«Επιπλέοντας» στην ποίηση του Δημήτρη Πέτσα

 συνέντευξη στον Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλο | Πινάκιο,
10 Μαΐου 2023 »»

Η  στιγμή που κλείνεις τα μάτια σου και απλά επιπλέεις ως μια κουκίδα στην απεραντοσύνη της θάλασσας, ενώ η ακοή σου ηρεμεί με τον έρωτα που κάνει ο ήχος των κυμάτων και του αέρα είναι μια αίσθηση που χαράζεται σε κάθε κύτταρο του σώματος σου.

Αυτή την αίσθηση αποτύπωσε σε μεγάλη ένταση ο Δημήτρης Πέτσας μέσα από την νέα του ποιητική συλλογή Επιπλέοντες.

Ο ποιητής μιλά στο Πινάκιο για τους (πανανθρώπινους)  συμβολισμούς πίσω από τις λέξεις του, για τον έρωτα την εποχή που βασιλεύουν τα social media αλλά και για τα άδυτα που ζητούν εξερεύνηση.

Επιπλέοντες είναι ο τίτλος της νέας ποιητικής σας συλλογής. Τι συμβολίζει αυτή η λέξη και γιατί επιλέχθηκε να είναι ο τίτλος του βιβλίου;

«Έχει δύο όψεις. Η μία όψη είναι η πρακτική. Αυτή η συλλογή γράφτηκε πάνω στη θάλασσα, γράφτηκε πάνω στο κύμα. Ο δεύτερος λόγος που επιλέχθηκε ο συγκεκριμένος τίτλος είναι ότι οι δύο χαρακτήρες του βιβλίου είναι σαν να επιπλέουν σε έναν ανοιχτό ωκεανό μιας σχέσης».

Χριστιάνα Λαμπρινίδη • «Επιπλέοντες» του Δημήτρη Πέτσα

Η ομιλία της Χριστιάνας Λαμπρινίδη στην παρουσίαση του ποιητικού βιβλίου Επιπλέοντες του Δημήτρη Πέτσα, την Παρασκευή 28 Απριλίου 2023 στο Perianth Hotel.

..................
Θεός είναι. Και ο Νόμος είναι. Όμως,

«το εγώ μου εσύ
το εγώ σου εσύ». 

Σε αυτό τον κόσμο που επιπλέει, μπορεί και να μην υπάρχει ΧΡΙΣΤΟΣ. 

Μπορεί ο Θεός να είναι στέρφος. Μπορεί μόνο τότε να υπάρχουν εραστές. 

[του Πόρου και της Πενίας] αληθινοί εραστές. Αδιαχώρηστων, όχι εξαιτίας ενός λώρου ομφάλιου. Εξαιτίας ενός «σάκου αμνιακού» που γίνεται θάλασσα, πισίνα, πόρος υδάτινος. Υπάρχουν στη σύλληψη και μετά στη γέννα. Μωρά πρωκτικά, μάνες από πίσω, θαλπωρή σειράς. In line, out of line.
Εραστές κοσμογονικοί. Πριν τον Ησίοδο, μετά τη Βίβλο. Τι σημασία έχει;

Υπάρχει γνώση σε αυτό το βιβλίο. Τόσο χωνεμένη που γίνεται δέρμα. Ένα δέρμα αφηγητής, γραμματικό δέρμα, με σημεία στίξης τα όργανα τα εσωτερικά που υπάρχουν όχι για να αμφισβητήσουν την ύπαρξη αλλά για να αναδείξουν το σεξ. Όργανα στο σέξ, εσωτερικά και εξωτερικά. 

Δίχως αιδώ, δίχως κατανόηση, δίχως σύμβολα. 

Άντρες μαζί: «μετά από εμάς, πάλι εμείς» λέει η αρχή του βιβλίου. 

Τόσο βαθύς ο πληθυντικός του εγώ, που απομακρύνθηκε ο Νάρκισσος. Έτσι και αλλιώς στον πίνακα του Caravaggio ίσως να βλέπει το μέρος αλλά όχι το όλον. Αναζήτηση του ολόκληρου. 

