Αλεξία Ν. Ορφανού • Παραμύθια του Εκπαιδευτικού Ομίλου: Καρλ Έβαλντ, Πηνελόπη Δέλτα, Ιουλία Δραγούμη

Επιμέλεια, Πρόλογος, Μετάφραση, Προσαρμογή και Σχόλια: Αλεξία Ν. Ορφανού
σσ. 390, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη, I S B N 978-960-537-342-9,
Απόπειρα, Απρίλιος 2024
Σειρά: Του κόσμου τα παραμύθια, αρ. 47
Λ.Τ.: 18,00 € (+ Φ Π Α)

Την πρώτη δεκαετία του 20. αιώνα μέλη του Αδερφάτου της Κωνσταντινούπολης, που ίδρυσε ο Φώτης Φωτιάδης, δημοσιεύουν παραμύθια στον Νουμά. Στοχεύουν στον εκπαιδευτικό δημοτικισμό και προκρίνουν κυρίως το λαϊκό παραμύθι.
Η παραγωγή παραμυθιών στο πλαίσιο της Παιδικής Βιβλιοθήκης του Εκπαιδευτικού Ομίλου, μέσα στη δεύτερη δεκαετία του 20. αιώνα, χαρακτηρίζεται από μια μετατόπιση του ενδιαφέροντος από το λαϊκό στο παραμύθι ως προϊόν σύγχρονης λογοτεχνικής δημιουργίας.
Η παρούσα συλλογή περιλαμβάνει παραμύθια που δημοσιεύτηκαν στην εκδοτική σειρά Παιδική Βιβλιοθήκη του Εκπαιδευτικού Ομίλου και απευθύνονταν σε παιδιά όλων των ηλικιών και εφήβους. Πρόκειται για μεταφράσεις ξένων παραμυθιών και για πρωτότυπα συγγραφικά έργα. Για τα παραμύθια αυτά εργάστηκαν ο παιδαγωγός Αλέξανδρος Δελμούζος ως μεταφραστής και η συγγραφέας Πηνελόπη Δέλτα, μέλη και οι δύο του Αδερφάτου της Πόλης και του Εκπαιδευτικού Ομίλου. Επίσης, συνεργάστηκε η συγγραφέας Ιουλία Δραγούμη, μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου.
Τα παραμύθια είναι γραμμένα στη δημοτική γλώσσα με έμφαση στην παιδαγωγική τους αξία και ενταγμένα με τρόπο συστηματικό στην Παιδική Βιβλιοθήκη του Εκπαιδευτικού Ομίλου είχαν τη δική τους συνεισφορά στην ευόδωση των στόχων της εκπαιδευτικής πολιτικής που υπηρέτησε ο Εκπαιδευτικός Όμιλος.

*

Τα παραμύθια της συλλογής αυτής εξηγούν με τον δικό τους τρόπο γιατί κάποια δέντρα είναι φυλλοβόλα και κάποια αειθαλή. Γιατί η γη γυρίζει αιώνια μαζί με το φεγγάρι. Πώς ένα μικρό κοράλλι έφτιαξε ένα κοραλλιογενές νησί στην τροπική θάλασσα.
Αφηγούνται πώς ένα κουταβάκι έσωσε το αφεντικό του από έναν κλέφτη. Πώς ο Λάμπρος, που κινδύνευε να παγώσει στα χιόνια, σώθηκε από τον Ασπράκο, τον σκύλο του. Και πώς δύο αδέλφια, ο Μιχαλάκης και η Ζωή, κατάφεραν να μοιράσουν δίκαια το τελευταίο τους κουφέτο.
Την ιστορία της βασιλοπούλας με την ατσαλένια καρδιά και την ιστορία της βασιλοπούλας, που κατάφερε να βρει τη χαμένη της καρδιά και να γίνει ευτυχισμένη.
Την ιστορία του φοβητσιάρη ποντικού, που κατάφερε να μεταμορφωθεί σε λιοντάρι χωρίς όμως και να ξεπεράσει τον φόβο του, και την ιστορία της περήφανης σκνίπας, που ανταγωνιζόταν το λιοντάρι.

 

Δήμητρα Αμανίτου • Ταξίδι μ’ ανοιχτό εισιτήριο

σσ. 69, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N  978-960-537-343-6,
Απόπειρα, Μάρτιος 2024
Λ.Τ. 10,00 € (+ Φ Π Α)

Η Δήμητρα Αμανίτου-Τσώνη γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε στη Σορβώννη και στην École Nationale de Beaux-Arts στο Παρίσι, και ζει στην Αθήνα και στο νησί της Νάξου.

