Χριστίνα Οικονομίδου • Αντιμετωπίζω την απώλεια με μεγαλύτερη αποδοχή

Η Χριστίνα Οικονομίδου μιλάει στη Φωτεινή Λαμπρίδη στο «Πολιτιστικό Ημερολόγιο» (Στο κόκκινο) με αφορμή την τελευταία της συλλογή 4 εποχές στον δρόμο. »»
Διάρκεια 25΄44.

Η Οικονομίδου επιτελεί μια σύσταση εκ νέου της γλώσσας

γράφει η Γιώτα Καραγιάννη | Διάστιχο,
Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2016 »»

Η Οικονομίδου επιτελεί μια σύσταση εκ νέου της γλώσσας, μιας γλώσσας κυρίαρχα υλικής/σωματικής. Επιτρέπει με αυτό τον τρόπο στον αναγνώστη να συλλογάται πάνω στα ίδια του τα αποσιωπητικά, να μη φοβάται τις δικές του παρενθέσεις.

Περίπου δεκαπέντε χρόνια πριν, άρχισα να παρακολουθώ τα βιβλιοκριτικά κείμενα της Χριστίνας Οικονομίδου στο «Βήμα», για βιβλία εσωτερικής και εξωτερικής παραγωγής, και ορμώμενη από αυτά προμηθεύτηκα τα πρώτα της βιβλία ποίησης, Η γυναίκα και το δέντρο της σιωπής / Μύθοι και Ωδίνες (1994) και Χειρονομίες της Αισθητικής (1997) από τις εκδόσεις Απόπειρα∙ δεν υπήρχε άλλωστε και τόσο μεγάλο εκδοτικό ποιητικό boom από νέους τη δεκαετία εκείνη. Και συνέχισα να την παρακολουθώ στα κριτικά της κείμενα αλλά και όταν αποφάσισε να ξαναπιάσει εκδοτικά το νήμα της ποίησης με το Matthew και Shirley (2009, Απόπειρα), πιθανώς γιατί είχε κάτι να προσθέσει στο ρητορικό ερώτημα μέσα μου: «Τι έχει να πει η ποίηση για την αλήθεια που δεν το λέει η επιστήμη;». Για το συγκεκριμένο ποιητικό βιβλίο της 4 εποχές στον δρόμο, με τη λοξή ματιά που συνεχίζω να έχω προς την ποίηση, θα στραφώ εδώ σε δύο κεντρικές παρατηρήσεις που βαπτίζω ως εξής:

Ειρήνη Σταματοπούλου • Το αυτί της Αριάδνης

μυθιστόρημα
σσ. 221, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N 978-960-537-220-0,
12,00 € + Φ Π Α
Απόπειρα, Αθήνα Οκτώβριος 2016

Πόσες λέξεις χρειάζονται για να περιγράψουν μια εικόνα; Πόσοι σωσίες διαγράφουν την πορεία μας προς τον άλλον; Πόσες μέρες για να εγκλείσουμε τη ζωή μας σε μια στιγμή;

Τρεις άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι ξεκινούν ένα ταξίδι από κοινού, που τους φέρνει αντιμέτωπους με τον εαυτό τους, τους δαίμονες και τα φαντάσματά τους και γίνεται η αφορμή για μια αποκαλυπτική περιπλάνηση στο όνειρο, τον μύθο και την πραγματικότητα, το άπειρο και το πεπερασμένο, τη μνήμη και το ασυνείδητο τού έλλογου, αισθησιακού και υπερβατικού υποκειμένου, στο πρότυπο του αμερικανικού road movie.
(Κείμενο από το οπισθόφυλλο.)

Τζακ Κέρουακ: Μια μονογραφία

Γιάννης Λειβαδάς,
Τζακ Κέρουακ: Μια μονογραφία
σσ. 105, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N: 978-960-537-222-4
Απόπειρα, Αθήνα, Οκτώβριος 2016

Με την ευκαιρία της επετείου του θανάτου του Τζακ Κέρουακ (κλείνουν σήμερα 47 χρόνια), κυκλοφορεί η πρώτη μονογραφία για τον μεγάλο Αμερικανό συγγραφέα στην ελληνική γλώσσα.

