Η «Πραγματικότητα και άλλες εικασίες» στο ΠΛΥΦΑ

Την Κυριακή 7 Ιουνίου 2026, στις 7.30 το βράδυ, παρουσιάζεται στο ΠΛΥΦΑ (Κορυτσάς 39, Βοτανικός, Αθήνα 104 47) το νέο ποιητικό βιβλίο της Χριστίνας Οικονομίδου Πραγματικότητα και άλλες εικασίας. Μιλούν για το βιβλίο η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών και κριτικός λογοτεχνίας Τιτίκα Δημητρούλια, και οι ποιητές Γιάννης Αντιόχου και Ευτυχία Παναγιώτου. Ποιήματα διαβάζουν η Κάτια Γέρου, ο τραγουδοποιός Απόστολος Ρίζος και η ποιήτρια Αντωνία Μποτονάκη. Τη μουσική επιμέλεια έχει αναλάβει η Μάτα Καστρησίου.

Χριστίνα Οικονομίδου • «Πραγματικότητα και άλλες εικασίες»

ποιήματα
σσ. 83, σχήμα 13 × 20,5 εκ., έκδοση χαρτόδετη 
εικόνα εξωφύλλου: Έλενα Γιοβανάκη
I S B N: 960-537-371-9,
πρώτη έκδοση: Ιούνιος 2026
Λ.Τ. 12 € (+ Φ Π Α) 

Το Πραγματικότητα και άλλες εικασίες είναι μια ποιητική σύνθεση αφιερωμένη στους αχθοφόρους της Ιστορίας μας. Από την κοσμογονία ως το όραμα οι κοινωνίες των ανθρώπων προχωρούν μπροστά χάρη στην επιμονή και τον μόχθο των υποτιμημένων στρατιωτών της σκακιέρας. 

Η όλη σύνθεση χωρίζεται σε τρεις ενότητες: 

Στην πρώτη, με τίτλο «Μυθολογίες», αποτυπώνεται η συλλογική, σχεδόν ασύνειδη, αμηχανία και η συντριβή του σύγχρονου ανθρώπου έναντι του μεγαλείου της καταγωγής.

Στη δεύτερη, με τίτλο «Εργατικές κατοικίες», πολύ περισσότερο συνειδητά, αναπνέουν οι ήρωες-καθρέφτες των Κενταύρων του πρώτου μέρους. Συμβιβασμένοι με το γήινο αποτύπωμά τους, απηχούν στην καθημερινότητά τους το σύμπαν που οραματίστηκαν οι πρόγονοι/Κένταυροί τους. 

Η τρίτη ενότητα, με τίτλο «Παραλειπόμενα» περιλαμβάνει ποιήματα και δεύτερες αναγνώσεις που θα μπορούσαν αλλά έμοιαζε αταίριστο είτε και φλύαρο να συμπεριληφθούν στις δύο προηγούμενες.

Η Χριστίνα Οικονομίδου για τη συλλογή «Αποδημήσαμε εντός», της Αναστασίας Μαλανδρενιώτη

Η ομιλία της Χριστίνας Οικονομίδου στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Αναστασίας Μαλανδρενιώτη Αποδημήσαμε εντός, στις 5 Απριλίου 2026 στο θέατρο Εν Αθήναις.

Η Αναστασία Μαλανδρενιώτη αποτελεί, έτσι κι αλλιώς, μια ξεχωριστή φωνή στο ποιητικό τοπίο της δημοσιευμένης ποίησης, στο οποίο εισέρχεται για πρώτη φορά. Με τα εργαλεία της ποίησης αυτή τη φορά, επιχειρεί διατυπώσει, εκ νέου, τη δική της, προσωπική θέαση του κόσμου. Δεν είναι η/ο πρώτη/πρώτη/ος που το επιχειρεί ούτε ασφαλώς η/ο τελευταία/ος. Μένει να δούμε αν και κατά πόσον το καταφέρνει.
    Αρχής γενομένης από το γεγονός ότι δεν φαίνεται να την απασχολεί στο ελάχιστο το παραπάνω ερώτημα, αποτολμά το εγχείρημα ενός πρωτόλειου ποιητικού έργου που απαριθμεί μόλις δεκαοκτώ ποιήματα, που όμως εκτείνονται σε εκατό σελίδες, υπερκεράζοντας την ασφάλεια του κανόνα. Μ’ αυτόν τον τρόπο διασφαλίζει, κατ' αρχάς, την προσοχή μας — διόλου εμπρόθετα, όπως είπαμε — διακινδυνεύοντας μια διανοητική ακροβασία όπου κάθε λέξη είναι κρίσιμη προκειμένου να μην εγκαταλειφθεί η επόμενη ή και ολόκληρο το ποίημα. Το αποτέλεσμα τη δικαιώνει. Κι αυτό γιατί, όχι μόνο αποδεχόμαστε την πρόσκληση/πρόκληση αλλά και μας αποπλανεί σ’ ένα ταξίδι αναζήτησης κι επαναπροσδιορισμού.
    Βαθιά προσωπική, μα διόλου ομφαλοσκοπική, η ποιητική της δεν διστάζει να χώσει βαθιά το νυστέρι στο τραύμα, ως έκπληκτος ιατροδικαστής, στην πρώτη του ανατομία. Και παραθέτοντας, εξίσου άναυδος με μας, τα ευρήματά του, καταφέρνει να μας πάρει απ' το χέρι όσο διανύουμε ξανά τη διαδρομή απ' το γρατζουνισμένο γόνατο της παιδικής μας ηλικίας ως τον κατάφυρτο άλλο εαυτό μας που δεν ξέρει πώς να ερμηνεύσει τα σημάδια του στο σήμερα. 

