με μια ζωγραφιά του ποιητή hors texte
σσ. 66, σχήμα 13 × 20,5 εκ., έκδοση χαρτόδετη,
I S B N 978-960-7034-28-7,
Πρώτη έκδοση: Απόπειρα 1988
Τρίτη έκδοση: Ιούλιος 2019
Λ.Τ. 9,00 € ( + Φ Π Α)
Αγνό που είναι το ηλιόφωτο βγαίνοντας χαράματα στη λεωφόρο. Σχεδόν αποκλείουμε τη ματαιότητα, την τροφό της κακιάς ευδαιμονίας. Τέλος.
Γράφει η Πόλυ Κρημνιώτη | Η Αυγή,
Παρασκευή 5 Ιουνίου 2015 »»
«Ο Καρούζος με έβαλε σε ένα λαβύρινθο λέξεων και νοημάτων, κυρίως μου έδειξε τι σημαίνει λακωνίζειν. Δεν κρύβει τα νοήματά του, “παίζει” με ανοιχτά χαρτιά και γι’ αυτό νομίζω ότι έχει τέτοια απήχηση στους νέους σήμερα. Είναι διαχρονικός. Εξίσου σημαντική με το έργο του ήταν και η στάση ζωής του, λιτή και απέριττη. Στην ποίηση και τη ζωή του υπάρχει αντιστοιχία και λείπει το περιττό, λείπει η χασμωδία. Τι καλύτερο αλλά και πόσο δύσκολο για ένα μουσικό!» λέει ο Σαράντης Κωστάκης, που εικοσιοκτώ χρόνια μετά μελοποιεί τα «Ποιήματα στη Μαρία» που ο Νίκος Καρούζος έγραψε από τον Ιούνιο του 1984 ώς τον Νοέμβριο του 1986, στο θρυλικό Dada, για την κόρη συνιδιοκτήτη και μπάρμαν του μπαρ Σταύρου Καλάρογλου. Τα ποιήματα αυτά, αφιερωμένα ιδιοχείρως στη μικρή Μαρία στην οποία «ανήκουν απολύτως», έγιναν η αφορμή για να απευθυνθεί ο ποιητής στους νέους εκείνης της εποχής, και το 1997 εκδόθηκαν ως Θρίαμβος χρόνου από τις εκδόσεις Απόπειρα παίρνοντας τον τίτλο τους από το πρώτο ποίημα της συλλογής.
Αυτά τα ποιήματα που γράφω στο Dada είναι της Μαρίας, κόρης του φίλου μου Σταύρου. Της ανήκουν απολύτως.Θα σας περιγράψουμε πρώτα το εγχείρημα. Ένας θαμώνας του θρυλικού εξαρχειώτικου μπαρ Dada, ο ποιητής Νίκος Καρούζος, το 1984 ξεκινάει να γράφει ποιήματα για την επτάχρονη κόρη του συνιδιοκτήτη του μπαρ, Σταύρου Καλάρογλου. Είκοσι οχτώ χρόνια αργότερα, ο σύζυγος της τότε μικρής Μαρίας, ο Σαράντης Κωστάκης, κιθαρίστας και τραγουδιστής του συγκροτήματος «Της νύχτας τα βελούδα» αποφασίζει να τα μελοποιήσει και μας τα δίνει μέσα από αυτό το cd.[1]
Γράφει o Αντώνης Ν. Φράγκος | MusicPaper
Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015 »»
Ο λόγος για το συγκρότημα, Της Νύχτας Τα Βελούδα και την τέταρτη δισκογραφική τους δουλειά, τον Θρίαμβο χρόνου σε ποίηση Νίκου Καρούζου. Ένα δύσκολο εγχείρημα αλλά επιτυχημένο, θα λέγαμε, καθώς ντύνει με τις μπλουζ - ροκ μουσικές του τους λιτούς και έντονα συναισθηματικούς στίχους του μεγάλου ποιητή. Καλό θα είναι να αφήσουμε το γκρουπ και τον ιδρυτή του, Σαράντη Κωστάκη, να μας μιλήσει για τα Βελούδα και, κυρίως για τον Θρίαμβο χρόνου.
