Γράφει η Κορνηλία Καδόγλου | Fractal,
Τρίτη 23 Ιουνίου 2026 »»
Σταύρος Σταυρόπουλος, Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ, Απόπειρα, 2026
Κείμενο που γράφηκε και διαβάστηκε στο πλαίσιο της
παρουσίασης των βιβλίων του Σταύρου Σταυρόπουλου στο Rock Bar Κύτταρο στην Καλαμάτα την Κυριακή 7 Ιουνίου 2026.
Η γνωριμία μου με τον ποιητή Σταύρο Σταυρόπουλο έγινε με τo πρώτο βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου με τίτλο Ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια. Από κει και μετά γεννήθηκε το ενδιαφέρον να μελετήσω περισσότερο το έργο και σήμερα έχω τη χαρά να βρίσκομαι εδώ.
Ο Σταύρος Σταυρόπουλος δεν φοβάται τις λέξεις, δεν υπάρχει κανένα είδος σεμνοτυφίας, οι περιγραφές είναι ωμές, αληθινές, ενίοτε κατασπαρακτικές. Και μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα της έντασης, της υψηλής τάσης των συναισθημάτων, της απόγνωσης, της ηδονής της αποτυχίας, ο συγγραφέας καταφέρνει να αποκαλύψει το μεγαλείο της αγάπης, της συγχώρεσης, της αθωότητας. Κρατώντας την προσμονή, την υπόσχεση, όπως την αναπνοή του σε ένα σώμα που ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί. Και μέσα σε όλα αυτά να γεννάται η ανάγκη της εσωτερικής επανάστασης, της ανεξαρτησίας, της επαφής που άλλοτε έρχεται σαν ανακούφιση και άλλοτε ξεφεύγει αφήνοντας πόνο και νοσταλγία. Μια νοσταλγία εκκωφαντική, αφού ο χρόνος λειτουργεί μόνο ως σημείο αναφοράς και ποτέ ως πραγματική διάσταση.
Όσο περισσότερο εμβαθύνεις στη μελέτη των βιβλίων του τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι ότι φεύγεις από τον χώρο που βρίσκεσαι από το σβησμένο δωμάτιο, από το κλεισμένο παράθυρο, φεύγεις από μια μικρή ρωγμή και εισέρχεσαι σε ένα νοητό καταφύγιο αποκάλυψης και ξαφνικά παίρνεις μια ανάσα. Εκεί είναι όλα τα γνωστά μέρη, τα ευλαβικά φυλαγμένα, τα σωτήρια σημεία, είναι οι μουσικές, οι πόλεις, οι άνθρωποι, ο ήλιος που άφησε το χνάρι του, οι αναμνήσεις που μυρίζουν καλοκαίρι και φρέσκο αέρα, τα λόγια που κρέμονται ραγισμένα και εσύ που θυμάσαι.
Μαζί σου ο ποιητής γίνεται ενεργοποιητής του Λόγου, περιγράφει, προσκαλεί, προκαλεί, διεκδικεί, προσμένει τον ερχομό μιας νέας εποχής. Με τη χρήση του μέλλοντα να ενισχύει τη βαθύτατη πίστη ότι ακόμη και στο «τέλος» θα υπάρχει κάτι που εγκυμονεί. Με το βλέμμα του Λόγου, όχι το αισθητηριακό αλλά το μεταφυσικό.