Το «Αποδημήσαμε εντός» στο Θέατρο Εν Αθήναις

Την Κυριακή 5 Απριλίου 2026, στο Εν Αθήναις (Ιάκχου 19, Γκάζι) παρουσιάζεται η ποιητική συλλογή Αποδημήσαμε εντός της Αναστασίας Μαλανδρενιώτη. Συμμετέχουν: οι συγγραφείς Χριστίνα Οικονομίδου και Μάτα Καστρησίου, και οι ηθοποιοί Λίζυ Ξανθοπούλου και Ιωάννα Λέκκα.

Ο «Καθρέφτης καιρός» στο Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

Παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής Καθρέφτης καιρός της Ελένης Οικονομοπούλου, την Τετάρτη 15 Μαΐου 2024, στις 7.00 το βράδυ, στο Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θόλου 5, Πλάκα, τηλ. 21 0368 9505.
Το βιβλίο παρουσιάζει η συγγραφέας Χριστίνα Οικονομίδου, ποιήματα διαβάζουν οι ηθοποιοί Φωτεινή Φιλοσόφου και Κωνσταντίνος Γεωργαλής.

μίτος

Πάνω σ’ ένα χαρτί
σχεδιάζω γράμματα
παγιδεύοντας
το λευκό.
Οι λέξεις
γίνονται εισιτήριο
και φεύγω μακριά
γίνονται νερό
στο διψασμένο μου στόμα
και μακραίνουν
τα όνειρά μου.
Οι δρόμοι μου πια
τραβούν στη θάλασσα
και όπως στέκομαι
μπροστά στο κύμα
θυμάμαι ξανά
τον δρόμο της επιστροφής.

Χαλόου, κοσμοναύτη

γράφει η Χριστίνα Οικονομίδου | diastixo,
Δευτέρα 15 Ιουνίου 2015 »»



Η Μάτα Καστρησίου είναι μια νεαρή συγγραφέας, που αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση στον χάρτη της λογοτεχνικής μας γεωφυσιολογίας. Ήδη από το πρώτο της βιβλίο είχα επισημάνει ότι η περίπτωσή της θ’ απασχολήσει την ελληνική γραμματεία. Και πράγματι, τα Απορριμματοφόρα των έξι (το πρώτο της βιβλίο με διηγήματα) βρέθηκε στη βραχεία λίστα του Κρατικού Βραβείου στην κατηγορία των Πρωτοεμφανιζομένων, ενώ το νέο εγχείρημά της, το μυθιστόρημα με τίτλο Χαλόου, κοσμοναύτη, αποτελεί αναμφίβολα μια φιλόδοξη και ιδιαίτερα απαιτητική προσπάθεια που, κατά τη γνώμη μου, θα ξεχωρίσει. Και όχι μόνο γιατί πρόκειται για ένα μυθιστόρημα, που κατά κανόνα διεκδικεί μεγαλύτερο μερίδιο, ως είδος, στις ευρείες βιβλιοφιλικές κοινότητες, αλλά – κυρίως – γιατί η Μάτα Καστρησίου, αρνούμενη να εγκαταλείψει την ποιητικότητα του βλέμματός της – κι ας έχουμε να κάνουμε με μια πιο μακροσκελή μυθοπλασία – μας παραδίδει ένα αναμφίβολα ιδιότυπο και ταυτοχρόνως συναρπαστικό αφήγημα.

Ιστορίες από την άλλη όχθη του Γιώργου Πολυμενάκου

γράφει η Χριστίνα Οικονομίδου | Facebook,
Πέμπτη 21 Μαΐου 2020 »»

Διαβάζοντας τις Ιστορίες από την άλλη όχθη του Γιώργου Πολυμενάκου, μέσα μου αισθανόμουν τις απανωτές εκρήξεις αναμνήσεων κι αισθήσεων που κορυφώθηκαν, θαρρείς, κλείνοντας το βιβλίο, σ’ ένα Μπιγκ Μπανγκ, που όμως αντί να δημιουργήσει κάτι νέο και απρόσμενα φουτουριστικό, επανατοποθέτησε τον κόσμο στα «παπούτσια» του.

