Το «Ποια κατάπιε το θηρίο;» στα Τζάμια Κρύσταλλα

Το Ποια κατάπιε το θηρίο; τής Δανάης Τεζαψίδου ανεβαίνει στη σκηνή!  

 

Την Κυριακή 7 Νοεμβρίου στις 7 το βράδυ στα Tzamia Krystalla (Αγίου Όρους 10, Κεραμεικός, 10435, Αθήνα) παρουσιάζεται η ποιητική συλλογή Ποια κατάπιε το θηρίο; της Δανάης Τεζαψίδου.

 

Επτά φωνές και η πρωτότυπη μουσική των Danai & Io συνθέτουν μια ζωντανή εκδοχή της ποιητικής συλλογής, με μελοποιήσεις, spoken word, τραγούδι και ζωντανά ηλεκτρονικά ηχητικά τοπία.

Είσοδος ελεύθερη. Το βιβλίο θα διατίθεται στον χώρο.

 

Συντελεστές:

Μελοποίηση ποιημάτων: Danai & Io

Μουσική σύνθεση, πλήκτρα και ακορντεόν: Ιώ Le Moller / Servane Io Le Moller

Εισαγωγή: Χριστίνα Οικονομίδου

Φωνές (spoken word, τραγούδι): Αθηνά Μπαντή / Athina Banti, Βαρβάρα Σβορώνου / Barbara Sol, Δανάη Τεζαψίδου, Ζωζώ Ψαρρού-Παπαλημναίου / Georgia Psarrou, Μάτα Καστρησίου, Ρόζυ Διαμαντάκη / Rosie Diamantaki, Χριστίνα Οικονομίδου

Ήχος: Γιάννης Τσιριγώτης / Yannis Tsirigotis & Φάνης Αθανασίου / Fanis Athn. 

 

ΕΞΤΡΑ ΔΩΡΑΚΙ: Αυτό που ακούτε είναι τα πρώτα δευτερόλεπτα από τις «ΑΔΙΑΒΡΟΧΕΣ ΠΟΛΕΙΣ», ένα ποίημα της συλλογής που μελοποιήσαμε ως Danai & Io. Το κομμάτι κυκλοφορεί στις 26/11/2026 σε όλες τις μουσικές πλατφόρμες από την 1dB Records !

 

Χρίστος Παπαγεωργίου • Χριστίνα Οικονομίδου: «Πραγματικότητα και άλλες εικασίες»

γράφει ο Χρίστος Παπαγεωργίου | Διάστιχο,
Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2026 »»

Όταν μιλάμε για μια ποιήτρια της ποιότητας της Χριστίνας Οικονομίδου, σίγουρα πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν ότι το πρώτο και κύριο μέλημά της είναι, κατά τη γνώμη μας, η προστασία του φύλου της, όχι ένας στείρος φεμινισμός, όχι μια ακραία επίθεση στη φαλλοκρατία, αλλά, το αντίθετο (και πολύ περισσότερο), μια υπερήφανη και ελπιδοφόρα για το μέλλον θέση, που σύμφωνα με την ίδια, υπάρχει περίπτωση να καρποφορήσει. Η ποίηση της Οικονομίδου είναι οικουμενική, όχι με την έννοια της τυποποίησης ή της μαζικότητας, αλλά με εκείνη της εμβέλειας.

Το πιο σημαντικό στην ποίησή της είναι η πεμπτουσία της, δηλαδή οι ανατροπές. Πράγματι, στο τέλος κάθε ποιήματος και με τη χρήση του ΥΓ., η Οικονομίδου ανατρέπει ό,τι πιο πάνω επιχείρησε, δίνει μια άλλη διάσταση σε ποιήματα που από μόνα τους αποτελούν μικρά αριστουργήματα. Άρα, για να καταλήξουμε στο πρώτο συμπέρασμα, σχετικά με μια ποιητική συλλογή η οποία όχι απλώς ξαφνιάζει, εγείρει τις αισθήσεις, σοκάρει, προβληματίζει και προκαλεί για πιο βαθείς στοχασμούς, συνάμα όμως κατέχει όλα τα εφόδια, προκειμένου να λειτουργήσει σε όλα τα επίπεδα ρεαλισμού, υπερρεαλισμού, φαντασίας και, πάνω απ’ όλα, πραγματολογικής ευταξίας.

Βρίσκομαι σε μια δομική αναρχία, για το τι δηλαδή θα γράψω, για το πώς θα αρθρώσω τον λόγο μου, για το πώς δεν θα προδώσω αυτή την υπέροχη ποίηση, την τόσο εξωστρεφή μεν, σκοτεινή δε και επώδυνη.

Η βιογραφία του χρόνου

Απόψε, λέει ο χρόνος, είναι ήδη αύριο.
Κάνεις λάθος, του απαντά ο εαυτός του στον
καθρέφτη.
Απόψε είναι μόλις χθες.
Κι έτσι, αμφιταλαντευόμενος, κυλάει έκτοτε μες
στους αιώνες.
Κι εμείς το ίδιο, πάντοτε δυσερμηνεύοντάς τον.