Οι ΕΠΙΠΛΕΟΝΤΕΣ δημιουργούν ένα όλον. Η μαθηματική γλώσσα του χάους εμφανίζεται σαν σκιά μιας αριθμητικής της Αποκάλυψης ενώ τα ίδια τα γράμματα επαναλαμβάνονται, σε κάποια στιγμή του βιβλίου, ακουστικά. ΑΚΟΥΩ. Όπως στη διδαχή του Αριστοτέλη. Δεν τον φωνάζουν κοντά, απλώς τον λαμβάνουν υπόψη. Και τα γράμματα και τα όργανα, ενώ ολόκληρη η Οδύσσεια γίνεται ήχος των Σειρήνων. Τα θηλυκά όντα που δεν μοιράζονται από το αρσενικό εμείς. Ένα γνώριμο εγώ που αλυσωδένεται και οι παφλασμοί είναι του μέσα χώρου και διεθνείς. Τι γίνεται όταν η γλώσσα δεν μοιράζεται; Μπορεί το ίδιο το όργανο να μοιράζεται, ακόμα και να ανταλλάσσεται, αλλά όχι η ομιλούσα γλώσσα. 

Βέβαια οι ΕΠΙΠΛΕΟΝΤΕΣ έχουν δικό τους κώδικα. Θα μπορούσαμε να πούμε δικό τους CODEX. Ποια είναι τα όσια και τα ιερά; Πώς ο μυστικισμός εμποδίζει το θεολογικό; Τίποτα δεν είναι κρυφό, είναι απόκρυφο. Μια queer λογοτεχνία που γδέρνει το εγώ για να μην τραυματίσει το εσύ. Ίσως η αγάπη να είναι απόκρυφη. Δεν χωράνε πολλές Διαθήκες εδώ. Και όμως υπάρχουν Γιοί και Υιοί. Μια ψαλμωδία, αν αφεθείς στον ρυθμό. Μια προσευχή εντός ενός νάρθηκα πρωκτικού. Έχει οσμή η αγάπη και αποκρυπτογραφείται από δύο υποκείμενα αρσενικά που δεν μοιράζονται: ούτε καταγωγή, ούτε γλώσσα, ούτε προέλευση. Μεταμορφώνονται και στα τρία εν ζωή καθώς η κλεψύδρα, που αναφέρεται στη Ποιητική του Αριστοτέλη, ως αρχικό μέτρημα των ωρών, σπά. Τι καλύτερο σημείο να χωρέσει τις αμφισβητήσεις της γραμματικής. 

Ο μέλλοντας που αποκλείει τη κλίση του θανάτου στην «υποτακτική του ενεστώτα» κατα/γράφει το κείμενο. Ο ένας από τους δύο εύχεται, η ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ,  αν είναι να πεθάνει – να πεθάνει, ο άλλος ποτέ. Η ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ, ο ένας από τους δύο εύχεται να πεθάνει – τρεις φορές – ένας Πέτρος της γραμματικής συμφωνίας με την επιθυμία, αρνούμενος τον Ιησού, βλάσφημα φερόμενος απέναντι στον ίδιο. Μήπως έχουν όλα χαθεί, μήπως μείναμε μόνοι στο τέλος και όλα τα άλλα υποκείμενα είναι μυθώδη; Μήπως στο τέλος, οι ΕΠΙΠΛΕΟΝΤΕΣ είναι μετά τον κατακλυσμό; Μήπως οδεύουν πίσω στο προγονικό χάος αφαιρώντας τα γονίδια; 

Οπωσδήποτε, οι αναγνώσεις ανήκουν στο κείμενο. Το κείμενο το ίδιο γλυστρά αλύπητα κάτω από τις αναγνώσεις. Πάει να σταθεί, κλείνει άπειρες φορές το «είμαι». Το γλύστρημα όμως, γλύστρημα.
[Κάποτε, στο Άμστερνταμ, ήμουν στο Μουσείο μαζί με ένα φίλο αγαπημένο από τη Στοκχόλμη. Ή έκθεση ήταν μικρή: ζωγραφισμένες τουλίπες. Όλες πέθαιναν. Όλες βρίσκονταν στο επόμενο στάδιο: ίχνος νοσταλγίας ή πένθους. Ήταν ό,τι ήταν. Αφοσιωμένες στην εξέλιξη προς. Εσύ, ο/η θεατής καταλάβαινες: τον χρόνο και ό,τι τον υποδύεται].