Γράφει ο Τέλλος Φίλης | Εντευκτήριο
27 Απριλίου 2015 »»
| Της νύχτας τα βελούδα Νίκου Καρούζου Θρίαμβος χρόνου (cd) Απόπειρα, Αθήνα 2015 |
Πριν από περίπου 30 χρόνια, ο ποιητής Νίκος Καρούζος έγραψε 17 μικρά ποιήματα για ένα μικρό κορίτσι.
«είσαι μια ζωντανή βαθειά σελίδα σώματος
π’ αστράφτει σε παρθενικότητα»
Αυτό το κορίτσι, η Μαρία, ήταν η κόρη του ιδιοκτήτη του γνωστού μπαρ «Dada» των Εξαρχείων, στο οποίο σύχναζε ο Νίκος Καρούζος τη δεκαετία του '80. Ένα μαγαζί θρύλος.
Της νύχτας τα βελούδα, Θρίαμβος χρόνου • ποίηση Νίκος Καρούζος
1 CD + ένθετο
Της νύχτας τα βελούδα μελοποιούν την ποιητική συλλογή τού Νίκου Καρούζου Θρίαμβος χρόνου.
Είναι ένας δίσκος που κινείται σε όλο το φάσμα του ροκ, από την τρυφερότητα έως την απελπισία και τους όρους τής αιωνιότητας, από τον Johnny Cash έως το hard rock.
Στο cd το συγκρότημα Της νύχτας τα βελούδα πλαισιώνουν ο Γιώργος Μαγκλάρας (βιολί), η Έλσα Παπέλη (τσέλο), η Μαριάννα Παπασάββα και η Μπέτυ Αποστόλου (φωνητικά), ο Βασίλης Πιερρακέας (ακουστική κιθάρα) και η Μαρία Καλάρογλου (πιάνο).
Τα 17 ποιήματα για τη μικρή Μαρία, την επτάχρονη τότε κόρη του ιδιοκτήτη του μπαρ Dada Σταύρου Καλάρογλου, ο Νίκος Καρούζος τα έγραψε από τον Ιούνιο του 1984 έως το Νοέμβριο του 1986 και κυκλοφόρησαν με τον τίτλο Θρίαμβος χρόνου το 1997 από την Απόπειρα, με επίμετρο της Ελισάβετ Λαλουδάκη.
| Το κομμάτι «Θρίαμβος χρόνου» στο |
Της νύχτας τα βελούδα δημιουργήθηκαν το φθινόπωρο του 1999 από τον Σαράντη Κωστάκη (κιθάρα, τραγούδι). Από το 2003 συνταξιδιώτες του είναι ο Γιάννης Λέκκας στα τύμπανα και ο Δημήτρης Ανδρουλάκης στο μπάσο. Η μουσική τους κινείται στο χώρο του rock με blues. Το 2000 ηχογράφησαν τον πρώτο τους δίσκο, Της νύχτας τα βελούδα, το 2002 το δίσκο Μόνο για μας, το 2007 το διπλό άλμπουμ Καθ’ οδόν, που κυκλοφόρησε το 2010 από το Studio Mythos. Το Σεπτέμβριο του 2014 ηχογράφησαν το άλμπουμ Θρίαμβος χρόνου, πάνω στην ποιητική συλλογή του Νίκου Καρούζου, που κυκλοφορεί τώρα σε cd από την Απόπειρα.
Κι αν χιονίζει στο πνεύμαΠριν από τριάντα ακριβώς χρόνια, ο Νίκος Καρούζος εμψύχωνε τη νέα γενιά με αυτούς τους αποφθεγματικούς στίχους, καλώντας την να εμπιστευτεί τις δικές της δυνάμεις και να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις μιας πραγματικότητας που αλλάζει χωρίς να περιμένει ιδεολογική καθοδήγηση.