Ο Γιάννης Λειβαδάς συγκέντρωσε σε έναν τόμο αφιερωματικά και κριτικά κείμενά του για τη ζωή και το έργο του Τζακ Κέρουακ. Το βιβλίο συμπληρώνεται με το κείμενο του Τόνυ Σάμπας (Tony Sampas) «Η ελληνική διασύνδεση του Κέρουακ».

Ο Τζακ Κέρουακ πέτυχε μία λογοτεχνική αποκάλυψη όπου η γραφή ήταν αμφίσημη: λύτρωση και ταυτόχρονα καταδίκη, της οποίας η διαύγεια οδήγησε κατευθείαν στην άβυσσο. Ενόσω οι υπόλοιποι μπιτ σκιαγραφούσαν όλα εκείνα με τα οποία δεν ήθελαν να έρθουν αντιμέτωποι οι επιμελητές κειμένων και οι βιβλιοκριτικοί αλλά ταυτόχρονα δελέαζαν εκ βάθρων τους ψυχαναλυτές και τους γλωσσολόγους, ο Κέρουακ αποδείχθηκε ο πιο μελαγχολικός και αναλυτικός απεικονιστής της εποχής του, και επιπλέον ο πιο πρωτοποριακός από τους υπόλοιπους. Ο δημιουργός εξανεμίστηκε πριν ακόμη καταχωριστεί ο θάνατός του. Τα κείμενά του όμως παραμένουν εν μέρει αναξιοποίητα, εν μέρει εν εγρηγόρσει. Κατηγορηματικά αποδιαρθρωμένα, όπως αυτή η αναμφιβόλως ανεπαρκής, απροσδόκητη μονογραφία.
(Κείμενο από το οπισθόφυλλο της έκδοσης.)

Αννίτα Λουδάρου • «Η Τέχνη είναι σπίτι»

Συνέντευξη στη Μαρία Λιάκου | fractal: Η γεωμετρία των ιδεών,
Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016 »»

«Τίποτα ουσιαστικό δεν θα επιτρέψουμε να τελειώσει. Να επιβιώσουν οι δυνατοί όχι οι ισχυροί. Οι ισχυροί είναι έτσι κι αλλιώς οι πιο αδύνατοι γιατί τους κυβερνά πιο εύκολα ο κίνδυνος και ο φόβος. Η επανάσταση της αξιοπρέπειας ξεκινά ατομικά και συνεχίζει συλλογικά».

Η Αννίτα Λουδάρου είναι Ψυχαναλύτρια. Μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής Θεραπείας. Τελειόφοιτη του τμήματος Ψυχολογίας του Ανοικτού Πανεπιστημίου Αγγλίας και μητέρα δύο κοριτσιών. Έχει γράψει δύο βιβλία, την νουβέλα  «Ιώδιο», εκδόσεις Απόπειρα 2015 και την συλλογή μικρών αφηγήσεων «Τράνζιτ» εκδόσεις Απόπειρα, επίσης, 2014. Από το 2012 διατηρεί την προσωπική της ιστοσελίδα «Σκέψεις Ανν Λου».  Για τα βιβλία της αλλά και για το πέρασμα και το άνοιγμα σε μια νέα πια εποχή, περισσότερα στη συνέντευξη που ακολουθεί:

— Κυρία Λουδάρου, πώς προέκυψε η γραφή ως παράλληλη ενασχόληση;

Θυμάμαι πως έγραφα από παλιά. Από την παιδική μου ηλικία γέμιζα τετράδια, ημερολόγια με σκέψεις και συναισθήματα. Ήταν ο δικός μου τρόπος να γνωρίσω τον εαυτό μου, να διαχειριστώ την πραγματικότητα, να αναγνωρίσω τις δικές μου ιδιότητες, ικανότητες, αδυναμίες αλλά και των άλλων ανθρώπων που με περιέβαλλαν. Αργότερα μέσα στην δύσκολη εποχή που ζούμε ήρθε η ανάγκη μου ν’ ανοίξω το μπλογκ. Να επικοινωνήσω με τους άγνωστους περαστικούς που κάθε πρωί έβλεπα πηγαίνοντας στη δουλειά να σκύβουν κάτω από παρόμοια βάρη με τα δικά μου. Να μιλήσω για όλα αυτά που έβλεπα και παρατηρούσα. Ν’ ανοίξω την πόρτα και τα παράθυρα για να επικοινωνήσω. Η γραφή ήταν και παραμένει για μένα το συνδετικό υλικό που απαιτείται για να ενώσει ό,τι γνωρίζω, ό,τι μαθαίνω, ό,τι σκέφτομαι ή αισθάνομαι  σ’ ένα στέρεο σώμα. Η γραφή είναι μια βιωματική εμπειρία στο εδώ και τώρα των απολύτως δικών μου συναισθημάτων. Περιγράφοντας τον χαραχτήρα ενός ήρωα βρίσκεσαι κάπου μέσα σ’ αυτόν τον άνθρωπο και τον παρατηρείς από την δική σου ματιά και γνώση. Είναι ο ήρωας σου μέσα από εσένα και αυτό είναι βίωμα. Μια εμπειρία στο εδώ και τώρα που περικλείει το εκεί και τότε, το παρελθόν μας δηλαδή από την συνειδητή ή την ασυνείδητη πλευρά του.