Μια σχέση σαρκική δεν κατοικεί στο Μουσείο. Έχει ανάγκη τις Μούσες βέβαια. Βωμός, μνημείο, θυσιαστήριο: μαζί όλα. Μη ξεχνιόμαστε. Είμαι η Μούσα σου – η αντωνυμία λοιώνει σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες – κατέχω όλα τα σημεία στίξης. Ακούς; Στίξης είπα, όχι τίξης. Έτσι και αλλιώς δεν μιλάς τη γλώσσα μου. Δεν ανησυχώ ούτε για το τ ούτε για το σ. Η στύση ανάμεσα μας είναι βουνό θε/όρατο. Άνδρας εσύ, άνδρας εγώ. 

Υπάρχει πιθανότητα το είμαι να ετυμολογείται εκτός γραμματικής. Ψυχαναλύονται οι ήπειροι; Έχει το υπερεγώ, υπερεσύ;

 

Όταν σπάσουν οι ώρες, τι θα συμβεί στο ΕΡΑΣΤΙΚΟ; Οταν εξαντληθεί το ΕΙΜΑΙ; Όταν η ανάγνωση τελειώσει, όπως στον οργασμό «τελειώνω», τι θα συμβεί; 

Μπορεί το queer να είναι οικοδεσπότης σε όλες τις επιστήμες, σε όλες τις Διαθήκες. Μπορεί να αρχηγεύει τις γλώσσες. Και τις οργανικές και τις ανόργανες. Σαν γυμναστική. Μπορεί το queer να είναι τελικά μια υπέροχη θέα. Από έξω, από μέσα, πρός το μέσον.



Χριστιάνα Λαμπρινίδη
28/4/2023




 

Θεατρική ανάγνωση και παρουσίαση του ποιήματος «Επιπλέοντες»

Παρασκευή 28 Απριλίου 2023, στις 7 το απόγευμα, στην penthouse σουίτα του ξενοδοχείου Perianth (πλατεία Αγίας Ειρήνης, Λιμπόνα 2, 10560) με θέα τον Παρθενώνα. (Ας μείνει και κάτι παρθένο εκείνη τη νύχτα.)
Είσοδος ελεύθερη.

Σκηνοθετική επιμέλεια: Δημήτρης Αγιοπετρίτης Μπογδάνος.
Διαβάζουν οι ηθοποιοί: Λευτέρης Βασιλάκης, Δημήτρης Πασσάς.
Δημιουργική επιμέλεια: η συγγραφέας Κατερίνα Έσσλιν.

Για το βιβλίο μιλούν η θεατρική συγγραφέας και σκηνοθέτις, Writer-in-Residence στο Harvard University Χριστιάνα Λαμπρινίδη και η δημοσιογράφος της Καθημερινής Τάνια Γεωργιοπούλου.

Είπαν για τους Επιλπέοντες:

Το σημαντικότερο βιβλίο της LGBTQIA + λογοτεχνικής σκηνής.
Χριστιάνα Λαμπρινίδη.

Κάπου εκεί στη σελίδα 44, με άρπαξε εκείνη εκεί η αγωνία, που νομίζεις ότι έχεις χωθεί στα μεγάλα βάθη του έρωτα, και τελικά απλώς πλησίαζε το τελευταίο κομματάκι φιλί.
Κατερίνα Έσσλιν.

Ο Δημήτρης Πέτσας γεννήθηκε στην Αθήνα και έχει εργαστεί στο χώρο της διαφήμισης σε πέντε διαφορετικές χώρες, οκτώ πόλεις και τρεις ηπείρους. Ζει στη Νέα Υόρκη.
Οι Επιπλέοντες, το δεύτερο ποιητικό βιβλίο του Δημήτρη Πέτσα, γράφτηκαν στην Ιαπωνία, σ' ένα μικρό ξύλινο σπίτι πάνω στο κύμα. Το πρώτο του ποιητικό βιβλίο είναι οι 32 μέρες την ίδια νύχτα (Απόπειρα, 2021).