Θέλω να πω, τίποτα δεν διεγείρει τη μνήμη περισσότερο από τις ίδιες τις αισθήσεις. Και στις αφηγήσεις του Γιώργου Πολυμενάκου είναι όλες εκεί: Από την όσφρηση (του φρέσκου ψωμιού, που πράγματι κάποτε το μισόκιλο ήταν όντως μισόκιλο, κι ώσπου να φτάσουμε στο σπίτι είχε μείνει το μισό του μισού, μ’ επίγνωση ότι θ’ ακούσουμε τα «σχολιανά» μας – δική μου ανάμνηση αυτή η τελευταία) ως την αφή, τη γεύση, την ακοή και την όραση.

Όλες ανεξαιρέτως οι αισθήσεις ήταν και είναι οι πρώτες και οι μοναδικές πύλες των αισθημάτων εντός μας. Κι οι ιστορίες του Πολυμενάκου κατακλύζονται απ’ αυτές τις αισθήσεις.
Παρ’ ότι γραμμένο ανυποψίαστα, πολύ προ κορονοϊού, νομίζω πως το βιβλίο του Πολυμενάκου είναι τόσο φορτισμένο από γήινες απολαυές και οδύνες που ακόμα και οι πολύ νεότεροι – εκείνοι, εννοώ που θεωρητικά δεν έδιναν ως τώρα βάση σ’ όλ’ αυτά ˜– εξαιτίας ακριβώς αυτής της απροσδόκητα πανανθρώπινης συνθήκης του αδιανόητου φόβου οποιασδήποτε φυσικής επαφής και ροής της καθημερινότητας, ενδεχομένως θα συγκινηθούν και ίσως να συλλάβουν ότι ένα βήμα πριν είναι κάποτε ένα βήμα μπροστά, κι ότι ο εκφυλισμός της πραγματικής πραγματικότητας δεν είναι μονόδρομος.

Ανυπομονώ να γλείψω αλάτι απ' το μπράτσο μου και σας περιμένω – αμήν και πότε – στην άλλη όχθη του ονείρου.

Βασίλης Βασιλικός • «Ωστόσο τα ποιήματά της έχουν και βαθιές ρίζες στο χώμα. Είναι γήινα ή θαλασσινά ή ακόμα και ουράνια»

γράφει ο Βασίλης Βασιλικός για το βιβλίο τής
Χριστίνας Οικονομίδου, Μ’ έναν χορό στο στόμα |
περιοδικό fractal, 12 Μαΐου 2020 »»

Η Χριστίνα Οικονομίδου με κάθε της νέα ποιητική συλλογή μάς ξαφνιάζει, γιατί δεν μοιάζει με καμία προηγούμενη. Η πιο πρόσφατη Μ’ έναν χορό στο στόμα (εκδόσεις Απόπειρα) συνεχίζει την ανοδική πορεία της ποίησης της με τον τρόπο των αναρριχητικών: ολοένα και ψηλότερα. Ωστόσο τα ποιήματά της έχουν και  βαθιές ρίζες στο χώμα. Είναι γήινα ή θαλασσινά ή ακόμα και ουράνια.

Να πώς κλείνει το βιβλίο με το  «Ευ-δοκία (Άνδρος)»:

«Κι όμως η μουσική δεν έχει εξουσία/ κυλά ανάμεσα στα τρέχοντα σαν δεδομένη/ ξεπλένοντας τα λασπωμένα μας παπούτσια/ απ’ τον μόχθο/ λυτρώνοντας τα πόδια απ’ τις αλυσίδες/ του ανείπωτου/ σ’ έναν χορό επαναδιατυπώνοντας/ όλες μας τις χειρονομίες/ θαρρείς και είναι πάντα εκεί να τις μαζεύει/ από τις άκριες του νου που περισσεύουν/  – χνάρια της παιδικής μας ηλικίας –/ και να τις συμπληρώνει/ σ’ ένα πίνακα ενήλικο που έμεινε λειψός.
(…) Μα η καρδιά μας επιμένει στο παράπονο/ (γιατί μ’ εγκαταλείψατε;)
(…) Εχει νυχτώσει πια για τα καλά/ το πέλαγο μπροστά μου ησυχάζει ˙/μεσ’ την απέριττη σιωπή/ ακούγεται ένας λυγμός/ απ’ το καμπαναριό μιας εκκλησιάς/ γειτονικής, που ξενυχτάει.
Τ’ αστέρια χαμηλώνουν ως τα πόδια μου,/ μέσα  μου σώπασαν τα λάβαρα/ και η αυλή μου μοιάζει αίφνης γαλαξίας˙
το γέλιο σου/ απόηχος και ειρωνεία,/ αβίαστο και εκκωφαντικό/ σπάζει τον κόσμο σε κομμάτια θρύψαλα/ κι έπειτα τον γεννά ξανά/ απ’ την αρχή.
ΥΓ.
Μ’ έναν χορό στο στόμα/ και τα στήθη ξέσκεπα,/ από τη ράχη του Κενταύρου/
θα μπορούσα  και
            να κατακρημνιστώ
                        απόψε.