Mαρία Mιχαήλ - Δέδε • Παραμύθια των Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής

Κυκλοφόρησαν σε νέα έκδοση τα Παραμύθια των Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής,
Επιλογή, Μετάφραση, Σημειώσεις: Μαρία Μιχαήλ - Δέδε

σσ. 171, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N: 978-960-7034-85-4
Απόπειρα, τέταρτη έκδοση (νέα έκδοση), Αθήνα 2016
(πρώτη έκδοση, Απόπειρα, 1996)
Σειρά: Του κόσμου τα παραμύθια, # 7

Ειρήνη Σταματοπούλου • «Το αυτί της Αριάδνης» (Απόπειρα)

«Ανοιχτό Βιβλίο», επιμ. Μισέλ Φάις | Εφημερίδα των Συντακτών,
Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2016 »»

Το άρωμα του δεύτερου βιβλίου…

Σύμφωνα με τον μύθο, η Αριάδνη αγάπησε τον Θησέα. Κατόπιν όμως θείας βούλησης, παντρεύτηκε τον Διόνυσο και έγινε αθάνατη σύζυγος θεού. Στους Διθύραμβους του Διονύσου, ο Νίτσε αναπαράγει την ιστορία ως εξής: Ο Διόνυσος, μας λέει, εκμυστηρεύεται το μυστικό του στην Αριάδνη και δεν της ζητά μόνο να ακούσει, αλλά και να επιβεβαιώσει την κατάφαση. «Έχεις μικρά αυτιά», της λέει. «Έχεις τα δικά μου αυτιά. Βάλε μέσα τους μια στοχαστική λέξη. Αν είναι ν’ αγαπήσει κανείς τον εαυτό του, δεν πρέπει να τον μισήσει πρώτα; Είμαι ο λαβύρινθός σου».
Το εν λόγω μυθιστόρημα δεν αποτελεί ασφαλώς μια μυθοπλαστική πραγμάτευση του μύθου, το συγγραφικό ερέθισμα όμως προήλθε αόριστα από το εσωτερικό ίχνος της αλληλεπίδρασης αυτών των τριών προσώπων και όσων συμβολίζουν. Η βασική ιδέα προϋπήρχε αρκετά χρόνια της σύλληψης τού προηγούμενου (Ο κανόνας του παιχνιδιού), δουλεύοντας μυστικά και αθόρυβα, και από τη στιγμή που άρχισε αίφνης και με γεωμετρική πρόοδο να παίρνει συγκεκριμένη μορφή η πλοκή, γράφτηκε μέσα σε εννέα μήνες, σε ρυθμούς εξοντωτικούς, ίσως απάνθρωπους, όπως είναι πάντα η γραφή, σε μια συνομιλία της συγγραφέως με όλους εκείνους που την ίδια ώρα κάθονταν μπροστά σε έναν υπολογιστή και χωρίς βεβαιότητες, με πολύ φόβο και πάθος μοιράζονταν την αγωνία της λευκής σελίδας.
Τρεις άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι ξεκινούν ένα αποκαλυπτικό ταξίδι από κοινού, που τους φέρνει αντιμέτωπους με τον εαυτό τους, τους δαίμονες και τα φαντάσματά τους,  σε μια περιπλάνηση στον απόηχο επιρροών τόσο ετερόκλητων φαινομενικά μεταξύ τους όσο το σύγχρονο αμερικανικό μυθιστόρημα, η ρομαντική φιλοσοφία, οι υπαρξιστές και ο ευρωπαϊκός μεταπολεμικός κινηματογράφος.