Γιάννης Καραντώνης • Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι

διηγήματα, ποίηση

χαρτόδετη έκδοση,
σχήμα 13 × 20,5 εκ., σσ. 302
Απόπειρα, Αθήνα 2000
I S B N: 960-537-031-Χ,
I S B N-13: 978-960-537-031-2

Να στέκομαι αμέτοχος μπροστά στην τηλεόραση βουβός / Θεώρησα προσωπικήν ντροπή, αχαριστία / Γι' αυτό σηκώθηκα και πήγα στην κουζίνα ευθύς, πεζός / Να φτιάξω μια βότκα πριν αρχίσει η ταινία. / Να βοηθήσω την κατάσταση απόψε / Πριν ξημερώσει μια μέρα, άλλη μία.

Από το πρωτότυπο βιβλίο με συχνά προκλητικά κείμενα (ποιήματα και πεζά) του πρωτοεμφανιζόμενου Γιάννη Καραντώνη.

Γιάννης Καραντώνης: Πνευματική ληστεία

Γιάννης Καραντώνης,
Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι,

Απόσπασμα από το βιβλίο Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, σσ. 170-174. Απόπειρα, Ιούνιος 2000.

S. Polo • Έντγκαρ Άλλαν

Εικόνες από διηγήματα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε

σσ. 146, 17 × 24,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη
Απόπειρα, Αθήνα 2000
ISBN :  960-537-032-8

Γιώργος Χρηστέας • Εταιρεία του έρωτα

μυθιστόρημα
σσ. 159, έκδοση χαρτόδετη,
ISBN-13 978-960-537-028-2,
Απόπειρα, Αθήνα 2000

Δυο φίλοι – ο Γιώργος, μια ζωή στην πλευρά των χαμένων και φευγάτος, ποιητής και ερωτιάρης, και ο Νώντας, κυνικός και ρεαλιστής, μάγκας και αδίσταχτος – ονειρεύονται να πιάσουν την καλή. Βάζουν μπροστά την Εταιρεία του Έρωτα και αναζητούν τους πελάτες για να τους προσφέρουν μια σειρά από ερωτικές υπηρεσίες. Για να προωθήσουν τα σχέδιά τους προσλαμβάνουν την Άρτεμη, μια γυναίκα απρόβλεπτη, γοητευτική και μυστηριώδη που θα βυθίσει τους δυο άντρες σε μια δίνη πάθους, έρωτα και ζήλιας με απρόβλεπτη κατάληξη...

______________
Καποτε ξεκινησα κι εγω να γραφω κατι. Ο ανθρωπος αυτος, ηταν η αφορμη να ξεκινησω. Το εν λογω βιβλιο ξετιναζει την νεοελληνικη νοοτροπια, γοητευει με τους απιστευτους διαλογους του και κανει την παρακμη βασιλισσα σε ενα κοσμο οπου ναι μεν βασιλευειι, αλλα κανεις δεν το παραδεχεται. Ο Χρηστεας δινει μια μπουνια στοσ στομαχι καθε νεοπλουτου Νεοελληνα και ευχεται σε ολους εμας καλα να περασουμε!!!!!!! (Γιωργος Τσοποτος – 20/05/2009. »»)

Ο γέροντας της ακτής

γράφει ο Σπύρος Μοσκόβου | Το Βήμα,
Κυριακή 28 Νοεμβρίου 1998 »»


Ήταν μια φορά κι έναν καιρό τρεις έμποροι που ξεκίνησαν από την Ταμπελμπαλά για να πουλήσουν τα δέρματά τους στο Τεσαλίτ. Στην έρημο ένας ληστής τούς ξεγέλασε, σκότωσε τους δύο μεγαλύτερους και στη συνέχεια υπέβαλε στα χειρότερα μαρτύρια τον τρίτο, τον νεαρό Ντρις: ψωλοκόπηση, διακόρευση, καρατόμηση. Ο ληστής έφθασε στο Τεσαλίτ κι άρχισε να πουλά τα κλεμμένα δέρματα, αλλά τον κατάλαβαν, τον οδήγησαν σε μιαν απόμερη τοποθεσία έξω από τα τείχη της πόλης κι εκεί τον έθαψαν ζωντανό, αφήνοντας μόνο το κεφάλι του να εξέχει από την άμμο. «Τη δεύτερη νύχτα δεν ήξερε πια πού βρίσκεται, ούτε ένιωθε το κρύο. Ο άνεμος σήκωνε την άμμο από το έδαφος και τη φυσούσε μέσα στο στόμα του, καθώς τραγουδούσε». Το βάρβαρο αυτό διήγημα του αμερικανού συγγραφέα Πολ Μπόουλς με τίτλο Το νόστιμο θήραμα δημοσιεύθηκε το καλοκαίρι του 1949 στο περιοδικό της Ταγγέρης «Zero» που διηύθυνε ο ολιγογράφος Γιώργος Σολωμός με το ψευδώνυμο Themistocles Hoetis. Την εποχή εκείνη περιοδικά και εκδότες στη Βρετανία αρνούνταν να δημοσιεύσουν ορισμένα κείμενα του Μπόουλς που παραβίαζαν τα εσκαμμένα των λογοτεχνικών συμβάσεων. Ο συγγραφέας βρισκόταν στην πιο δημιουργική του περίοδο, αλλά επρόκειτο να γίνει διάσημος πολύ αργότερα κι ακόμη πιο όψιμα μύθος και είδωλο.

Νικόλαος Ντάβας • Τα μαύρα τετράδια (1)

Manchester/Απρίλιος/1997

σσ. 70, έκδοση χαρτόδετη, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
I S B N 960-7034-99-6,
Απόπειρα, Νοέμβριος 1999,
Λ.Τ. 5,00 € ( + Φ Π Α)

Ο Νικόλαος Ντάβας υπήρξε μέχρι στιγμής η μοναδική ανήσυχη, νεανική, «βλάσφημη», αιρετική, ανατρεπτική νέα ματιά στο 37ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. — Δημήτρης Δανίκας, Τα Νέα

Καρφιτσωμένες ημέρες και συλλαβές στον τοίχο. Η περιπέτεια του σώμα­τος ανοί­γει ως ένα άσπρο τριαντάφυλλο σε μιαν ανοιξιάτικη βροχή. Αυτή η αίσθη­ση της ηδονής που σκορπά η εικό­να! Ηδονοβλεψιακές απο­χρώ­σεις κάτω από τα τσακισμένα δάχτυλα μιας σιωπηλής απόχρωσής σου. Ανα­­πνέεις τη σιωπή συνήθως κάτω από τα σπασμένα δάχτυλα της νιότης. Ξαναγυρνάς στις ίδιες σιωπές των σπασμένων δαχτύ­λων. Δεν απομένουν δάχτυλα στην ομορφιά, στο πρό­σω­πο της ομορφιάς. Μονάχα ένα σφύ­ριγ­μα που σου τρυπά τα νεύρα (αυτό είναι που απομένει). Μπορείς να ζήσεις κι έτσι. Με μιαν αντί­θε­ση, σε μιαν αντί­θε­ση που επιβάλλεις τον εαυτό σου, ξεχνώ­ντας τις παραπάνω εποχές της σιωπής και της ομορφιάς. Αυτό θα μπο­ρο­ύ­σε να ήταν κάλλιστα ένα κεί­με­νο της ηδο­νο­βλε­ψίας, της μακράς ηδο­νο­βλε­ψίας που ορί­ζει τη ζωή, τη χαρωπή ζωή των εικό­νων.

Νικόλαος Ντάβας

Γεννήθηκα στη Λάρισα. Έμεινα εκεί τον πρώτο χρόνο της ζωής μου. Έπειτα μετακινήθηκε όλη η οικογένεια σε ένα χωριό της Λάρισας γιατί η μητέρα μου δούλευε εκεί στο αγροτικό ιατρείο. Έμεινα εκεί μέχρι που τελείωσα το λύκειο. Έπειτα βρέθηκα στην Αθηνά να αλητεύω… Πέρασα ένα φεγγάρι από τη σχολή Κινηματογράφου και Θεάτρου της Χαντζίκου. Έκανα την ταινία μεγάλου μήκους Ινέπολη το 1995. Πήρα υποτροφία τον ίδιο χρόνο από το Ι.Κ.Υ (Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών) και πήγα να σπουδάσω θέατρο στο Manchester University. To 1998 κάνω της δεύτερη μεγάλου μήκους Ονειροπόλος μεταξύ Παρίσι και Αθήνας. Το 2001 παίρνω το διδακτορικό μου από το Manchester University με μια Μαρξιστική συγκριτική σπουδή πάνω στους χαρακτήρες σκιαγραφούμενων στις ταινίες του εξήντα σε Ελλάδα και Αγγλία. Το Διάστημα 1999-2001 εκδίδονται στην Ελλάδα Τα Μαύρα Τετράδια (Απόπειρα), W.C. (Οδός Πανός) και Πόλη (Οδός Πανός).

YouTube: https://www.youtube.com/@user-cm6hz2lk5z
Facebook: https://goo.gl/ZjHe4h
Instagram: https://goo.gl/TCTLLL
iTunes: http://apple.co/2n1nXY5
Spotify: http://spoti.fi/2mYqZeH

Δημήτρης Μαμαλούκας • Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα

μυθιστόρημα
σσ. 109, 13 × 20,5 εκ., έκδοση χαρτόδετη,
I S B N 960-537-25-5,
Απόπειρα, Δεύτερη έκδοση Μάιος 2000
(Πρώτη έκδοση Οκτώβριος 1999)

 

Κείμενο από το οπισθόφυλλο:

Ήταν ένα ταξίδι χωρίς σκοπό κι αιτία που είχα ξεκινήσει. Είχα γυρίσει στην Ιταλία πόυ ήξερα. Του φόβου, της μοναξιάς, της εγκληματικότητας, τησ μαφίας, της ατέλειωτης μελαγχολίας. Η μοίρα με είχε σπρώξει στο παγωμένο διαμέρισμα του Αντρέα και της Χριστίνας στο 17ο όροφο του γιγαντιαίου κτιρίου που όλοι ονόμαζαν εφιάλτη. Χτισμένο ως ένα σύγχρονο συγκρότημα κατοικιών, είχε καταντήσει ένα μπλοκ βρωμιάς, φτώχειας κι εξαθλίωσης. Για λίγες μέρες μοιράστηκα την άδεια ζωή τους, ανάμεσα σε άσκοπα ξενύχτια, διαλυμένα Alfa Romeo και άφθονο ουίσκι. Μόνο με άφθονο αλκοόλ μπορούσες να περάσεις τη νύχτα στα μπλοκ. Και ήταν και κάτι άλλο. Η Χριστίνα, η κοπέλα με τα υπέροχα μάτια και τη μελαγχολία να συνοδεύει το πρόσωπό της σε κάθε έκφραση, είχε αναστατώσει τη ζωή μου…