Ένα τέτοιο ποίημα, όπως είναι και τα υπόλοιπα της συλλογής, σε πάει σηκωτό στην καρδιά της λυρικής  μας ποίησης που το λίκνο της βρίσκεται στον τόπο μας  στον Πάριο-Θάσιο Αρχίλοχο και στη Λέσβια Σαπφώ.

11/05/2020
Βασίλης Βασιλικός

Αμαρτίας δοθείσης / η τέχνη έχει πάντα / μια δικαιολογία – Χριστίνα Οικονομίδου

γράφει η Αλίνα Τριανταφύλλου | iTravelPoetry,
Τετάρτη 4 Μαρτίου 2020 »»

Η Χριστίνα Οικονομίδου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965. Εκεί ζει και εργάζεται. Στην πόλη που αγαπά. Ένας άνθρωπος που έχει αφιερώσει τη ζωή του στη λογοτεχνία και τη γραφή. Αν και σπούδασε οικονομικά, επέλεξε το δρόμο που της ταίριαζε σχετικά νωρίς, και από τότε τον περπατάει όσα λουλούδια ή και λακούβες να βρίσκει μπροστά της.

Η εμφάνισή της στην ελληνική ποίηση ξεκινάει το 1994 με το Μύθοι και ωδίνες/Η γυναίκα και το δέντρο της σιωπής, συνεχίζει το 1997 με τις Χειρονομίες της Αισθητικής κι ακολουθεί ένα χρονικό διάστημα 12 ετών οπότε και εμφανίζεται με το σημαντικό Matthew and Shirley. Έκτοτε και μετά από επτά χρόνια, το 2016 βγαίνουν οι 4 εποχές στον δρόμο ενώ το 2019 παραδίδει το Μ’ έναν χορό στο στόμα, όλα από τις εκδόσεις Απόπειρα. Ποιητικό στίγμα 25 ετών που, ακριβώς επειδή από βιβλίο σε βιβλίο το επεκτείνει, αφορά τον αναγνώστη αλλά και τον εκάστοτε δημιουργό. Σε μια συνέντευξη της, λέει:

Άλλωστε, η ποίηση δεν καλείται ν’ απαντήσει σε τυχόν ερωτήματα, αλλά να τα θέσει με έναν διαφορετικό τρόπο. Προφανώς και υποκρύπτεται μια θέση πίσω από κάθε δημιουργία, μια θέση όμως που αφήνει ανοιχτό το πεδίο αμφισβήτησής της και, μάλιστα, την προκαλεί αυτή την αμφισβήτηση.

Χριστίνα Οικονομίδου: «Μ’ έναν χορό στο στόμα»

γράφει ο Γιώργος Μπλάνας | Διάστιχο,
Δευτέρα 2 Δεκεμβρίου 2019 »»

Προεισαγωγή – μήπως και με αυτήν την ευκαιρία ρίξουμε μια ματιά στα ποιητικά πράγματά μας και αποδώσουμε στην Χριστίνα Οικονομίδου την αξία της.

Σήμερα, στην Ελλάδα, η ποίηση τρεχοβολάει ανάμεσα σ’ έναν γκρεμό και σ’ ένα ρέμα. Από τη μια – το ρέμα ή ο γκρεμός, δεν έχει σημασία – επιστρέφει κούτσα-κούτσα στην κανονικότητα, εμφορούμενη από τις νεοσυντηρητικές ιδέες της περίφημης Σχολής της Φρανκφούρτης, αντιπαραθέτοντας την ποίηση στον πεζό λόγο. Στιχάκια που ζηλούν την ελληνική ποίηση του μεσοπολέμου, ζηλωτή του γαλλικού συμβολισμού των μέσων του 19ου αιώνα. Από την άλλη, εμφορούμενη από τις ψυχωτικές ιδέες της σύγχρονης ψευδοριζοσπαστικής φιλοσοφίας, απορρίπτει κάθε ποιητικό συστατικό, με την ελπίδα πως η αντιποιητικότητα θα κατοχυρωθεί ως τέχνασμα ποιητικότητας. Αποτέλεσμα: οι σημερινοί Έλληνες ποιητές δεν κινούν όλοι μαζί συρφετός γυρεύοντας ομοιοκαταληξία – όπως έλεγε ο Καρυωτάκης – αλλά κινούν όλοι μαζί συρφετός, γυρεύοντας ευταξία. Ευταξία! Σαν να λέμε: Με τον Πλάτωνα θα τα βάλουμε τώρα που η Δύση άρχισε να βάζει τα πράγματα σε τάξη; Προς τι πάλι και πάλι τα ίδια ερωτήματα, που δεν μας αφήνουν να κάνουμε την δουλειά μας, να γυρίσομε ωραία-ωραία στα σπίτια μας, να φάμε και να πέσουμε για ύπνο νωρίς-νωρίς, γιατί αύριο έχουμε πολλή δουλειά;