Κένταυροι: Η πανάρχαιη μνήμη της λησμονημένης δυνατότητας

γράφει η Ευτυχία Παναγιώτου | Η εποχή,
Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026 »»

Χριστίνα Οικονομίδου, Πραγματικότητα και άλλες εικασίες, εκδόσεις: Απόπειρα, 2026

Η Χριστίνα Οικονομίδου έχει καταφέρει κάτι σπάνιο: να δημιουργεί συνθήκες αναμονής για το επόμενο βιβλίο της. Καταπιάνεται με ποιητικές συνθέσεις που μοιάζουν με αρχιτεκτονικά σχέδια, στα οποία μπορείς να δεις το μπετόν έως και τα απλωμένα ρούχα στα μπαλκόνια. Κάνει ποίηση με ρεαλιστικά και σκληρά υλικά. Δεν φοβάται την εννοιολόγηση ούτε τις μεγάλες καταλήξεις της ελληνικής γλώσσας, ο ρυθμός παράγεται συχνά με συνδετικές λέξεις, ενώ αγαπά τις παρενθετικές παύλες, τις αγκύλες και τις αποστροφές του λόγου, χωρίς την αγωνία της λείανσης του νοήματος και της πριμοδότησης του γλυκού ήχου.

Η Χριστίνα Οικονομίδου δημιουργεί κόμπους για να πλέξει, όπως είχε σημειώσει ο Γιώργος Μπλάνας για το προηγούμενο βιβλίο της Μ’ έναν χορό στο στόμα (2019). Δηλαδή, διαβάζεις και σταματάς, ίσως και να κομπιάζεις με τις εσωτερικές διαφωνίες ή παλινδρομήσεις της ποιητικής φωνής, που σε οδηγεί μέσα από δροσερές φυλλωσιές αντίστασης στη μονοσημία, στη γόνιμη εμπλοκή με το κείμενο (π.χ.: «Τίποτα στον ορίζοντα καθησυχαστικό / παρά ένα οικείο κάλεσμα – ή μήπως βρυχηθμός – σε μία δυσερμήνευτη αλφάβητο της έλξης / μαγισσών και φιλοσόφων», σ. 22). Επειδή όμως ο γνήσιος στοχασμός δεν έχει αντίκρισμα χωρίς διάλογο, στο κλείσιμο των ποιημάτων της προσθέτει συχνά ένα ΥΓ., που διαποτίζει με προσωπικό εξομολογητικό τόνο την ποιητική της αφήγηση.

Τι σημαίνει όμως η διαχείριση της γλώσσας σε σχέση με την ποιητική του έκτου βιβλίου της; Σύμφωνα με την αναγνωστική οδηγία του τίτλου Πραγματικότητα και άλλες εικασίες, με τη χρήση του «και» (που λειτουργεί ως συνδετικό όμοιων πραγμάτων, σε αντίθεση με τη χρήση του διαζευκτικού «ή») η ποιήτρια τοποθετεί «πραγματικότητα» και «εικασίες» σε ισότιμη θέση, επιτρέποντάς μας να σκεφτούμε πως οι εικασίες είναι εξίσου πραγματικές ή ότι η πραγματικότητα αποτελεί προϊόν εικασίας, ότι τα όρια πάντως μεταξύ των δύο εννοιών δεν είναι απόλυτα αλλά διαπερατά.

Η αστάθεια που χαρίζει υπόγεια η Οικονομίδουστην έννοια της πραγματικότητας θυμίζει την προσέγγιση του Τζούντιθ Μπάτλερ, σύμφωνα με την οποία ό,τι θεωρούμε πραγματικότητα δεν είναι ουδέτερο ή δεδομένο, αλλά συγκροτείται μέσα από επαναλαμβανόμενες κανονιστικές αφηγήσεις, οι οποίες σταδιακά αποκτούν το κύρος του αυτονόητου και της «αλήθειας». Με εφόδια αυτή την υποψία (για την οποία μας προετοιμάζει και η προμετωπίδα), το βιβλίο δεν ξηλώνει μόνο τη βεβαιότητα μίας και αδιαίρετης πραγματικότητας, δεν μας εισάγει απλώς στην πολύ σύγχρονη σκληρότητά της, αλλά εξωθεί στην αναζήτηση εκδοχών της, δίπλα της, γύρω της, μέσα μας. Δεν εννοώ έναν άλλο γαλαξία όσο τη δυνατότητα μετασχηματισμού της φρίκης σε λόγο (discourse). Στο ποίημα «Παρένθεση (Ποιότητες)» (σ. 24) η Οικονομίδου διατηρεί την πεποίθηση που άλλες έχουμε χάσει, πως όταν η ποίηση συναντά τη φρίκη, γίνεται ερμηνευτικό εργαλείο θέασης του κόσμου, εφόσον «[μ]ονάχα όποιος έχει σφουγγαρίσει επιμελώς / με τα μαλλιά της συντριβής τους διαδρόμους / κάποιου λαϊκού νοσοκομείου / υπομένοντας τις άναρθρες κραυγές των ασθενών / – που επιμένουν να ανασυντίθενται / διαψεύδοντας γιατρούς και νοσοκόμους – / μπορεί να ερμηνεύσει επαρκώς». Και στο ΥΓ. του ποιήματος σημειώνει η Οικονομίδου: «Από τους ποιητές που μ’ έχουν καθορίσει / κάποιοι / υπήρξαν φίλοι μου. / Ευγνωμοσύνη».

Οι συγγραφείς της Απόπειρας υπογράφουν τα νέα τους βιβλία στο περίπτερο #66

Πέμπτη 17/9 στις 8.00 
Η Χριστίνα Οικονομίδου υπογράφει την ποιητική της συλλογή 
Πραγματικότητα και άλλες εικασίες 

Σάββατο 19/9 στις 7.00 
Ο Δημητρης Προύσαλης υπογράφει τη συλλογή διηγημάτων του Γιάννης Βλαχογιάννη 
Το Μεσολόγγι της εξόδου 

Κυριακη 20/9 στις 7.00 
Ο Μάνθος Γιουρτζόγλου υπογράφει τη συλλογή διηγημάτων του 
Η σκληρή μελαγχολία του θέρους

Γιάννης Αντιόχου • Τα αρχαία πέταλα της πραγματικότητας

γράφει ο Γιάννης Αντιόχου | Χάρτης, # 92, Αύγουστος 2026 »» 

Χριστίνα Οικονομίδου, Πραγματικότητα και άλλες εικασίες, Απόπειρα 2026

Η Χριστίνα Οικονομίδου ανήκει στις ποιητικές φωνές που διαμορφώνονται αργά, με επιμονή και με μια αξιοπρόσεκτη εμπιστοσύνη στη σιωπή. Από την πρώτη της εμφάνιση στην Απόπειρα, το 1994, με το Μύθοι και ωδίνες / Η γυναίκα και το δέντρο της σιωπής, έως το Μ’ έναν χορό στο στόμα τού 2019, η ποίησή της κινείται γύρω από έναν σταθερό, αναγνωρίσιμο πυρήνα: σώμα, μνήμη, απώλεια, συγγένεια, θάνατος, έρωτας, μυθολογικό υπόστρωμα. Το νέο της βιβλίο, Πραγματικότητα και άλλες εικασίες, που εκδίδεται το 2026, έρχεται ύστερα από μια επταετή σχεδόν παύση.

Ευτυχία Παναγιώτου • Κένταυροι: Η πανάρχαια μνήμη της λησμονημένης δυνατότητας

«Κένταυροι: Η πανάρχαια μνήμη της λησμονημένης δυνατότητας»: αποσπάσματα από την ομιλία/κριτική της Ευτυχίας Παναγιώτου, στην παρουσίαση του βιβλίου Πραγματικότητα και άλλες εικασίες της Χριστίνας Οικονομίδου (7.6.2026).

Η αστάθεια που χαρίζει υπόγεια η Χριστίνα Οικονομίδου στην έννοια της πραγματικότητας θυμίζει εκείνο που είχε διατυπώσει το Τζούντιθ Μπάτλερ πως αυτό που θεωρούμε πραγματικότητα δεν είναι ουδέτερο ή δεδομένο, αλλά συγκροτείται μέσα από επαναλαμβανόμενες κανονιστικές αφηγήσεις, οι οποίες σταδιακά αποκτούν το κύρος του αυτονόητου και της «αλήθειας». Με εφόδια αυτή λοιπόν τη μικρή υποψία για την οποία μας προετοιμάζουν ο τίτλος, αλλά και η προμετωπίδα, εισερχόμαστε στο βιβλίο της Χριστίνας Οικονομίδου, που δεν κλείνει καμία πραγματικότητα απέξω ούτε υπεκφεύγει τη σκληρότητά της, αλλά αναζητά λόγους να υποθέσουμε ότι μέσα της, δίπλα της ή γύρω της επιμένουν και άλλες εκδοχές του πραγματικού. Δεν εννοώ κατ’ ανάγκην έναν άλλο γαλαξία, αλλά τη δυνατότητα μετασχηματισμού της φρίκης σε λόγο, είτε πρόκειται για τον δικό της είτε για ποιήματα που η ίδια διαβάζει.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Τον χώρο της ποίησης ζωντανεύει και διασχίζει από την αρχή έως το τέλος του βιβλίου της Χριστίνας Οικονομίδου ένα πλάσμα πολύ στενά συνδεδεμένο με τις υπερβάσεις ή με μια «μυθική» και, γιατί όχι, «παιδική» καταγωγή μας. Πρόκειται για τον Κένταυρο, μισό άνθρωπο μισό άλογο. Ενσαρκώνει τη δυνατότητα να είσαι κάτι άλλο ή να αντιλαμβάνεσαι έναν άλλο κόσμο πέρα από τον κανονιστικά πραγματικό. Ταυτόχρονα όμως μοιάζει να ενσαρκώνει και κάτι ακόμη: την επιστροφή ενός μέρους του εαυτού μας που η Ιστορία έχει αποσιωπήσει ή ο πολιτισμός έχει καταστείλει. 

 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Η Χριστίνα Οικονομίδου συνυφαίνει αυτή τη μορφή μέσα στα ρεαλιστικά της ποιήματα σαν να σέρνει μέσα στην πολύ πραγματική ζωή τους τη λειτουργία του θαύματος ή/και την ανάμνηση της ξεχασμένης καταγωγής μιας λησμονημένης δυνατότητας. Γιατί πώς να επιβιώσεις αν αφεθείς σε μια εικόνα της πραγματικότητας χωρίς αποχρώσεις, χωρίς αναρωτήσεις, χωρίς ανατροπές και νέους τρόπους θέασής της; Επιστρατεύοντας όχι ένα σύμβολο, αλλά πολυπρόσωπους Κενταύρους/Κενταυρίνες σε διαφορετικά περιβάλλοντα, ακούμε τον καλπασμό τους σαν πραγματική δυνατότητα. Ή σαν ελπίδα, που χρειάζεται όμως δουλειά.
 

Γιάννης Αντιόχου • Τα αρχαία πέταλα της πραγματικότητας

«Τα αρχαία πέταλα της πραγματικότητας»: αποσπάσματα από την ομιλία/κριτική του Γιάννη Αντιόχου, στην παρουσίαση του βιβλίου Πραγματικότητα και άλλες εικασίες της Χριστίνας Οικονομίδου (7.6.2026).

Οι Κένταυροι αποτελούν τον κεντρικό ποιητικό μηχανισμό του βιβλίου. Η Οικονομίδου τούς ανασύρει ως μορφή που συμπυκνώνει το ατελές, το μεικτό, το τραυματισμένο, το ιστορικά παραχαραγμένο σώμα. Ο Κένταυρος είναι σώμα διττό: ανθρώπινο και ζωώδες, πολιτισμένο και άγριο, όρθιο και τετράποδο, εντός και εκτός κανονικότητας. Στο «Λειψός στα σκέλη» (σ. 17), οι στίχοι 

Κένταυρος σε κρεβάτι νοσοκομείου / δίχως οπλές / έρμαιο των νοσηλευτριών

κατεβάζουν τον μύθο στον χώρο της φροντίδας, της έκθεσης και της ανάγκης. Το μυθικό σώμα χάνει την αυτάρκειά του και παραδίδεται στην ανθρώπινη ευαλωτότητα. 

 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

Το βιβλίο της έχει τη δύναμη να μιλά για την πραγματικότητα κρατώντας απόσταση από την επικαιρική ευκολία. Μιλά για την Ιστορία δίχως να μετατρέπει το ποίημα σε σχόλιο. Μιλά για το φύλο πέρα από το σύνθημα. Μιλά για την οικογένεια μακριά από τη νοσταλγική εξιδανίκευση. Μιλά για τον μύθο μέσα στην καθημερινή του δοκιμασία. Η Οικονομίδου γράφει ένα βιβλίο για την ανθρώπινη μορφή μετά τις αλλοιώσεις της. Για το σώμα που έχασε κάτι και εξακολουθεί να το αναζητά. Για την ταυτότητα που χρειάζεται μνήμη, αλλά και ρήξη. Για τη συγγένεια που ξεκινά από το αίμα και επεκτείνεται προς την επιλογή. Για την ποίηση που μπορεί να σταθεί μέσα στον καιρό της με ευθύνη μορφής, ακρίβεια και βάθος.

Η «Πραγματικότητα και άλλες εικασίες» στο ΠΛΥΦΑ

Την Κυριακή 7 Ιουνίου 2026, στις 7.30 το βράδυ, παρουσιάζεται στο ΠΛΥΦΑ (Κορυτσάς 39, Βοτανικός, Αθήνα 104 47) το νέο ποιητικό βιβλίο της Χριστίνας Οικονομίδου Πραγματικότητα και άλλες εικασίας. Μιλούν για το βιβλίο η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών και κριτικός λογοτεχνίας Τιτίκα Δημητρούλια, και οι ποιητές Γιάννης Αντιόχου και Ευτυχία Παναγιώτου. Ποιήματα διαβάζουν η Κάτια Γέρου, ο τραγουδοποιός Απόστολος Ρίζος και η ποιήτρια Αντωνία Μποτονάκη. Τη μουσική επιμέλεια έχει αναλάβει η Μάτα Καστρησίου.

Χριστίνα Οικονομίδου • «Πραγματικότητα και άλλες εικασίες»

ποιήματα
σσ. 83, σχήμα 13 × 20,5 εκ., έκδοση χαρτόδετη 
εικόνα εξωφύλλου: Έλενα Γιοβανάκη
I S B N: 960-537-371-9,
πρώτη έκδοση: Ιούνιος 2026
Λ.Τ. 12 € (+ Φ Π Α) 

Το Πραγματικότητα και άλλες εικασίες είναι μια ποιητική σύνθεση αφιερωμένη στους αχθοφόρους της Ιστορίας μας. Από την κοσμογονία ως το όραμα οι κοινωνίες των ανθρώπων προχωρούν μπροστά χάρη στην επιμονή και τον μόχθο των υποτιμημένων στρατιωτών της σκακιέρας. 

Η όλη σύνθεση χωρίζεται σε τρεις ενότητες: 

Στην πρώτη, με τίτλο «Μυθολογίες», αποτυπώνεται η συλλογική, σχεδόν ασύνειδη, αμηχανία και η συντριβή του σύγχρονου ανθρώπου έναντι του μεγαλείου της καταγωγής.

Στη δεύτερη, με τίτλο «Εργατικές κατοικίες», πολύ περισσότερο συνειδητά, αναπνέουν οι ήρωες-καθρέφτες των Κενταύρων του πρώτου μέρους. Συμβιβασμένοι με το γήινο αποτύπωμά τους, απηχούν στην καθημερινότητά τους το σύμπαν που οραματίστηκαν οι πρόγονοι/Κένταυροί τους. 

Η τρίτη ενότητα, με τίτλο «Παραλειπόμενα» περιλαμβάνει ποιήματα και δεύτερες αναγνώσεις που θα μπορούσαν αλλά έμοιαζε αταίριστο είτε και φλύαρο να συμπεριληφθούν στις δύο προηγούμενες.

Η Χριστίνα Οικονομίδου για τη συλλογή «Αποδημήσαμε εντός», της Αναστασίας Μαλανδρενιώτη

Η ομιλία της Χριστίνας Οικονομίδου στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Αναστασίας Μαλανδρενιώτη Αποδημήσαμε εντός, στις 5 Απριλίου 2026 στο θέατρο Εν Αθήναις.