Ματθαίος Ζευγόλης • Εκείνη που δεν χόρεψε

σσ. 125, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N  978-960-537-341-2,
Απόπειρα, Μάρτιος 2024
Λ.Τ. 10,00 € (+ Φ Π Α) 

Είκοσι εφτά μικρές ιστορίες.
Πρόσωπα που έφυγαν, που ξεριζώθηκαν απ’ τη μανία της μοίρας. Έρωτες που άνθισαν. Έρωτες που δεν πρόλαβαν να γεννηθούν.

Από εκείνη που δεν χόρεψε και στάθηκε απέναντι στους άγραφους νόμους του τόπου της μέχρι το ουράνιο τόξο όπου συναντούσε ο φτεροπόδαρος την κόρη του, από τον πρωτόπλαστο και την κυρία Ποθητή μέχρι την Κίρκη και τον Ρόκι, από την Αγιά στην Αμοργό μέχρι τη ρετσινιά δάσκαλου και το όνειρο.

Είκοσι εφτά μικρές ιστορίες που μείνανε τα λόγια τους από τη συντριβή του χρόνου.

Ελένη Οικονομοπούλου • Καθρέφτης καιρός

 σσ. 71, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
Πίνακας εξωφύλλου: Τάσος Λαμπρόπουλος
I S B N  978-960-537-306-1,
Απόπειρα, Μάρτιος 2024
Λ.Τ. 8,00 € (+ Φ Π Α)

Η Ελένη Οικονομοπούλου κατάγεται από την Αρκαδία. Γεννήθηκε στο χωριό Κανδήλα και μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών της σπουδών στην Τρίπολη εγκαταστάθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών (Π.Ο.Ε.), είναι στέλεχος εταιρείας στο χώρο της ενέργειας και μητέρα δύο παιδιών. Ασχολείται με την ποίηση από τα εφηβικά της χρόνια. Ο Καθρέφτης καιρός είναι η δεύτερη ποιητική της συλλογή.

Ράνια Σχίζα: Το μόνο που ήθελε, να ζήσει ελεύθερη και να αγαπηθεί

γράφει η Ράνια Παπαδοπούλου | Η εποχή,
3 Μαρτίου, 2024 »»

Στη σκηνή του Θεάτρου Εν Αθήναις ζωντανεύει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, μία από τις καλύτερες ίσως θεατρικές παραστάσεις του σύγχρονου θεάτρου της τελευταίας δεκαετίας. Η μάνα αυτουνού… Έλλη Ζάχου Ταχτσή της Κικής Μαυρίδου σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Λάσκαρη, με τη Ράνια Σχίζα στον ομώνυμο ρόλο, που ξεκίνησε το ταξίδι της πριν από τρία χρόνια στον Πολυχώρο Vault, μεταφέρθηκε στο Θέατρο Εν Αθήναις (Ιάκχου 19, Γκάζι), όπου παρουσιάζεται σημειώνοντας απανωτά sold out κάθε Σάββατο στις 6 μ.μ. και Κυριακή στις 9.15μμ, ενώ από 9 Μαΐου αναμένεται να παρουσιαστεί στη Θεσσαλονίκη στο Θέατρο Αμαλία για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Ο μονόλογος βασίζεται στη ζωή της μητέρας του Κώστα Ταχτσή. Η Ράνια Σχίζα καταφέρνει να μεταμορφωθεί στην Έλλη Ζάχου Ταχτσή και με μοναδική μαεστρία να μεταφέρει τη ζωή και τα πάθη της στον 21ο αιώνα. Μέσα από την ιστορία της, η Έλλη Ζάχου Ταχτσή θίγει ζητήματα που αφορούν και τη σημερινή κοινωνία, όπως η θέση της γυναίκας και οι ρόλοι της, ζητήματα αποδοχής της διαφορετικότητας, ο κάθε είδους ρατσισμός, ενώ ταυτόχρονα ρίχνει φως σε άγνωστες πτυχές της ζωής του Κώστα Ταχτσή.

Γιώργος Μπλάνας (1959–2024)