Ποιήματα μετεωρίτες μέσα σ’ ένα ολοκληρωμένο ποιητικό σύμπαν – γράφει ο Γιάννης Αντιόχου

γράφει ο Γιάννης Αντιόχου | Φρέαρ, τχ. 25,
Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 2019 »»

Χριστίνα Οικονομίδου, Μ’ έναν χορό στο στόμα,
Απόπειρα, Αθήνα 2019.

Κάθε φορά που πρέπει να σχολιάσω κριτικά ένα βιβλίο της Χριστίνας Οικονομίδου, το μόνο που σκέφτομαι είναι πως θα την απογοητεύσω, προσπαθώντας να εφαρμόσω τα ίδια σκληρά κριτήρια που εφαρμόζω και στη δική μου ποίηση. Είναι πρόδηλο: αλληλοεπηρεαζόμαστε γιατί για μένα η ποίηση της Χριστίνας Οικονομίδου συντίθεται μέσα σε πλαίσια αυτοναφορικότητας που όμως εκείνη καταφέρνει, κάνοντας κλωστές και νήματα τους στίχους και τις λέξεις της, να αίρει ποιήματα μετεωρίτες μέσα σ’ ένα ολοκληρωμένο ποιητικό σύμπαν.

Για αυτό και μιλάω για την Οικονομίδου πάντα με πολύ μεγάλο σεβασμό και βέβαια αισθητικά, γιατί καλώς ή κακώς ποιητής είμαι και όχι κριτικός — δηλαδή υιοθετώ το δόγμα πως στερούμαι των εργαλείων ενός φιλολόγου ή ενός σχετικού με τη δομή και την ανάλυση της γραφής. Είναι όμως τόση η αγάπη μου για αυτήν την ποιητική που ξεδιπλώνει σε κάθε βιβλίο της κι όχι η ανάγκη μου να καταδείξω στο αναγνωστικό ποιητικές επιδράσεις, διακείμενα, που πάντα υποκύπτω σε μια είδους εξομολογητική θεώρηση. Εξάλλου, όταν κάποιος έχει δομημένη φωνή φανερώνει τα διακείμενά του στον αναγνώστη γιατί τα έχει κατακτήσει και η Χριστίνα Οικονομίδου αυτό το κάνει, τουλάχιστον φανερά, στα τελευταία τρία της βιβλία.

Καμία λοιπόν αγωνία επίδρασης δεν έχει η ποιήτρια, όπως και καμία ονοματοφιλία. Τα τελευταία χρόνια έχουμε συνηθίσει να επιβραβεύονται όσοι πίνουν καφέ με τον Κάφκα, στο καφέ του Κάφκα, στη γιάφκα του Κάφκα και τελικά, χάριν αστειότητας ας πω πως έχουν πιει τους καφέδες στο μαγαζάκι της γωνίας. Σημειώνω πως ήθελα να γράψω πως ο μόνος καφές που ήπιαν ήταν με την υπηρέτρια του Κάφκα που όμως αφού το ζύγισα, ευρέθη ως μη πολιτικά ορθό και αναιρέθηκε. Αφού η υπηρέτρια μπορεί να είναι ανώτερη από τον Κάφκα. Όμως στη ζωή μου έμαθα να εργάζομαι μόνο με τεκμήρια και για αυτό εξετάζω την πραγματολογική ορθότητα ακόμα και στα ποιήματα.