Η Αναστασία Μαλανδρενιώτη αποτελεί, έτσι κι αλλιώς, μια ξεχωριστή φωνή στο ποιητικό τοπίο της δημοσιευμένης ποίησης, στο οποίο εισέρχεται για πρώτη φορά. Με τα εργαλεία της ποίησης αυτή τη φορά, επιχειρεί διατυπώσει, εκ νέου, τη δική της, προσωπική θέαση του κόσμου. Δεν είναι η/ο πρώτη/πρώτη/ος που το επιχειρεί ούτε ασφαλώς η/ο τελευταία/ος. Μένει να δούμε αν και κατά πόσον το καταφέρνει.
    Αρχής γενομένης από το γεγονός ότι δεν φαίνεται να την απασχολεί στο ελάχιστο το παραπάνω ερώτημα, αποτολμά το εγχείρημα ενός πρωτόλειου ποιητικού έργου που απαριθμεί μόλις δεκαοκτώ ποιήματα, που όμως εκτείνονται σε εκατό σελίδες, υπερκεράζοντας την ασφάλεια του κανόνα. Μ’ αυτόν τον τρόπο διασφαλίζει, κατ' αρχάς, την προσοχή μας — διόλου εμπρόθετα, όπως είπαμε — διακινδυνεύοντας μια διανοητική ακροβασία όπου κάθε λέξη είναι κρίσιμη προκειμένου να μην εγκαταλειφθεί η επόμενη ή και ολόκληρο το ποίημα. Το αποτέλεσμα τη δικαιώνει. Κι αυτό γιατί, όχι μόνο αποδεχόμαστε την πρόσκληση/πρόκληση αλλά και μας αποπλανεί σ’ ένα ταξίδι αναζήτησης κι επαναπροσδιορισμού.
    Βαθιά προσωπική, μα διόλου ομφαλοσκοπική, η ποιητική της δεν διστάζει να χώσει βαθιά το νυστέρι στο τραύμα, ως έκπληκτος ιατροδικαστής, στην πρώτη του ανατομία. Και παραθέτοντας, εξίσου άναυδος με μας, τα ευρήματά του, καταφέρνει να μας πάρει απ' το χέρι όσο διανύουμε ξανά τη διαδρομή απ' το γρατζουνισμένο γόνατο της παιδικής μας ηλικίας ως τον κατάφυρτο άλλο εαυτό μας που δεν ξέρει πώς να ερμηνεύσει τα σημάδια του στο σήμερα. 

Το «Αποδημήσαμε εντός» στο Θέατρο Εν Αθήναις

Την Κυριακή 5 Απριλίου 2026, στο Εν Αθήναις (Ιάκχου 19, Γκάζι) παρουσιάζεται η ποιητική συλλογή Αποδημήσαμε εντός της Αναστασίας Μαλανδρενιώτη. Συμμετέχουν: οι συγγραφείς Χριστίνα Οικονομίδου και Μάτα Καστρησίου, και οι ηθοποιοί Λίζυ Ξανθοπούλου και Ιωάννα Λέκκα.

Ο «Καθρέφτης καιρός» στο Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

Παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής Καθρέφτης καιρός της Ελένης Οικονομοπούλου, την Τετάρτη 15 Μαΐου 2024, στις 7.00 το βράδυ, στο Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θόλου 5, Πλάκα, τηλ. 21 0368 9505.
Το βιβλίο παρουσιάζει η συγγραφέας Χριστίνα Οικονομίδου, ποιήματα διαβάζουν οι ηθοποιοί Φωτεινή Φιλοσόφου και Κωνσταντίνος Γεωργαλής.

μίτος

Πάνω σ’ ένα χαρτί
σχεδιάζω γράμματα
παγιδεύοντας
το λευκό.
Οι λέξεις
γίνονται εισιτήριο
και φεύγω μακριά
γίνονται νερό
στο διψασμένο μου στόμα
και μακραίνουν
τα όνειρά μου.
Οι δρόμοι μου πια
τραβούν στη θάλασσα
και όπως στέκομαι
μπροστά στο κύμα
θυμάμαι ξανά
τον δρόμο της επιστροφής.

Χαλόου, κοσμοναύτη

γράφει η Χριστίνα Οικονομίδου | diastixo,
Δευτέρα 15 Ιουνίου 2015 »»



Η Μάτα Καστρησίου είναι μια νεαρή συγγραφέας, που αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση στον χάρτη της λογοτεχνικής μας γεωφυσιολογίας. Ήδη από το πρώτο της βιβλίο είχα επισημάνει ότι η περίπτωσή της θ’ απασχολήσει την ελληνική γραμματεία. Και πράγματι, τα Απορριμματοφόρα των έξι (το πρώτο της βιβλίο με διηγήματα) βρέθηκε στη βραχεία λίστα του Κρατικού Βραβείου στην κατηγορία των Πρωτοεμφανιζομένων, ενώ το νέο εγχείρημά της, το μυθιστόρημα με τίτλο Χαλόου, κοσμοναύτη, αποτελεί αναμφίβολα μια φιλόδοξη και ιδιαίτερα απαιτητική προσπάθεια που, κατά τη γνώμη μου, θα ξεχωρίσει. Και όχι μόνο γιατί πρόκειται για ένα μυθιστόρημα, που κατά κανόνα διεκδικεί μεγαλύτερο μερίδιο, ως είδος, στις ευρείες βιβλιοφιλικές κοινότητες, αλλά – κυρίως – γιατί η Μάτα Καστρησίου, αρνούμενη να εγκαταλείψει την ποιητικότητα του βλέμματός της – κι ας έχουμε να κάνουμε με μια πιο μακροσκελή μυθοπλασία – μας παραδίδει ένα αναμφίβολα ιδιότυπο και ταυτοχρόνως συναρπαστικό αφήγημα.

