Γράφει ο Νίκος Βατόπουλος | Η Καθημερινή,
Τετέρτη 20 Νοεμβρίου 2012 »»
Κατεβαίνεις λίγα σκαλιά, αφού περάσεις την είσοδο της Manifactura, και περνάς ένα όριο. Έξω είναι η Ζωοδόχου Πηγής, το εναλλακτικό, αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο, ο βόμβος και το κόχλασμα. Στο παλιό κτίριο, στην αίθουσα όπου η Ένη Κούκουλα παρουσιάζει τη νέα φωτογραφική δουλειά της, το «έξω» ημερεύει, χάνεται και σβήνει, το «μέσα» παίρνει χρώμα, σαν ένα δέρμα νεκρού να αποκτά αιμοφόρα αγγεία.
Το «Βιετνάμ», σαν σοδειά ενός πρόσφατου ταξιδιού, αναπτύσσεται σε μία «ζωφόρο» έγχρωμων φωτογραφιών μικρών ή μεσαίων διαστάσεων. Αλλά όταν μιλάμε για φωτογραφίες της Ένης Κούκουλα, το χρώμα είναι μία υπόθεση σχετική, καθώς θαμπώνει ή ζωηρεύει θαρρείς αυτόνομα, ο τόπος απομακρύνεται από το γεωγραφικό του στίγμα και ο χρόνος αποκλίνει από την ανθρώπινη μέτρηση. Το «Βιετνάμ» της Ένης Κούκουλα είναι μια σπουδή στην απουσία του χρόνου, στη σύγκλιση της ματιάς και στη διαστολή της εσωτερικής εμπειρίας. Γι’ αυτό, η φωτογραφική αυτή έκθεση, στο πλαίσιο του Athens Photo Festival 2013, είναι μία λευκή σημαία ειρήνης και μία επιβεβαίωση ενός αόριστου, αχαρτογράφητου αλλά συνειδητού ουμανισμού.