Δημήτρης Πέτσας • Επιπλέοντες

ποίηση

σσ. 55,
σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N: 978-960-537-326-9,
Λ.Τ. 8,00 € + Φ Π Α,
Πρώτη έκδοση: Απόπειρα, Δεκέμβριος 2022

 

 

Επιπλέοντες.

Ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο, να τελειώνουμε. Γιατί Επιπλέοντες; Πόσο ταιριαστό πραγματικά που ονόμασε έτσι ο Dimitrios Petsas αυτό το υγρό βιβλίο-ποίημα που όπου και να το ακουμπήσεις στάζει. (Σφουγγάρισα δύο φορές, σε ισάριθμες αναγνώσεις, μία φορά πριν περίπου έναν χρόνο πριν κυκλοφορήσει και μία φορα τώρα, που επιτέλους πλέει στα ανοιχτά – και κυρίως στα κλειστά – από τις εκδόσεις Apopeira. Ομολογία: Δεν ξέρω πότε θα ξαναπέσω στα τέσσερα να το ξαναδιαβάσω γιατί και τις δυο φορές, κάπου εκεί στη σελίδα 44, με άρπαξε εκείνη εκεί η αγωνία που νομίζεις ότι έχεις χωθεί στα μεγάλα βάθη του έρωτα και τελικά απλώς πλησίαζε το τελευταίο κομματάκι φιλί.) Μεταξύ μας, οι Επιπλέοντες δεν περιμένουν την τελευταία – τελειώνουν σε κάθε σελίδα. (Σας προειδοποίησα ήδη στην εισαγωγή μου.) Ποίημα όσο υγρό προσπαθώ να το περιγράψω, αλλά αδιάβροχο: το διαβάζεις και λες αχ κοίτα τι ωραία που επιπλέω σαν χάρτινο καραβάκι, πριν καταλάβεις ότι ήσουν από την αρχή συνέχεια στον – θα έλεγα βυθό, αλλά θα πω πάτο:

Άσμα Ασμάτων. Χάσμα Χασμάτων.

Οι Επιπλέοντες επιπλέουν στα πνιχτά, υμνώντας το μόνο ερωτικό γνώριμο (το αχαρτογράφητο): το μυστικό πίσω πορτάκι που έρχεται μπροστά και γίνεται πύλη του παραδείσου, τη στιγμή εκείνη στο μακροβούτι που καταλαβαίνεις ότι το παράκανες κι ανεβαίνεις γρήγορα γρήγορα για ανάσα και με το που βγαίνεις στην επιφάνεια τα μαλλιά σου είναι ήδη στεγνά. Πώς έγινε τώρα αυτό; Πώς παρέμεινες στεγνός κάτω από τόσο νερό; Το ποίημα επιχειρεί μια εξήγηση: «Νομίζαμε ότι ανακαλύπταμε καινούριες ηπείρους, αλλά τελικά δεν ήταν ήπειροι, αστεροειδείς ήτανε στην άγονη γραμμή, κάπου εκεί στο αιώνιο ενδιάμεσο, πέτρες αφόρετες, στα καλάθια ευκαιριών του γαλαξία...»

Μέρα δώρων κι αντιδώρων σήμερα, καλή συγκυρία, προλαβαίνετε να το χαρίσετε, αλλά εγώ θα συνεχίσω να σας προειδοποιώ: το ποίημα αυτό είναι πολύ τίμιο. Δεν γράφτηκε για να ανήκει κάπου. Δεν θα το διαβάσει ποτέ ο αιώνιος ανεκπλήρωτος έρωτάς σας (εντάξει, γι’ αυτόν γράφτηκε). Δεν ξέρει καν τη γλώσσα. Τίμιο – γιατί εδώ που τα λέμε, το καλό ποίημα δεν φτάνει ποτέ στον παραλήπτη του, εκρήγνυται πάντα γράμμα γράμμα τη στιγμή της ανάγνωσης.

Σ’ ευχαριστούμε, Δημήτρη, γι’ αυτό το φλεγόμενο αριστούργημα. Θα το πάρουμε μαζί μας στις βουτιές μας το καλοκαίρι, θα το σκίσουμε σελίδα σελίδα, θα φτιάξουμε πράγματι χάρτινα καραβάκια και θα το απελευθερώσουμε – να μην πονάει.