Ιστορίες από την άλλη όχθη του Γιώργου Πολυμενάκου

γράφει η Χριστίνα Οικονομίδου | Facebook,
Πέμπτη 21 Μαΐου 2020 »»

Διαβάζοντας τις Ιστορίες από την άλλη όχθη του Γιώργου Πολυμενάκου, μέσα μου αισθανόμουν τις απανωτές εκρήξεις αναμνήσεων κι αισθήσεων που κορυφώθηκαν, θαρρείς, κλείνοντας το βιβλίο, σ’ ένα Μπιγκ Μπανγκ, που όμως αντί να δημιουργήσει κάτι νέο και απρόσμενα φουτουριστικό, επανατοποθέτησε τον κόσμο στα «παπούτσια» του.

Θέλω να πω, τίποτα δεν διεγείρει τη μνήμη περισσότερο από τις ίδιες τις αισθήσεις. Και στις αφηγήσεις του Γιώργου Πολυμενάκου είναι όλες εκεί: Από την όσφρηση (του φρέσκου ψωμιού, που πράγματι κάποτε το μισόκιλο ήταν όντως μισόκιλο, κι ώσπου να φτάσουμε στο σπίτι είχε μείνει το μισό του μισού, μ’ επίγνωση ότι θ’ ακούσουμε τα «σχολιανά» μας – δική μου ανάμνηση αυτή η τελευταία) ως την αφή, τη γεύση, την ακοή και την όραση.

Όλες ανεξαιρέτως οι αισθήσεις ήταν και είναι οι πρώτες και οι μοναδικές πύλες των αισθημάτων εντός μας. Κι οι ιστορίες του Πολυμενάκου κατακλύζονται απ’ αυτές τις αισθήσεις.
Παρ’ ότι γραμμένο ανυποψίαστα, πολύ προ κορονοϊού, νομίζω πως το βιβλίο του Πολυμενάκου είναι τόσο φορτισμένο από γήινες απολαυές και οδύνες που ακόμα και οι πολύ νεότεροι – εκείνοι, εννοώ που θεωρητικά δεν έδιναν ως τώρα βάση σ’ όλ’ αυτά ˜– εξαιτίας ακριβώς αυτής της απροσδόκητα πανανθρώπινης συνθήκης του αδιανόητου φόβου οποιασδήποτε φυσικής επαφής και ροής της καθημερινότητας, ενδεχομένως θα συγκινηθούν και ίσως να συλλάβουν ότι ένα βήμα πριν είναι κάποτε ένα βήμα μπροστά, κι ότι ο εκφυλισμός της πραγματικής πραγματικότητας δεν είναι μονόδρομος.

Ανυπομονώ να γλείψω αλάτι απ' το μπράτσο μου και σας περιμένω – αμήν και πότε – στην άλλη όχθη του ονείρου.

Βασίλης Βασιλικός • «Ωστόσο τα ποιήματά της έχουν και βαθιές ρίζες στο χώμα. Είναι γήινα ή θαλασσινά ή ακόμα και ουράνια»

γράφει ο Βασίλης Βασιλικός για το βιβλίο τής
Χριστίνας Οικονομίδου, Μ’ έναν χορό στο στόμα |
περιοδικό fractal, 12 Μαΐου 2020 »»

Η Χριστίνα Οικονομίδου με κάθε της νέα ποιητική συλλογή μάς ξαφνιάζει, γιατί δεν μοιάζει με καμία προηγούμενη. Η πιο πρόσφατη Μ’ έναν χορό στο στόμα (εκδόσεις Απόπειρα) συνεχίζει την ανοδική πορεία της ποίησης της με τον τρόπο των αναρριχητικών: ολοένα και ψηλότερα. Ωστόσο τα ποιήματά της έχουν και  βαθιές ρίζες στο χώμα. Είναι γήινα ή θαλασσινά ή ακόμα και ουράνια.

Να πώς κλείνει το βιβλίο με το  «Ευ-δοκία (Άνδρος)»:

«Κι όμως η μουσική δεν έχει εξουσία/ κυλά ανάμεσα στα τρέχοντα σαν δεδομένη/ ξεπλένοντας τα λασπωμένα μας παπούτσια/ απ’ τον μόχθο/ λυτρώνοντας τα πόδια απ’ τις αλυσίδες/ του ανείπωτου/ σ’ έναν χορό επαναδιατυπώνοντας/ όλες μας τις χειρονομίες/ θαρρείς και είναι πάντα εκεί να τις μαζεύει/ από τις άκριες του νου που περισσεύουν/  – χνάρια της παιδικής μας ηλικίας –/ και να τις συμπληρώνει/ σ’ ένα πίνακα ενήλικο που έμεινε λειψός.
(…) Μα η καρδιά μας επιμένει στο παράπονο/ (γιατί μ’ εγκαταλείψατε;)
(…) Εχει νυχτώσει πια για τα καλά/ το πέλαγο μπροστά μου ησυχάζει ˙/μεσ’ την απέριττη σιωπή/ ακούγεται ένας λυγμός/ απ’ το καμπαναριό μιας εκκλησιάς/ γειτονικής, που ξενυχτάει.
Τ’ αστέρια χαμηλώνουν ως τα πόδια μου,/ μέσα  μου σώπασαν τα λάβαρα/ και η αυλή μου μοιάζει αίφνης γαλαξίας˙
το γέλιο σου/ απόηχος και ειρωνεία,/ αβίαστο και εκκωφαντικό/ σπάζει τον κόσμο σε κομμάτια θρύψαλα/ κι έπειτα τον γεννά ξανά/ απ’ την αρχή.
ΥΓ.
Μ’ έναν χορό στο στόμα/ και τα στήθη ξέσκεπα,/ από τη ράχη του Κενταύρου/
θα μπορούσα  και
            να κατακρημνιστώ
                        απόψε.

