Γράφει ο Βασίλης Κ. Καλαμαράς | Enetpress,
Κυριακή 7 Αυγούστου 2016 »»
Από το 1954, ο Τζακ Κέρουακ (1922-1969), αναζητώντας απεγνωσμένα να λυτρωθεί από τη μελαγχολία, η οποία σκοτώνει βίαια κάθε κύτταρό του, στρέφεται στο βουδισμό. Είναι αλήθεια ότι ο δικός του βουδισμός δεν έχει τα «βασιλικά» χαρακτηριστικά του. Δεν μεταμορφώθηκε σε φανατικό που ανέβλεψε προς τους ουρανούς, δεν έζησε την έκλαμψη της αποκάλυψης μπροστά στο εξ ανατολών θρησκευτικό δόγμα.
Στο βουδισμό προσέρχεται ως ζητιάνος, ως παρίας, ως κατατρεγμένος. Ο Τζακ Κέρουακ βουτάει στη θάλασσα των βουδιστικών κειμένων περισσότερο ιδιοσυγκρασιακά, γιατί αποζητά εν αγωνία να περάσει στην ενόραση. Όμως, η ενόραση, όσο κι αν την «εκβιάζει», δεν επέρχεται ως λυτρωτικό σήμα. Περισσότερο ηχεί ως σύνθημα και ως εντολή στον ταλανιζόμενο εαυτό.