(Sarantis Koronakos και Leonidas Caragounis, ωραία έκδοση για μια ακόμη φορά. Christina Katsari, ωραίο το έντυσες.)

 

Κατερίνα Έσσλιν

ΥΓ. Disclaimer. Όπως θα το βάζετε στο ράφι, προσέξτε μη χυθει.

Πρώτη συλλογή για το ταξίδι του απόλυτου έρωτα

γράφει η Τάνια Γεωργιοπούλου, Η Καθημερινή,
Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2022 »» 

Δημήτρης Πέτσας, 32 μέρες την ίδια νύχτα, εκδ. Απόπειρα

«Έχω την ομπρέλα σου, μου λες, θα σ’ τη γυρίσω.
«Δεν την θέλω την ομπρέλα, απαντάω, να μου γυρίσεις το σύννεφο».

«Δεν θα ήθελα να ήμουν κανείς από αυτούς που ήρθαν. Μετά από εσένα». 

Στίχοι από την πρώτη ποιητική συλλογή του Δημήτρη Πέτσα 32 μέρες την ίδια νύχτα από τις εκδόσεις Απόπειρα.

«Ο Δημήτρης Πέτσας γεννήθηκε στην Αθήνα και έγινε ο εαυτός του στη Νέα Υόρκη». Ετσι γράφει το ελάχιστο, μόλις έξι γραμμές, βιογραφικό του στην τελευταία σελίδα του πρώτου του βιβλίου. Παρά το λακωνικό της σχήμα, η πρόταση περικλείει όλη την αλήθεια. Ο Δημήτρης ήθελε να φύγει για τη Νέα Υόρκη και τα κατάφερε γρήγορα. Μόλις είχε κλείσει τα 20 χρόνια, κέρδισε με πείσμα και προσπάθεια το πρώτο του ταξίδι… για δουλειά στην πόλη των ονείρων του, τη Νέα Υόρκη. Ο Δημήτρης είναι ο μόνος άνθρωπος που γνωρίζω που κατάφερε να πραγματοποιήσει πολλά από τα όνειρά του και δεν επρόκειτο για καθόλου ταπεινά όνειρα. Βέβαια, η ψυχή του το ξέρει…

Χριστιάνα Λαμπρινίδη • «32 μέρες την ίδια νύχτα»

Δημήτρης Πέτσας, 32 μέρες την ίδια νύχτα


Λαλίστατες οι αντωνυμίες: εγώ, εσύ. 

Δίχως σύνδεση γραμματική· η σύνδεση ανήκει στα κόκκαλα. Ο χρόνος μιας σαρκοφάγου από την ώρα που έγινε, από εκείνη τη στιγμή που θα δεχόταν το σώμα. Ζωντανό αιώνια, γιατί τα ενδότερα είχαν φροντιστεί από τους συνανθρώπους και αφιερωθεί στους θεούς. Το σώμα χρόνος εκτός ωρολογίου. Δεν αλλάζει· ελάχιστος ή μέγιστος. 

Το εγώ του σώματος μοιράζεται· το εγώ του εγώ, το εσύ του εγώ. Είσαι και εγώ και εσύ. Είμαι και εσύ και εγώ. Και το κρατάω: ανελέητα, τρυφερά σαν αμνιακό σάκο, αφοσιωμένα, απερίφραστα. Γράφω για εσένα και το εμένα γίνεται εσύ. Γράφω για εσένα και το εσένα γίνεται σφηνοειδής γραφή και απλώνεται σε πλάκες από πηλό πολιτισμών ολόκληρων που εξαφανίστηκαν γιατί υπάρχουν.
Άσπιλες στιγμές δημιουργούν μια προστασία δημόσια γιατί είναι καμωμένη από ένα τόπο που ποτέ δεν θα γίνει των άλλων. Ό,τι και αν έγραψα, ό,τι και αν είπα. Είναι τέτοια η τόλμη του ποιήματος που αφηγείται τον έρωτα, την αγάπη, την επιθυμία, το σεξ. Μιλάω από τα κόκκαλα στο δέρμα. Ουρλιάζω, σφυρίζω, αγγίζω με το στόμα, μιλώ άηχα. Ο ήχος υπάρχει στη συμφωνία των γραμμάτων. Το δέρμα αποκτά τη ποιότητα της υπεροχής και εμφανίζεται ξαφνικά στα μεγάλα μουσεία της γης· διεκδικεί την ωραιότητα του χεριού που δημιούργησε. Έχει τέτοια τόλμη που περπατάει τα κοιμητήρια και ξεσηκώνει τους νεκρούς σε πράξεις επιθυμίας. 