Ένα τέτοιο ποίημα, όπως είναι και τα υπόλοιπα της συλλογής, σε πάει σηκωτό στην καρδιά της λυρικής  μας ποίησης που το λίκνο της βρίσκεται στον τόπο μας  στον Πάριο-Θάσιο Αρχίλοχο και στη Λέσβια Σαπφώ.

11/05/2020
Βασίλης Βασιλικός

Αμαρτίας δοθείσης / η τέχνη έχει πάντα / μια δικαιολογία – Χριστίνα Οικονομίδου

γράφει η Αλίνα Τριανταφύλλου | iTravelPoetry,
Τετάρτη 4 Μαρτίου 2020 »»

Η Χριστίνα Οικονομίδου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965. Εκεί ζει και εργάζεται. Στην πόλη που αγαπά. Ένας άνθρωπος που έχει αφιερώσει τη ζωή του στη λογοτεχνία και τη γραφή. Αν και σπούδασε οικονομικά, επέλεξε το δρόμο που της ταίριαζε σχετικά νωρίς, και από τότε τον περπατάει όσα λουλούδια ή και λακούβες να βρίσκει μπροστά της.

Η εμφάνισή της στην ελληνική ποίηση ξεκινάει το 1994 με το Μύθοι και ωδίνες/Η γυναίκα και το δέντρο της σιωπής, συνεχίζει το 1997 με τις Χειρονομίες της Αισθητικής κι ακολουθεί ένα χρονικό διάστημα 12 ετών οπότε και εμφανίζεται με το σημαντικό Matthew and Shirley. Έκτοτε και μετά από επτά χρόνια, το 2016 βγαίνουν οι 4 εποχές στον δρόμο ενώ το 2019 παραδίδει το Μ’ έναν χορό στο στόμα, όλα από τις εκδόσεις Απόπειρα. Ποιητικό στίγμα 25 ετών που, ακριβώς επειδή από βιβλίο σε βιβλίο το επεκτείνει, αφορά τον αναγνώστη αλλά και τον εκάστοτε δημιουργό. Σε μια συνέντευξη της, λέει:

Άλλωστε, η ποίηση δεν καλείται ν’ απαντήσει σε τυχόν ερωτήματα, αλλά να τα θέσει με έναν διαφορετικό τρόπο. Προφανώς και υποκρύπτεται μια θέση πίσω από κάθε δημιουργία, μια θέση όμως που αφήνει ανοιχτό το πεδίο αμφισβήτησής της και, μάλιστα, την προκαλεί αυτή την αμφισβήτηση.

Χριστίνα Οικονομίδου: «Μ’ έναν χορό στο στόμα»

γράφει ο Γιώργος Μπλάνας | Διάστιχο,
Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2019 »»

Προεισαγωγή – μήπως και με αυτήν την ευκαιρία ρίξουμε μια ματιά στα ποιητικά πράγματά μας και αποδώσουμε στην Χριστίνα Οικονομίδου την αξία της.

Σήμερα, στην Ελλάδα, η ποίηση τρεχοβολάει ανάμεσα σ’ έναν γκρεμό και σ’ ένα ρέμα. Από τη μια – το ρέμα ή ο γκρεμός, δεν έχει σημασία – επιστρέφει κούτσα-κούτσα στην κανονικότητα, εμφορούμενη από τις νεοσυντηρητικές ιδέες της περίφημης Σχολής της Φρανκφούρτης, αντιπαραθέτοντας την ποίηση στον πεζό λόγο. Στιχάκια που ζηλούν την ελληνική ποίηση του μεσοπολέμου, ζηλωτή του γαλλικού συμβολισμού των μέσων του 19ου αιώνα. Από την άλλη, εμφορούμενη από τις ψυχωτικές ιδέες της σύγχρονης ψευδοριζοσπαστικής φιλοσοφίας, απορρίπτει κάθε ποιητικό συστατικό, με την ελπίδα πως η αντιποιητικότητα θα κατοχυρωθεί ως τέχνασμα ποιητικότητας. Αποτέλεσμα: οι σημερινοί Έλληνες ποιητές δεν κινούν όλοι μαζί συρφετός γυρεύοντας ομοιοκαταληξία – όπως έλεγε ο Καρυωτάκης – αλλά κινούν όλοι μαζί συρφετός, γυρεύοντας ευταξία. Ευταξία! Σαν να λέμε: Με τον Πλάτωνα θα τα βάλουμε τώρα που η Δύση άρχισε να βάζει τα πράγματα σε τάξη; Προς τι πάλι και πάλι τα ίδια ερωτήματα, που δεν μας αφήνουν να κάνουμε την δουλειά μας, να γυρίσομε ωραία-ωραία στα σπίτια μας, να φάμε και να πέσουμε για ύπνο νωρίς-νωρίς, γιατί αύριο έχουμε πολλή δουλειά;

Ποιήματα μετεωρίτες μέσα σ’ ένα ολοκληρωμένο ποιητικό σύμπαν – γράφει ο Γιάννης Αντιόχου

γράφει ο Γιάννης Αντιόχου | Φρέαρ, τχ. 25,
Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 2019 »»

Χριστίνα Οικονομίδου, Μ’ έναν χορό στο στόμα,
Απόπειρα, Αθήνα 2019.

