Για το «Όνειρο της Αντιγόνης»

Γράφει η Ελένη Σουλτάτη



Όταν ένα όνειρο απειλεί ν’ αποκαλύψει την απατηλή υπόσταση της πραγματικότητας τότε αυτό το ονειρικό ταξίδι φαντάζει ως η μόνη λύτρωση. Το λογοτέχνημα της Κωνσταντίνας Λάμπρου Το όνειρο της Αντιγόνης χαρακτηρίζεται από ένα λόγο μεστό συμβόλων και από μια αντιφορμαλιστική συντακτική δομή, ουσιώνοντας με τον πιο εύστοχο τρόπο τον πανανθρώπινο πόθο κατάκτησης της αλήθειας. Η άρση της λήθης είναι επώδυνη αλλά όχι ανέφικτη, καθώς μπροστά στο θάνατο, ή έστω και στην απειλή του, ο άνθρωπος αναζητά τη σωτηρία του και τελικά την αιτία της αληθινής του ύπαρξης.

Σκέψεις με αφορμή το βιβλίο Το όνειρο της Αντιγόνης

Γράφει η Παντοφίλη Βαρβαρήγου

Πυκνός, ά-τυπος, μοναδικός ο λόγος της Κωνσταντίνας Λάμπρου κραυγάζει μ’ ένα πάθος χθόνιο, αρχέγονο και γοερό καταθέτοντας τη βαθιά φρίκη, την αγωνία της ύπαρξής μας όσο και την αλήθεια μας.

Μ’ έναν ανεξέλεγκτο, κατακλυσμιαίο μονόλογο, χωρίς παύσεις αλλά μόνο σταθμούς – στο κείμενο δεν υπάρχουν άλλα σημεία στίξης εκτός της τελείας – όπου το «ότι» και το «πως» σαν ισχυρά λακτίσματα εκτινάσσουν τον αναγνώστη ανυποψίαστο και αβοήθητο σε μια κοχλάζουσα ροή συνείδησης, η Αντιγόνη αφηγείται το όνειρό της, αναζητώντας ασθμαίνοντας λύτρωση από το πάθος, την έλλειψη, την ενοχή. Η φωνή της, ιαχή εξ αρχής εκκωφαντική, οδηγεί σ’ ένα κόσμο συντέλειας, αφού δεν μπορεί να είναι άλλο τι ένας κόσμος νύχτας, ερέβους, αναμονής του θανάτου, σύμπαν χωρίς μέρες και χωρίς φως. Ένας κόσμος αποτέλεσμα της κόλασης που προκαλεί η απώλεια, όσο μεγαλύτερη τόσο πιο κόλαση, αλλά πόσο αληθινά μεγαλύτερη από το θάνατο ενός μοναδικού αγαπημένου, ενός παιδιού.

Κωνσταντίνα Λάμπρου • Το όνειρο της Αντιγόνης

νουβέλα
σσ. 79, σχήμα 13 × 20,5 εκ., έκδοση χαρτόδετη,
I S B N 978-960-537-154-8
Απόπειρα, Σεπτέμβριος 2012

Η Αντιγόνη ως αντιηρωίδα. Μια μεταμοντέρνα γραφή. Ένας στοχαστικός εσωτερικός μονόλογος που, μέσα από το καλειδοσκόπιο της πολλαπλότητας των συμβόλων του αρχαίου μύθου, αντανακλά την αέναη επιστροφή στο πιο σκοτεινό σημείο του εαυτού μας.