Η Εύη Λιναρδή για τον «Ίσκιο των απόντων»

Ιουλία Παπαδάκη, Στον ίσκιο των απόντων, Απόπειρα 2024.

Στις 5 του Δεκέμβρη, του αγίου Σάββα, αρχινά η ιστορία που μας εξιστορεί η Ιουλία Παπαδάκη στο πρώτο της αυτό μυθιστόρημα με τον τίτλο Στον ίσκιο των απόντων, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Απόπειρα, το καλοκαίρι του 2024.

Στα είκοσι δύο κεφάλαιά του, η συγγραφέας συναντά τους δικούς της «απόντες», τους αφουγκράζεται, τους δίνει υπόσταση, συνομιλεί και συνδέεται μαζί τους. Κάτω από τον «ίσκιο» τους. Πρόσωπα καθόλα οικεία, πολυαγαπημένα, οι δικοί της ήρωες. Μας τους συστήνει με μια ειλικρινή κι ανάλαφρη, θα έλεγα, απλοχεριά που συγκινεί, χωρίς να σκοντάφτει σε μελοδραματισμούς και διδακτισμούς. Μια διαδρομή από τις ρίζες προς τη αυτογνωσία.

Άναβε τα καντήλια, τους λιβάνιζε, τους κουβέντιαζε λόγ
ια παρηγορητικά που μόνο οι σκιές των απόντων θα μπορούσαν να ακούν, σκιές που εξαφανίζονταν μόλις κάποιος διέκοπτε τη μοναξιά της.Παράξενες οι σκέψεις των ανθρώπων διαλύονται, αλλάζουν χρώμα, αλλάζουν με τον χρόνο και όταν δεν μπορεί να τις αντέξει σκορπίζονται όπως ένας ξαφνικός άνεμος σκορπίζει τους κόκκους από την άμμο μιας παραλίας ένα απομεσήμερο. Ύστερα πάλι καταλαγιάζουν. Όμως τίποτα δεν είναι όπως πριν.

Βίκυ Μουχτούρη • «Το βλέμμα του Σκύλου» της Εύης Λιναρδή

γράφει η Βίκυ Μουχτούρη, από την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής στη Λοκομοτίβα,
Σάββατο 17 Φεβρουαρίου 2024

Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένη που θα μιλήσω για αυτή την ποιητική συλλογή γιατί την είδα να παίρνει μορφή, ποίημα προς ποίημα. Είχα την τύχη να ζήσω την αγάπη της Εύης για τις λέξεις και την αγωνία της για το εάν θα μπουν στη σωστή θέση, εάν θα διαβαστούν επίσης τη σωστή στιγμή. Είμαστε αισίως στην 3η παρουσίαση αυτής της συλλογής.

Όταν τη διάβασα είχα την αίσθηση ότι μιλάει ένας άνθρωπος αρκετά συγκρατημένος για όλα όσα τον απασχολούν στη ζωή του. Ένας άνθρωπος που προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια του. Φοβισμένος, οριακά θρυμματισμένος ανά στιγμές. Διαβάζοντάς την, με συνεπήρε η εγκράτειά του η συναισθηματική. Φαντάστηκα έναν άνθρωπο να περπατά σιωπηλά και να σχολιάζει όλα όσα βλέπει γύρω του εσωτερικά.

Δεν υπάρχει τίποτα ωραιοποιημένο σε αυτά που βλέπει. Μου ήρθε η εικόνα ενός κολάζ στο μυαλό που στο κέντρο του θα είχε την κραυγή του Μουνκ μια υπόκωφη κραυγή και γύρω γύρω ανθρώποι σε φωτογραφίες σε προσωπικές στιγμές, στο σπίτι, στο νοσοκομείο, στον δρόμο, φωτογραφίες που αν και τα χρώματά τους είναι ζωντανά, θολώνουν λίγο τις φιγούρες, κάτι σαν τις ζωγραφιές του Ρίχτερ.

Ένιωσα την ανάγκη του να ανταμώσει με τον Άλλον με Α κεφαλαίο, άνδρα ή γυναίκα. Την ανάγκη του να ανταμώσει με τον εαυτό του. Την ανάγκη να φύγει από την ερημιά. Ανά στιγμές αυτή η σιωπή σπάει με εκρήξεις λεκτικές, ωμές, λιτές. Ο άνθρωπος θυμώνει, αγανακτεί, λυπάται και ματαιώνεται. Αυτά όμως τα συναισθήματα είναι το κλειδί για αυτόν, αφού τον οδηγούν στο ξύπνημα της ορμής της ύπαρξης. Θέλει απεγνωσμένα να μιλήσει, να ερωτευτεί. Αυτά είναι τα συναισθήματα που τον οδηγούν σε λύσεις που τον βγάζουν από την ανυπαρξία και την οδύνη. Η ποίηση είναι ξεκάθαρα η διέξοδος, είναι η ορμή, είναι ο χώρος που καταγγέλλει όλη αυτή την βία που διαπερνά όλα τα ποιήματα αυτής της συλλογής.

Εύη Λιναρδή • Το βλέμμα του Σκύλου

 ποίηση

σσ. 61, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N: 978-960-537-321-4,
Λ.Τ. 8,00 € + Φ Π Α,
Πρώτη έκδοση: Απόπειρα, Σεπτέμβριος 2022

Υπάρχουν στιγμές και σχέσεις στο διάβα του χρόνου μας που μας πυροδοτούν συναισθήματα και γίνονται φθόγγοι και λέξεις και σημεία στίξης, που σπάνε τα εσωτερικά δεσμά και δένουν μεταξύ τους μέσα σε έκρηξη, μέσα σε πόνο και σιωπή. Που γίνονται ιστορία, που διασχίζουν το προσωπικό βίωμα κι αγγίζουν το συλλογικό. Που συλλαμβάνουν, κυοφορούν, γεννούν Ποίηση. Κι έτσι, έρχονται να μας συναντήσουν, να μας ξυπνήσουν. Να συνδεθούμε με το κενό μας και με τον Κόσμο.

Η ομορφιά σκοτώνει.
Ήλιος που καίει
Αγκάθια που ματώνουν.
Έρωτας
Αποσύνθεση
Θάνατος.
Κάπως έτσι,
σ’ ένα παρανάλωμα,
γεννιέται
το Ποίημα.