Κάθε φορά που πρέπει να σχολιάσω κριτικά ένα βιβλίο της Χριστίνας Οικονομίδου, το μόνο που σκέφτομαι είναι πως θα την απογοητεύσω, προσπαθώντας να εφαρμόσω τα ίδια σκληρά κριτήρια που εφαρμόζω και στη δική μου ποίηση. Είναι πρόδηλο: αλληλοεπηρεαζόμαστε γιατί για μένα η ποίηση της Χριστίνας Οικονομίδου συντίθεται μέσα σε πλαίσια αυτοναφορικότητας που όμως εκείνη καταφέρνει, κάνοντας κλωστές και νήματα τους στίχους και τις λέξεις της, να αίρει ποιήματα μετεωρίτες μέσα σ’ ένα ολοκληρωμένο ποιητικό σύμπαν.

Για αυτό και μιλάω για την Οικονομίδου πάντα με πολύ μεγάλο σεβασμό και βέβαια αισθητικά, γιατί καλώς ή κακώς ποιητής είμαι και όχι κριτικός — δηλαδή υιοθετώ το δόγμα πως στερούμαι των εργαλείων ενός φιλολόγου ή ενός σχετικού με τη δομή και την ανάλυση της γραφής. Είναι όμως τόση η αγάπη μου για αυτήν την ποιητική που ξεδιπλώνει σε κάθε βιβλίο της κι όχι η ανάγκη μου να καταδείξω στο αναγνωστικό ποιητικές επιδράσεις, διακείμενα, που πάντα υποκύπτω σε μια είδους εξομολογητική θεώρηση. Εξάλλου, όταν κάποιος έχει δομημένη φωνή φανερώνει τα διακείμενά του στον αναγνώστη γιατί τα έχει κατακτήσει και η Χριστίνα Οικονομίδου αυτό το κάνει, τουλάχιστον φανερά, στα τελευταία τρία της βιβλία.

Καμία λοιπόν αγωνία επίδρασης δεν έχει η ποιήτρια, όπως και καμία ονοματοφιλία. Τα τελευταία χρόνια έχουμε συνηθίσει να επιβραβεύονται όσοι πίνουν καφέ με τον Κάφκα, στο καφέ του Κάφκα, στη γιάφκα του Κάφκα και τελικά, χάριν αστειότητας ας πω πως έχουν πιει τους καφέδες στο μαγαζάκι της γωνίας. Σημειώνω πως ήθελα να γράψω πως ο μόνος καφές που ήπιαν ήταν με την υπηρέτρια του Κάφκα που όμως αφού το ζύγισα, ευρέθη ως μη πολιτικά ορθό και αναιρέθηκε. Αφού η υπηρέτρια μπορεί να είναι ανώτερη από τον Κάφκα. Όμως στη ζωή μου έμαθα να εργάζομαι μόνο με τεκμήρια και για αυτό εξετάζω την πραγματολογική ορθότητα ακόμα και στα ποιήματα.

Μ’ έναν χορό στο στόμα στο Booze

 
Το νέο ποιητικό βιβλίο της Χριστίνας Οικονομίδου Μ’ έναν χορό στο στόμα, συναντιέται με τη φιλόλογο και επιμελήτρια εκδόσεων Ελένη Κεχαγιόγλου, και τους ποιητές Γιώργο Μπλάνα και Γιάννη Αντιόχου, που μιλούν για το βιβλίο, την Πέμπτη 31 Οκτωβρίου, στις 8 το βράδυ, στο Booze.
Ποιήματα διαβάζει η ποιήτρια Αντωνία Μποτονάκη και τη μουσική της εκδήλωσης επιμελείται η Μάτα Καστρησίου.
_____________
Booze: Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα 105 60,
τηλ. 211/4053733

Η εκδήλωση στο Facebook »»

Χριστίνα Οικονομίδου • Μ’ έναν χορό στο στόμα

ποίηση
σσ. 85, σχήμα 13 × 20,5, έκδοση χαρτόδετη,
I S B N 978-960-537-274-3
Απόπειρα, Αθήνα, Οκτώβριος 2019
Λ.Τ. 10€ (+ Φ Π Α)



Με την ψυχή στο στόμα σπεύδουμε να πειθαρχήσουμε σε ό,τι μας διέπει, μ’ έναν χορό στο στόμα προσπαθούμε να αντιληφθούμε ό,τι μας αποτελεί – ή και το αντίστροφο. Σε κάθε περίπτωση, μοιάζει μάταιο να γυρεύουμε να συγκεράσουμε το μεταφυσικό μας αποτύπωμα με το σωματικό μας βίωμα· κι ας ξέρουμε ότι αλλιώς δεν γίνεται να ζήσουμε κανονικά.

Σ’ έναν κόσμο ολοένα και λιγότερο διάφανο, με τους λαούς του μοιρασμένους ανάμεσα σε φανατικούς και πολιτικώς ορθούς, φαντάζει ουτοπικό και παράταιρο ν' αποζητούμε ένα κάποιο νόημα· ακόμα και στην αγάπη και στον έρωτα.

Κι όμως, η φύση επιμένει να υποστηρίζει κάποιους α-νόητους που κρεμιούνται από τ' άστρα και παρωδούν τον παραλογισμό της εποχής τους, αρνούμενοι να υποκύψουν – μ’ όποιες συνέπειες – σ’ αυτή τη δυστοπία. Για αυτό κι ανθίζουνε ακόμα τα λουλούδια μέχρι κι ανάμεσα στις πλάκες των πεζοδρομίων, ας είναι και χωρίς το απαραίτητο οξυγόνο.

Το Μ’ έναν χορό στο στόμα είναι μια ποιητική σύνθεση που ξεδιπλώνεται σε τρία μέρη: Έκθεση ωμοτήτων, Intermezzo και Σώμα με σώμα.