Μ’ έναν χορό στο στόμα στο Booze

 
Το νέο ποιητικό βιβλίο της Χριστίνας Οικονομίδου Μ’ έναν χορό στο στόμα, συναντιέται με τη φιλόλογο και επιμελήτρια εκδόσεων Ελένη Κεχαγιόγλου, και τους ποιητές Γιώργο Μπλάνα και Γιάννη Αντιόχου, που μιλούν για το βιβλίο, την Πέμπτη 31 Οκτωβρίου, στις 8 το βράδυ, στο Booze.
Ποιήματα διαβάζει η ποιήτρια Αντωνία Μποτονάκη και τη μουσική της εκδήλωσης επιμελείται η Μάτα Καστρησίου.
_____________
Booze: Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα 105 60,
τηλ. 211/4053733

Η εκδήλωση στο Facebook »»

Χριστίνα Οικονομίδου • Μ’ έναν χορό στο στόμα

ποίηση
σσ. 85, σχήμα 13 × 20,5, έκδοση χαρτόδετη,
I S B N 978-960-537-274-3
Απόπειρα, Αθήνα, Οκτώβριος 2019
Λ.Τ. 10€ (+ Φ Π Α)



Με την ψυχή στο στόμα σπεύδουμε να πειθαρχήσουμε σε ό,τι μας διέπει, μ’ έναν χορό στο στόμα προσπαθούμε να αντιληφθούμε ό,τι μας αποτελεί – ή και το αντίστροφο. Σε κάθε περίπτωση, μοιάζει μάταιο να γυρεύουμε να συγκεράσουμε το μεταφυσικό μας αποτύπωμα με το σωματικό μας βίωμα· κι ας ξέρουμε ότι αλλιώς δεν γίνεται να ζήσουμε κανονικά.

Σ’ έναν κόσμο ολοένα και λιγότερο διάφανο, με τους λαούς του μοιρασμένους ανάμεσα σε φανατικούς και πολιτικώς ορθούς, φαντάζει ουτοπικό και παράταιρο ν' αποζητούμε ένα κάποιο νόημα· ακόμα και στην αγάπη και στον έρωτα.

Κι όμως, η φύση επιμένει να υποστηρίζει κάποιους α-νόητους που κρεμιούνται από τ' άστρα και παρωδούν τον παραλογισμό της εποχής τους, αρνούμενοι να υποκύψουν – μ’ όποιες συνέπειες – σ’ αυτή τη δυστοπία. Για αυτό κι ανθίζουνε ακόμα τα λουλούδια μέχρι κι ανάμεσα στις πλάκες των πεζοδρομίων, ας είναι και χωρίς το απαραίτητο οξυγόνο.

Το Μ’ έναν χορό στο στόμα είναι μια ποιητική σύνθεση που ξεδιπλώνεται σε τρία μέρη: Έκθεση ωμοτήτων, Intermezzo και Σώμα με σώμα.

Η Λολίτα μου φαντάζει πιο ενδιαφέρουσα από τον Ναμπόκοφ

συνέντευξη της Χριστίνας Οικονομίδου στην Επιστήμη Μπινάζη | Storyteller, Τετάρτη 24 Μαΐου 2017 »»

Δουλεύει αθόρυβα στον χώρο των εκδόσεων πάνω από 20 χρόνια. Έχει περάσει απ’ όλα τα πόστα. Επιμέλήτρια σειράς,υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων, reader, υπεύθυνση εκδηλώσεων φεστιβάλ βιβλίων. Ο φυσικός της χώρος είναι τα βιβλία.Το οξυγόνο της η ποίηση.

Φέτος είναι υποψήφια για το βραβείο καλύτερης ποίησης στα βραβεία του Αναγνώστη με τη συλλογή 4 εποχές  στον δρόμο των εκδόσεων Απόπειρα. Διδάσκει σε σεμινάρια δημιουργικής γραφής και έχει βοηθήσει πολλούς νέους συγγραφείς να βρουν το προσωπικό τους ύφος και να εκδώσουν βιβλία. Τίποτα πάνω της δεν μαρτυρά το background της στις οικονομικές επιστήμες του πανεπιστημίου του Μονάχου. Εκτός από τη στιγμή που θα εκφέρει άποψη για την οικονομική κρίση και τη διαχείρισή της με επιχειρήματα επιστημονικά τεκμηρωμένα. Ζει στα Εξάρχεια, δουλεύει στις μικρές ώρες της μέρας και αναπαύεται στις μεγάλες. Η Χριστίνα Οικονομίδου είναι ο λόγος να αγαπήσει κανείς την ποίηση ακόμη κι αν νιώθει ότι είναι ένα είδος που δεν τον αφορά.

Λογοτεχνικά Βραβεία Αναγνώστη 2017: Μικρές Λίστες

Η Χριστίνα Οικονομίδου με το ποιητικό βιβλίο Τέσσερις εποχές στον δρόμο υποψήφια για το λογοτεχνικό βραβείο ποίησης του Αναγνώστη »»

Χριστίνα Οικονομίδου: συνέντευξη στη Μάτα Καστρησίου

Η Χριστίνα Οικονομίδου δίνει συνέντευξη στη Μάτα Καστρησίου | Διάστιχο, Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017 »»


Η Χριστίνα Οικονομίδου εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα πρώτη φορά το 1994 με το ποιητικό βιβλίο Μύθοι και Ωδίνες/Η γυναίκα και το δέντρο της σιωπής από τις εκδόσεις Απόπειρα. Ακολούθησαν τρία ακόμα βιβλία ποίησης και δεκαπέντε ποικίλης θεματικής και – αντίστοιχα – ύφους, σε διάφορους εκδότες (η ποίησή της εκδίδεται ωστόσο σταθερά από τις εκδόσεις Απόπειρα).