Τα γράμματα απέκτησαν εμπιστοσύνη στον ποιητή. Ο ποιητής, άρχοντας των συμβόλων, εξαπέλυσε τους κώδικες αφού αποφάσισε μαζί τους να υπάρξουν με διαύγεια. Οι κώδικες ανέλαβαν τα σύμβολα και μέσα στον έρωτα εξηγούν. Τέτοια είναι η δύναμη αυτής της συλλογής. Συγκεντρώνω τις ά/λεκτες λέξεις και τις δίνω «σε αυτόν» πριν αποκτήσουν σημασία. Τον βάζω πριν το νόημα επειδή είναι το νόημα. Δίχως αυτόν τα γράμματα σκορπούν, δίχως αυτόν τα σταυροδρόμια χάνουν και τη δύναμή τους και τη σημασία τους. 

Κάθε φορά που ένας άνθρωπος αγαπάει έναν άλλον δεν εμφανίζεται η θρησκεία. Ίσως ο Θεός δίχως τη διαμεσολάβηση του Προμηθέα, του Μωυσή ή της Αποκάλυψης. Αυτή η εμφάνιση μετατρέπει την επιστήμη σε οραματική αντίληψη· δημιουργεί συνθήκες τελετής ανάμεσα στις φυλές και τα έθνη.
Άνδρας σε άνδρα. Με τη λέξη παραστάτη. Άνδρας σε άνδρα. Με όλη την αλφάβητο, με ολόκληρη τη γλώσσα. Όλα τα ελληνικά· από τότε. Ολόκληρο τον τόπο. Ένα έθνος έρωτα που φιλοξενεί το ξένο και δεν το χωράει, διευρύνεται το οικείο. Ενώ η οδύνη σέβεται και δεν τραυματίζει. Είναι διαυγής και αποκτά τόλμη. Έτσι ούτε εγώ ούτε εσύ δεν μεταφερόμαστε στην ορατή λύση της απελπισίας. Έτσι ούτε εγώ ούτε εσύ χανόμαστε. Η οδύνη γίνεται άλγος και ο έρωτας ένα δικό του Συμπόσιο. Καθώς η ποίηση εν/γράφεται σε αποφασιστική στιγμή της Ιστορίας. Οι βιβλιοθήκες έχουν ενημερωθεί· και στη δική τους διάλεκτο ενημερώνουν τους ποιητές. 

Αυτή η ποίηση αντηχεί εκεί που υπήρχε σιωπή. Η αντήχηση είναι δυνατή και θα είναι ορθό μέλλον να επιβραβευθεί όπως της αξίζει. Επειδή η αθανασία των λέξεων ενημερώνει τα μυστήρια ενώ το θρόισμα των φύλλων χαρίζει τον έρωτα στους αιώνες των δένδρων. Το αιωνόβιο προσφέρεται στο ανδρικό ως πολύφυλλο χάδι.

Χριστιάνα Λαμπρινίδη,
Θεατρική Συγγραφέας, Σκηνοθέτης, Μέντορας

Δημήτριος Πέτσας • 32 μέρες την ίδια νύχτα

ποιήματα,
σσ. 51, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N: 978-960-537-303-0,
Λ.Τ. 10,00 € + Φ Π Α
Πρώτη έκδοση: Απόπειρα, Ιούνιος 2021