κι αν κρυώνουν οι μεγάλες
ιδέες
ο κόσμος πρέπει να προχωρήσει
Γράφει ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης | Lifo,
12 Ιουνίου 2013 »»
1. Λυρισμός / Διαύγεια: Ο ποιητής Νίκος Καρούζος ήταν απολύτως ικανός να συνδυάζει το πάθος με τη λογική, τον διάπυρο λυρισμό με την ελεγκτική διαύγεια, με τα λόγια του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ διέθετε «το πάθος του επιστήμονα και την ακρίβεια του καλλιτέχνη». Ιδίως τα ποιήματα της ύστερης περιόδου του δείχνουν πόσο μεθοδικά προχώρησε στον εσκεμμένο κατακερματισμό της γλώσσας ώστε να φανερωθούν εκρηκτικά η ψίχα και η ψυχή της γλώσσας, η ουσία των λέξεων στην απογύμνωσή τους, εντέλει να προχωρήσουμε στην αναζήτηση ενός βαθύτερου νοήματος πέρα από τις συμβάσεις που επιβάλλει η κοινή, λεγόμενη, λογική.
Ο Νίκος Καρούζος και οι νεότεροι ποιητέςΓράφει ο Θωμάς Τσαλαπάτης | Η Αυγή, Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012 »» | Με τον Νίκο Καρούζο. Για πού;Γράφει ο Κώστας Βούλγαρης | Η Αυγή, Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012 »» |
| Μη με διαβάζετε/ όταν/ έχετε/ δίκιο Πέρυσι, από τις 30 Γενάρη έως τις 28 Μαΐου, το θέατρο Άττις φιλοξένησε δέκα νέους ποιητές, από 25 έως 35 ετών, σε μια σειρά εκδηλώσεων με τον τίτλο «Ιστορία ερχόμαστε. Κοίτα τον ουρανό!» (τίτλος δανεισμένος από το γνωστό σύνθημα του Δεκέμβρη του 2008). Όταν ο Θεόδωρος Τερζόπουλος μας πρότεινε ο κύκλος των αναγνώσεων να είναι αφιερωμένος στην μνήμη του Νίκου Καρούζου, αποδεχτήκαμε την πρόταση ως μια χειρονομία που συμπλήρωνε με φυσικότητα τις προθέσεις και το περιεχόμενο του εγχειρήματος. Ο κύκλος ξεκίνησε με την ανάγνωση ενός ποιήματος του Νίκου Καρούζου από τον Θεόδωρο Τερζόπουλο (το ποίημα «Ρομαντικός Επίλογος» από τη συλλογή Πενθήματα). Κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων, αρκετοί ποιητές διάβασαν ποιήματα του Καρούζου ανάμεσα στα δικά τους, στίχους εμπνευσμένος ή αφιερωμένους σε αυτόν. Λίγους μήνες μετά, και ενώ η ανάμνηση ταξινομεί στο παρελθόν τα γεγονότα, τίθεται το ερώτημα από πού προήλθε η φυσικότητα με την οποία το όνομα ενός ποιητή της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς συνοδεύει τις προσπάθειες ποιητών γεννημένων από το 1977 και μετά. Γιατί ο Νίκος Καρούζος; | Μια μικρή χορεία νέων ποιητών δείχνει να εισέρχεται στον ποιητικό στίβο με αξιώσεις, αρνούμενη, διακριτικά αλλά πάντως βίαια, τους συρμούς της εποχής, που εν συνόλω συνιστούν μια γενικευμένη «ποιητικίτιδα», η οποία αρμενίζει ανέμελα στη λιμνούλα της άγνοιας του κατορθωμένου σώματος της ίδιας της ποιητικής τέχνης, καθώς και των ποικίλων, αισθητικών, τεχνικών, θεωρητικών, πολιτισμικών προϋποθέσεών της. Σε πείσμα λοιπόν αυτής της γενικευμένης συνθήκης, κάποιοι προτάσσουν ως σημείο αναφοράς τους τον Νίκο Καρούζο, άλλος την Ελένη Βακαλό, άλλος τον Βύρωνα Λεοντάρη, που προκύπτουν ως σημεία αφετηρίας, σημεία οιονεί αναμέτρησης, που ξεχωρίζονται και αναδεικνύονται μέσα στο πλήθος των προηγηθέντων. Αυτή είναι η ζώσα ιστορία της ποίησης, το σημερινό ποιητικό γίγνεσθαι, και όχι εκείνο που υποδύονται τα βραβεία, οι ανθολογίες, οι αδράνειες, οι δημόσιες σχέσεις, η ανακύκλωση της μιζέριας. |
Μια μέρα γεννήθηκε στη μακρινή Βηθλεέμ ο έρωτας
στην κοιλιά του καρπού λησμονημένος
και του έδωσαν το όνομα Καρπός
όλα τ’ άστρα των παιδιών αγαπημένων
με τους άνεμους όταν λευκάζουν το χειμώνα.