Την Κυριακή έφυγε ο ποιητής Γιώργος Μπλάνας. Ανήκε στη γενιά που εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’80, και με τη δουλειά του οραματίστηκε να αλλάξει το πρόσωπο της Ελλάδας. Άφησε πίσω του ένα σπουδαίο ποιητικό και μεταφραστικό έργο. Με την Απόπειρα συνεργάστηκε ήδη από το 1986 με την έκδοση της ποιητικής συλλογής του Τσαρλς Μπουκόβσκι Η αγάπη είναι σκύλος απ’ την κόλαση (1960–1980). Ακολούθησαν το Υπεραστικό μεθύσι (διηγήματα και ποιήματα) το 1987, ο Βρώμικος κόσμος (διηγήματα) το 1988, η συλλογή Τρόμου και Αγωνίας γωνία (ποιήματα) το 1994, το Αστυνομικό το 1996. Παράλληλα εκείνα τα χρόνια ο Γιώργος μετάφρασε για τον Ελεύθερο τύπο τού Γιώργου Γαρμπή τα Λαϊκά Μανιφέστα τού Λώρενς Φερλινγκέττι (1988), τη Βενζίνη τού Γκρέγκορι Κόρσο  (1989) και το Ουρλιαχτό τού Άλλεν Γκίνσμπεργκ (2002). Αργότερα στην Απόπειρα επιμελήθηκε τις εκδόσεις των Παραμυθιών από την ελληνική πεζογραφία (1997) και των Παραμυθιών από την παγκόσμια ποίηση (1997), και διασκεύασε τη βυζαντινή μυθιστορία του Ανδρόνικου Κομνηνού Δούκα Παλαιολόγου Η ερωτική ιστορία του Καλλίμαχου και της Χρυσορρόης το 1997, επιμελήθηκε την έκδοση των Μύθων του Αβιανού (2000), των Παραμυθιών από τη Σλοβακία τού Pavol Dobšinský (2005) και την έκδοση της συνέντευξης του Τσαρλς Μπουκόβσκι Το μόνο που με νοιάζει είναι να ξύνομαι στη μασχάλη στη Φερνάντα Πιβάνο (2006), και μετάφρασε μαζί με τη γυναίκα του Σάντυ Παπαϊωάννου τα Παραμύθια από την άγρια Δύση (2006).

Βίκυ Μουχτούρη • «Το βλέμμα του Σκύλου» της Εύης Λιναρδή

γράφει η Βίκυ Μουχτούρη, από την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής στη Λοκομοτίβα,
Σάββατο 17 Φεβρουαρίου 2024

Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένη που θα μιλήσω για αυτή την ποιητική συλλογή γιατί την είδα να παίρνει μορφή, ποίημα προς ποίημα. Είχα την τύχη να ζήσω την αγάπη της Εύης για τις λέξεις και την αγωνία της για το εάν θα μπουν στη σωστή θέση, εάν θα διαβαστούν επίσης τη σωστή στιγμή. Είμαστε αισίως στην 3η παρουσίαση αυτής της συλλογής.

Όταν τη διάβασα είχα την αίσθηση ότι μιλάει ένας άνθρωπος αρκετά συγκρατημένος για όλα όσα τον απασχολούν στη ζωή του. Ένας άνθρωπος που προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια του. Φοβισμένος, οριακά θρυμματισμένος ανά στιγμές. Διαβάζοντάς την, με συνεπήρε η εγκράτειά του η συναισθηματική. Φαντάστηκα έναν άνθρωπο να περπατά σιωπηλά και να σχολιάζει όλα όσα βλέπει γύρω του εσωτερικά.

Δεν υπάρχει τίποτα ωραιοποιημένο σε αυτά που βλέπει. Μου ήρθε η εικόνα ενός κολάζ στο μυαλό που στο κέντρο του θα είχε την κραυγή του Μουνκ μια υπόκωφη κραυγή και γύρω γύρω ανθρώποι σε φωτογραφίες σε προσωπικές στιγμές, στο σπίτι, στο νοσοκομείο, στον δρόμο, φωτογραφίες που αν και τα χρώματά τους είναι ζωντανά, θολώνουν λίγο τις φιγούρες, κάτι σαν τις ζωγραφιές του Ρίχτερ.

Ένιωσα την ανάγκη του να ανταμώσει με τον Άλλον με Α κεφαλαίο, άνδρα ή γυναίκα. Την ανάγκη του να ανταμώσει με τον εαυτό του. Την ανάγκη να φύγει από την ερημιά. Ανά στιγμές αυτή η σιωπή σπάει με εκρήξεις λεκτικές, ωμές, λιτές. Ο άνθρωπος θυμώνει, αγανακτεί, λυπάται και ματαιώνεται. Αυτά όμως τα συναισθήματα είναι το κλειδί για αυτόν, αφού τον οδηγούν στο ξύπνημα της ορμής της ύπαρξης. Θέλει απεγνωσμένα να μιλήσει, να ερωτευτεί. Αυτά είναι τα συναισθήματα που τον οδηγούν σε λύσεις που τον βγάζουν από την ανυπαρξία και την οδύνη. Η ποίηση είναι ξεκάθαρα η διέξοδος, είναι η ορμή, είναι ο χώρος που καταγγέλλει όλη αυτή την βία που διαπερνά όλα τα ποιήματα αυτής της συλλογής.