Συνεργάστηκε με τον Βασίλη Βασιλικό ως αρχισυντάκτρια της εκπομπής για το βιβλίο Άξιον εστί τα τελευταία 14 χρόνια της προβολής της, ήταν συνεκδότρια και διευθύντρια του μηνιαίου free press περιοδικού για το βιβλίο index, καθ’ όλη τη διάρκεια λειτουργίας του, ενώ βιβλιοκρισίες, άρθρα και κείμενά της δημοσιεύονται τακτικά στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Τα τελευταία 16 χρόνια είναι εισηγήτρια σε σεμινάρια δημιουργικής γραφής.

Κάπου εκεί, σε ένα σεμινάριο γραφής, τη συναντώ. Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που ένας αναγνώστης επιθυμεί να ρωτήσει έναν ποιητή αλλά όχι και τόσο πολλοί ποιητές που θα τα απαντούσαν με τη γενναιοδωρία της Χριστίνας Οικονομίδου. Η συνέντευξη που ακολουθεί ας ερμηνευθεί ως μια πόρτα προς τη συμβίωση με την ποίηση, την οποία η Χριστίνα διάπλατα μας ανοίγει.

Στην καινούρια σου ποιητική συλλογή 4 εποχές στον δρόμο συναντάμε τρεις αφηγητές-σύμβολα: τη Μάριον, τον Άγγελο και την ποιήτρια. Ποια είναι η γλώσσα που φέρουν και γιατί χρειάζονται ο ένας τον άλλο για να ολοκληρωθεί το ποιητικό σου τοπίο;

Κατ’ αρχάς, στο 4 εποχές στον δρόμο υπάρχουν περισσότερα από τρία πρόσωπα. Η Μάριον και ο Άγγελος είναι οι κύριοι ήρωες αλλά εμφανίζονται και άλλοι, που είτε ονοματίζονται (π.χ. Οσμάν, Ανέστης κλπ.) είτε όχι. Καθένα από αυτά τα πρόσωπα μ’ έχει απασχολήσει ξεχωριστά και έχει τη δική του θέση στο ποιητικό αυτό αφήγημα, συνεπώς και στο συγκεκριμένο ποιητικό τοπίο. Το ποιητικό εγώ από την άλλη (και όχι η ποιήτρια, το φυσικό πρόσωπο) αναλαμβάνει είτε να τους αφηγηθεί είτε να τους οικειοποιηθεί και να μιλήσει διά στόματός τους. Ενίοτε παρεμβάλλεται και ως ανεξάρτητη φωνή. Κατά κάποιον τρόπο, φυσικά, καθένας τους έχει ένα δικό μου αποτύπωμα, κάπου μέσα μου ακουμπάει και γι’ αυτό πράγματι χρειάζονται ο ένας τον άλλον, καθώς μάλλον τους χρειάζομαι εγώ για να κατοικήσω πλήρως αυτό το τοπίο.

Διώνη Δημητριάδου • «4 εποχές στον δρόμο» της Χριστίνας Οικονομίδου

Γράφει η  Διώνη Δημητριάδου | Fractal, 11 Ιανουαρίου 2017 »»


Ξεκινώ να μιλήσω για το βιβλίο κι έχω μείνει να κοιτάζω τη φωτογραφία του εξωφύλλου. Αυτά τα δύο οχήματα που είναι φτιαγμένα για ταξίδια, στέκονται έτσι παρατημένα και ανήμπορα πια για την παραμικρή κίνηση, ανάμεσα στα ξερά χόρτα που τα περικυκλώνουν. Σε πλήρη αντίθεση φαινομενικά με τον τίτλο της ποιητικής συλλογής 4 εποχές  στον δρόμο, επιφυλάσσοντας όμως έναν ενδιαφέροντα — όσο και ιδιότυπο — διάλογο με τους στίχους.