Εγώ ήμουνα εκείνο τον καιρό στην πέτρα
οι καμπάνες οδηγούσαν από χαλκό μεγάλο
ένα τραγούδι νοσταλγίας αιχμάλωτης…
Εντούτοις άκουσα το σπήλαιο
κι ανεβαίνοντας
σ’ ένα βαθύ άλογο πήγαινα σ’ αυτό
κρατώντας ευωδιαστή φασκομηλιά προς τη θέρμη
του βρεφικού δέρματος όνομα βαθύ και ανάερο.
Δεν έβρισκε λαλιά ο πλατύς ελαιώνας για να φωνάξει
κι ο θάνατος έφευγε στ’ αστέρια
μονάχα το άστρο νικούσε το πλήθος που είναι τ’ αστέρια
λάμποντας το Ένα.
Ο θεός έκραζε τη λαλιά:
Δίδαξέ με
στο άστρο στρεφόμενος, είπε,
και τα μαρτύρια γεννήθηκαν απάνω απ’ τις λάμψεις
χαρίζοντας ηρεμία στην έμψυχη κλίμακα.
Μια γυναίκα λευκή
αποθέωνε τον άντρα ψηλά στον αέρα μοβ
η αδαμική χάρη σε κάθε σώμα γνωρίζει τον τρόμο, είπε,
κ’ η χρονιά ζύγωσε στην καρδιά μου με χιόνι θαμμένη.
Μοιράζεται τη θλίψη με τις πέτρες
μοιράζεται με τη βροχή
ο ταπεινός μοιράζεται τη θλίψη
με τον ήλιο, πάλιν είπε,
και βλέπει τις ρίζες της φλόγας όπως ανεβαίνει
πιάνει τις ρίζες αυτές ανάμεσα
στο ξύλο
στους τρυγμούς ανάμεσα στις γαλάζιες φάσεις.
Ιδού λοιπόν ο χρόνος είναι χιόνι
δεν είναι ρολόγι —
και κρατούσε το θήλυ πότε τα φεγγιστά νερά
πότε μαύρες πέτρες της Δήλου.
Σαν είδα το σπήλαιο
συγκρατήθηκα στην πρώτη φλέβα του βράχου μας
ενώ με κάλεσε το ακέραιο γαϊδούρι κινώντας
και τα δυο του χέρια
μα όμως ευγένεια φανερώνοντας ήρθε και το βόδι
πειθήνιο στον ήλιο της νύχτας
για να δω το δοκιμασμένο χρυσάφι.
Κι αντίκρισα το χρυσάφι
καθώς ένα φτωχαδάκι του τόπου μας
ήτανε το βρέφος στη μητρική βύθιση
ολομόναχο με τ’ άστρα.
Ώσπου χάραξε…
Στο σπήλαιο – μιας ηλικίας χαμένης – δεν υπήρχαν
ειμή μόνο σταλακτίτες
που κρέμονταν δεν υπήρχαν
ειμή μόνο σταλαγμίτες ανυψούμενοι.
Εγώ ο σταλαγμίτης
ολοένα
πλησιάζω το σταλαχτίτη που με κράζει απεγνωσμένα
για να εγγίσουν κάποτε τα στάγματα
τη μεγάλη ένωση…
Παραίνεση
Στη μικρούλα κι άγνωστη
φίλη μου Μαρία, την κόρη
του Σταύρου –Να μη λυπάσαι που πέφτουν
τα φύλλα φθινόπωρο.
Η δική σου τρυφερότητα θαν τα φέρει
και πάλι στα δέντρα.
Δάκρυα μη χαλνάς· όλοι ανήκουμε
στην ανάσταση.
Νοέμβριος ’86