Δεν κατάλαβα ποτέ την ερώτηση «τι θέλει να πει ο ποιητής». Τι να θέλει να πει; Ότι πονάει. Ότι πονάμε όλοι μαζί. Το ποιήμα είναι κατά μία έννοια το χανσαπλάστ της λογοτεχνίας – ένα περιποίημα μιας πληγής (που από αναγνώστη σε αναγνώστη βαθαίνει). Κι αν δεν είναι όλα τα ποιήματα μικρές, ασθενοφόρες, περιποιητικές μπουνιές, σίγουρα έτσι είναι τα ποιήματα σ’ αυτό το βιβλίο-κομψοτέχνημα, του Δημήτρη Πέτσα, 32 μέρες την ίδια νύχτα, από την Απόπειρα. Καταρχάς, το πρώτο ποιήμα είναι το εξώφυλλο. Το βιβλίο περιβάλλεται από ένα διάφανο μαύρο «φιλμ», πίσω από το οποίο διακρίνεται σε φωτογραφία μια επιδερμίδα μ’ ένα τατουάζ (αν ξέρεις ιαπωνικά, ξέρεις και τι γράφει). Βρήκα την ιδέα αυτού του διάφανου μαύρου φιλμ-περιτυλίγματος πολύ ταιριαστή, σε απόλυτη σχέση με τα διαμπερή, φωτογενή και ταυτόχρονα ανεμφάνιστα ποιήματα της συλλογής. Τα χαρακτηρίζω ανεμφάνιστα γιατί ο ποιητής, με όλους τους ιδρωμένους από πόθο στίχους του θέλει να πει αυτό: ο έρωτας αρπάζει τις καλύτερες πόζες μας και μετά μας αφανίζει, καρέ καρέ. Μας ανυψώνει τη στιγμή που μας ταπεινώνει (μας θανατώνει τη στιγμή που μας γεννάει). Έχω ζήσει τέτοιον έρωτα – ανεκπλήρωτο, αναπάντητο, που τον ακουμπούσα σαν να ήταν σύννεφο με γυρισμένη την πλάτη. Κι έτσι καταλαβαίνω καλά αυτό το βιβλίο. Αν ξέρετε το είδος του έρωτα που εννοώ, ξέρετε. Αν δεν θεωρείτε τον έρωτα μια τρέλα, ψάξτε κι άλλο, ψάξτε μια τέτοια εμπειρία όσο είναι καιρός. Πάντα είναι καιρός. Στο διά ταύτα, αν ψάχνατε τι να διαβάσετε το καλοκαίρι, το βρήκατε. Όσο για τον ποιητή, τον Δημήτρη Πέτσα, είναι ο πιο κοντινός μου άνθρωπος, η αυτοσχέδια οικογένειά μου (από άλλους γονείς, αλλά ίδιους θεούς και δαίμονες). Νιώθω περήφανη για τη γραφή και την ποιότητά του, είναι ένα παιδί τολμηρό, που έφυγε μια μέρα με μια βαλίτσα και ρίζωσε για χρόνια στα πιο απίθανα μήκη και πλάτη του πλανήτη (παντού είχε μια στρωματσάδα για μένα), ανοιχτός, ευγνώμων και γενναιόδωρος (μόνο τότε σ’ τα ανταποδίδει η ζωή) – και σίγουρα ο πιο δραστήριος άνθρωπος που ξέρω. Βέβαια για να γράψεις καλή ποίηση δεν χρειάζεται ίσως τίποτα από όλα αυτά, αλλά είναι μια ανακούφιση ένας δημιουργός να είναι ένας γνήσιος, όμορφος, καλός άνθρωπος. Αυτό που εύχομαι από την καρδιά μου είναι το βιβλίο να διαβαστεί σε βαθμό κακουργήματος, να μη μείνει κανείς που δεν θα το μεταλάβει, που δεν θα στολίσει τα μάτια του με αυτούς τους στίχους-αντίδωρο. Αυτό το καλοκαίρι όλοι αναζητάμε αντισώματα. Προτείνω να επιστρέψουμε στο απροστάτευτο σώμα-σώμα… Το βιβλίο είναι γεμάτο επιδερμίδα… Καλοτάξιδο!

Κατερίνα Έσσλιν

YΓ. 1 Eξώφυλλο Χριστίνα Κατσάρη.

YΓ. 2 Τι καλά που υπάρχουν ακόμη εκδότες που επενδύουν ανενδοίαστα σε νέους ποιητές και κυκλοφορούν βιβλία τόσο επιμελημένα αισθητικά. (Πάντα περήφανη που είμαι κι εγώ αποπειρατής, στον πιο ιστορικό εκδοτικό των εξαρχείων. Απόπειρα και μόνο που μας έμαθες τι θα πει beat generation, είσαι έρως ανίκητος στη μάχη.)