Τα 40 ποιήματα (αν συμπεριλάβουμε το αρχικό 4 εποχές στον δρόμο και το επιλογικό Βιβλιογραφία (Αφιερώσεις), είναι κατάσπαρτα από την ανθρώπινη παρουσία. Δεν είναι μόνο το ποιητικό υποκείμενο, το οποίο εναλλάσσει τα πρόσωπα των ρημάτων (υπονοώντας ωστόσο πάντοτε το απόλυτο εγώ), είναι και οι δύο περσόνες που διατρέχουν τους χώρους των ποιημάτων (η Μάριον και ο Άγγελος), αλλά και τα πρόσωπα (Ταντέους Ρουζέβιτς, Άννα Αχμάτοβα, Audre Lorde, Νίκος Καρούζος, Anne Sexton, Myriam Moscona, Μάτση Χατζηλαζάρου, Antony Hagarty) που η παρουσία τους υπολανθάνει πίσω από τους στίχους ή άλλοτε — σαφώς προσδιοριζόμενη — λειτουργεί ως προμετωπίδα στα ποιήματα ή μας εισάγει στις τέσσερις ενότητες του βιβλίου. Ένα σύμπαν προσώπων, προσωπείων και κυρίως τόπων πραγματικών ή ιδεατών, άλλοτε πολυπρόσωπων και άλλοτε ερημικών. Ένα μεταβαλλόμενο τοπίο, σαν αυτό που παρατηρούμε μέσα από ένα όχημα που τρέχει σε δρόμους, ποιητικούς εν προκειμένω. Ένα ταξίδι που η ποιήτρια επιχειρεί με τις προσωπικές της αποσκευές (μνήμες και απώλειες) καλώντας αναπόφευκτα και τον αναγνώστη της να δοκιμάσει τις δικές του αντοχές on the road.

Χριστίνα Οικονομίδου: Η ποίηση διαταράσσει δεν καθησυχάζει

γράφει η Πόλυ Κρημνιώτη | Η Αυγή,
Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2017 »»

Χριστίνα Οικονομίδου

«Είναι κενό νοήματος να αναλώνεσαι σε εγκεφαλικούς ακροβατισμούς και να αγνοείς το πραγματικό, το ζωντανό» λέει η Χριστίνα Οικονομίδου. Κάπως έτσι και στις «Τέσσερις εποχές στον δρόμο» (εκδ. Απόπειρα), την τέταρτη ποιητική συλλογή της, μέσα από τη διαδρομή στο πραγματικό επιχειρεί να αναστοχαστεί πάνω στον χρόνο και στον χώρο. Και σαν να σκαρφαλώνει στο παλιό βανάκι της φολκσβάνγκεν από τη φωτογραφία του εξωφύλλου του βιβλίου της, εξορμά για τις εντός διαδρομές που αποτολμά η ποιητική της σύνθεση. Cosmopolitics, δημόσιοι χώροι, ιδιωτικοί χώροι, ύπαιθρος, οι τέσσερεις ενότητες στις οποίες δομείται η αφήγηση, οδηγούν το ταξίδι και δομούν την ποιητική σύνθεση με την οποία η δημιουργός ανατέμνει εαυτόν και αλλήλους, μάχεται, στοχάζεται, θυμάται, θαυμάζει, αποστρέφεται, για να προβιβάσει εντέλει την εξερεύνηση σε ποίημα.

Στο δρόμο με την Χριστίνα Οικονομίδου

γράφει ο Γιώργος Λίλλης | ο αναγνώστης,
Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2016 »»

Τέσσερις εποχές στον δρόμο τιτλοφορεί τη νέα της ποιητική συλλογή η ποιήτρια Χριστίνα Οικονομίδου. Μια περιπλάνηση μέσα στο χρόνο και το χώρο, ένα ταξίδι αυτογνωσίας είναι τα ποιήματά της. Το ταξίδι, το κάθε ταξίδι μας διαμορφώνει. Ειδικά όταν αυτό το ταξίδι ξεκινά από την ψυχή, αναζητώντας βαθιά μέσα μας ένα τρόπο να εξηγήσουμε την ταυτότητά μας αλλά και να ανακαλύψουμε διάφορες πτυχές του εαυτού μας που δεν γνωρίζαμε. Η Οικονομίδου μιλά μια γλώσσα απόλυτα ειλικρινή, δεν φοβάται να έρθει αντιμέτωπη με το ανεξερεύνητο αυτό κομμάτι της ψυχής και να το οριοθετήσει στον χάρτη ενός ποιήματος. Γι’ αυτό και οι στίχοι της είναι ακέραιοι, έχουν μια δύναμη που προέρχεται από την τόλμη της να εξηγήσει τον κόσμο και κατ’ επέκταση τον εαυτό της μέσα στον κόσμο:

Χριστίνα Οικονομίδου • Αντιμετωπίζω την απώλεια με μεγαλύτερη αποδοχή

Η Χριστίνα Οικονομίδου μιλάει στη Φωτεινή Λαμπρίδη στο «Πολιτιστικό Ημερολόγιο» (Στο κόκκινο) με αφορμή την τελευταία της συλλογή 4 εποχές στον δρόμο. »»
Διάρκεια 25΄44.