γράφει η Διώνη Δημητριάδου | Οδός Πανός,
τχ. 212, Ιανουάριος -Μάρτιος 2027, σ 109
Χριστίνα Οικονομίδου, Πραγματικότητα και άλλες εικασίες, Απόπειρα, 2026
Τι ήταν πρώτο, το ζώο ή ο άνθρωπος; Και τι πιο άξιο τελικά να βάλει τους κανόνες του στον κόσμο; Η Χριστίνα Οικονομίδου, χτίζει την πρόσφατη συλλογή της γύρω από τη διπλή μορφή του Κένταυρου, το ά-λογο και το έλλογο ον. Κι όταν αυτό το «θαύμα» του ανθρώπινου νου μοιάζει τελικά λειψό, μέσα σε μια διαρκή συντριβή, σε ένα χέον τραύμα, πώς μπορείς να ανασυνθέσεις το σώμα σου, επιστρέφοντας στις απαρχές δημιουργίας, πώς να αναγεννηθείς μέσα σε μια χαμένη αθωότητα; […]
— Και κάπως έτσι ψηλαφίζουμε κάθε ξημέρωμα,/τα ερείπια των αρχέτυπων κορμιών στα μέλη μας […]
να αναστηλωθούν και να θυμίσουν/ το σώμα μας, το ιδιοπαθές, ξανά/ με τα πουλιά, τα δέντρα, τα ερπετά («Σύνδεσμοι: και [Κένταυροι ανώνυμοι]»). Ισχυροί οι μύθοι, αντέχουν περισσότερο από τη λειψή μας λογική, κι ας τους επινόησε κάποτε αυτή σε μια πανάρχαια λάμψη του μυαλού για να τους υποταχθεί κατόπιν, και τώρα να τους ερμηνεύει — πόσο ισχυρή η κατάργηση της ελπίδας; Οι στίχοι της Άι Ογκάουα, που λειτουργούν ως προμετωπίδα του βιβλίου
(Εκεί η πραγματικότητα και η μυθοπλασία ξαπλώνουν/η μία πάνω στην άλλη και γαμιούνται μανιασμένα,/όταν η μία παραδίδεται άνευ όρων,/η άλλη πεθαίνει) εκφράζουν το δίπολο σε ισορροπία (ή όχι) μέσα μας. Ο μύθος εύκολα καταρρέει μπροστά σε μια πραγματικότητα τραγική, όπως η ασθένεια, ο πόλεμος, όπως τα «μωρά της Πράγας» που εκπροσωπούν το μέλλον μας απολύτως κωδικοποιημένο, οριοθετημένο κι ελεγχόμενο (στο εξώφυλλο μια εικαστική αποτύπωσή τους από την Έλενα Γιοβανάκη). Σε κάποια ποιήματα η Οικονομίδου προσθέτει ένα υστερόγραφο, ή κάπου ένα πρόσθετο σε αγκύλες κείμενο, που συμπληρώνει τους στίχους προσγειώνοντας το ποιητικό τοπίο, στα περισσότερα, σε μια πραγματικότητα σκληρή στη συνειδητοποίησή της, ένα είδος παρέμβασης στο ίδιο της το ποίημα. Ξεχωρίζω το ποίημα «Οι καλές γριές» για την οπτική της ποιήτριας, τη θέαση ενός άλλου κόσμου μέσα στον κόσμο μας, για το ταυτόχρονο της ελπίδας και της εμφορούμενης ήττας, συχνά συντριπτικής. Αλλά και για το πρόσθετο
ΥΓ.: Αυτό δεν είναι ένα ποίημα, είναι μια μαρτυρία εξ ακοής/μια (προσ)ευχή/μια έκκληση/ — αλλά και μία σφαίρα. Γιατί η αλήθεια της ποίησης, όσο αποκαλύπτει άλλο τόσο και πληγώνει, κυρίως γιατί μιλά για την αλήθεια, παραμένοντας ένα γραπτό μόνο μήνυμα, απόμακρο του δράματος. Συγκινητική η μνεία στην Άννα Ιβάνκοβα, την Κουβανή τρανσέξουαλ γυναίκα που δολοφονήθηκε το 2023, όπως συγκινητικό και οφειλόμενο και το ποίημα για τον Βασίλη Βασιλικό. Στο ακροτελεύτιο ποίημα «Λάουρα (Επιμύθιο)», αναγκαία ο μύθος ολοκληρώνεται με αυτό που ακολουθεί. Και αυτό είναι μια αναγέννηση του μύθου, ένα ανασήκωμα της κεφαλής απέναντι στη θεϊκή «λογική» (ως
moto του ποιήματος η αυτονομία των θεών από την Μάργκαρετ Άτγουντ; Οι θεοί δεν ακούν τη λογική/θέλουν αυτό που θέλουν), η ελπίδα της ταπεινωμένης θνητότητας πως, δεν μπορεί, κάτι θα καταφέρει, έστω και κοιτάζοντας τον κόσμο ανάποδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου