και τα δύο μένουν μετέωρα μετά τον πρόωρο χαμό της.

Λουκία Ρικάκη (1961-2011)

Έφυγε ο Τομάς Σεγόβια

Είχαμε τη χαρά να τον γνωρίσομε πέρυσι κατά την επίσκεψή του στη χώρα μας. Ένας πολύ ζωντανός άνθρωπος και παραγωγικός ποιητής.

Τίτος Μυλωνόπουλος (1949–2010)

Αυγή | 24 Ιουλίου 2010

Πέθανε χθες, σε ηλικία 61 ετών, ο εκδότης Τίτος Μυλωνόπουλος, ιδρυτής και ψυχή των εκδόσεων Οδυσσέας. Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το 1949, ο Τίτος Μυλωνόπουλος ασχολήθηκε με την έκδοση και πώληση βιβλίων από το 1972. Κατά τη διάρκεια της Χούντας ανέπτυξε έντονη αντιδικτατορική δράση για την οποία συνελήφθη και βασανίστηκε. Επί σειρά ετών πρόεδρος του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου και γ.γ. της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εκδοτών και Βιβλιοπωλών, αλλά και υποψήφιος με την Ανοιχτή Πόλη στις δημοτικές εκλογές του 2006.

Θανάσης Χρηστάκης

Πού ’σαι Θανάση;
Γράφει ο Στέλιος Ελληνιάδης | Δρόμος της Αριστεράς,
Δευτέρα, 28 Ιούνιος 2010  (»»)

Το βιβλίο έχασε ένα μεγάλο στήριγμά του. Και γω που είχα την ευτυχία να τον γνωρίσω, έχασα έναν από τους ωραιότερους ανθρώπους που έχω συναναστραφεί στη ζωή μου. Είχα πολύ καιρό να νιώσω αυτό το σφίξιμο. Γιατί ο Θανάσης Χριστάκης πέρασε διά πυρός και σιδήρου και δεν μαγαρίστηκε.
Από τις χαμαλοδουλειές της Ομόνοιας έφτιαξε με πολύ κόπο, αθόρυβα, ένα μεγάλο σύστημα διανομής βιβλίων στην Ελλάδα. Όλη η βιβλιοπαραγωγή, από εκατοντάδες μικρούς και μεγάλους εκδότες, έφτανε σε εκατοντάδες βιβλιοπωλεία σε όλη την Ελλάδα χάρη στην οργάνωση, την υπομονή και το ταλέντο του. Με καλούς συνεργάτες, με εντιμότητα, τάξη, ανοιχτοσύνη και αγάπη.
Ο ίδιος δεχόταν τους πάντες στο μικρό γραφείο του, στο ισόγειο του μεγάλου καταστήματος στην Ιπποκράτους, χωρίς προθάλαμο, χωρίς γραμματέα. Δεν έκρυβε τίποτα. Χαιρόμουν να τον ακούω να μου αφηγείται τις προσωπικές του ιστορίες από το χωριό και από τα πολύ δύσκολα χρόνια του ξεκινήματος. Με γαλήνη, σοφία, τρυφερότητα. Εργατικός και πανέξυπνος, απλός και καθαρός. Αριστοκράτης!
Ο Θανάσης έβαζε νερό στις απολυτότητές μου, γιατί είχε καταφέρει να είναι σωστός, έντιμος και αποτελεσματικός ακόμα και μέσα σ’ αυτό το άθλιο ανθρωποφάγο σύστημα. Βλέποντας τη συνεργάτιδά του, την Πελαγία, να κλαίει σπαρακτικά στο νεκροταφείο του Π. Φαλήρου για την απώλεια αυτού του υπέροχου ανθρώπου, σκεφτόμουν ότι σίγουρα δεν υπάρχει θεός. Θανάση, μας λείπεις ήδη.

Στις πρόσφατες απώλειες και ο Θανάσης Χριστάκης

Περιοδικό Index, 25/6/2010 »»

Πολλές ήταν οι απώλειες τον τελευταίο καιρό στον εκδοτικό χώρο. Η πιο οικεία σ’ εμάς, ο αδέκαστος Δον Κιχώτης στο εμπορικό κομμάτι του εκδοτικού χώρου, ο χοντρέμπορος και εκδότης Θανάσης Χριστάκης. Κύρια χαρακτηριστικά του η καλή προαίρεση και η εντιμότητά του, αρετές που δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ από κανέναν. Υπήρξε ο μεγαλύτερος διακινητής βιβλίου της χώρας μας και, παρότι μοιάζει απίθανο, δεν υπάρχει ούτε ένας που να μην έχει κάτι καλό να καταθέσει από τη συναναστροφή μαζί του.

Dennis Hopper (1936–2010)

Dennis Hopper: Hollywood's Uneasy Rider

Dennis Hopper, who died on Saturday aged 74, combined latent menace with a boyish sense of fear | Peter Bradshaw | Guardian, 30 May 2010 »»

Peter Orlovsky (1933–2010)

Η ποιήτρια Anne Waldman για το θάνατο του Peter Orlovsky (από την ιστοσελίδα τής Patti Smith) »»

«Ο νεανικός και διαρκείας έρωτας του Γκίνσμπεργκ» | Βασίλης Καλαμαράς, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 2 Ιουνίου 2010. »»

Ανδρέας Παγουλάτος (1948–2010)

Έσβησε ξαφνικά ο ποιητής Ανδρέας Παγουλάτος
Έθνος | 23 Μαρτίου 2010 (»»)
O ποιητής, δοκιμιογράφος και θεωρητικός κινηματογράφου Ανδρέας Παγουλάτος έφυγε ξαφνικά από τη ζωή σε ηλικία 64 ετών. Εσβησε την Κυριακή το βράδυ σε νοσοκομείο λίγο μετά την εισαγωγή του, με οξύ εγκεφαλικό επεισόδιο.