3.4.26

Στο τέμπο μιας θλίψης που γνωρίζει πώς να χαμογελά

Ο Μιχάλης Αλμπάτης γράφει δυο λόγια για τη νέα συλλογή διηγημάτων του Μάνθου Γιουρτζόγλου.

Γνωρίζω τον Μάνθο από την εποχή που έβγαζα κι εγώ τα βιβλία μου στην Απόπειρα. Το περασμένο καλοκαίρι μού μιλούσε για τη συλλογή διηγημάτων που έγραφε, και ενθουσιάστηκα, αρχικά από τον τίτλο: Η σκληρή μελαγχολία του θέρους! Του ζήτησα να μου το στείλει όταν το ολοκληρώσει, κι έτσι είχα την ευκαιρία να το διαβάζω πολύ πριν την έκδοσή του.

Πρόκειται για το τρίτο του βιβλίο, και το σίγουρο είναι ότι η γραφή του ωριμάζει βήμα το βήμα, κερδίζοντας σε ενάργεια και βάθος, ενώ και η δραματουργία του γίνεται περισσότερο στέρεη και συγκροτημένη, πράγμα που δεν είναι καθόλου αυτονόητο, ούτε συνηθισμένο. Ένα ακόμη προτέρημα, που η απουσία του υπονομεύει πάμπολλες συλλογές, είναι ότι τα κείμενα συνθέτουν ένα όλον, διαποτισμένα από την ίδια ατμόσφαιρα, με κάθε διήγημα να αποτελεί μια ψηφίδα που συμπληρώνει τις υπόλοιπες, για να αποτυπώσει μια μεγαλύτερη εικόνα, για να δομήσει ένα αρκετά σφιχτοδεμένο σύνολο.

Οι ήρωες του βιβλίου δεν είναι «beautiful losers», δεν αυτοθαυμάζονται μέσα στην παρακμή τους, απλά προσπαθούν να κρατηθούν στην επιφάνεια, να αναπνεύσουν για μια μέρα ακόμα, να υπομείνουν τη ζωή, αφού αυτό είναι που όλα τα ζωντανά πλάσματα κυρίως κάνουν. Οι ιστορίες της συλλογής μιλάνε για τη μοναξιά, για την ερημιά της μητρόπολης το κατακαλόκαιρο, για το μπάλσαμο του έρωτα που διαρκώς μας διαφεύγει, την κούραση που συσσωρεύεται σε εκείνους που οι διακοπές αποτελούν κάτι το ανέφικτο, τη θλίψη του καλοκαιριού, που είναι ακόμα πιο σκληρή από εκείνη του φθινοπώρου, γιατί είναι η εποχή που η φαντασίωση της «ευτυχίας» παροξύνεται, και που τόσοι πολλοί άνθρωποι νιώθουν την επιθυμία να παραστήσουν έστω τους ευτυχισμένους.

Σε αντίθεση με τα προηγούμενα βιβλία του, δεν κυριαρχεί το πάθος που μυρίζει θάνατο και η αγωνία που φλερτάρει με την αυτοχειρία· το δράμα είναι πολύ πιο απλό, καθόλου φανταχτερό, δεν φωνασκεί αλλά κουρνιάζει στο καθημερινό, στο συνηθισμένο, με το αλκοόλ να ρέει σαν αίμα στις φλέβες της διήγησης και την τζαζ μουσική, μελαγχολική όσο και παιχνιδιάρικη, να διαπερνά τις σελίδες, δίδοντας το τέμπο μιας θλίψης που γνωρίζει πώς να χαμογελά.

Chet Baker - Almost Blue 

31.3.26

Η σκληρή μελαγχολία του θέρους στο Closer

Λίγες μέρες αφού βγήκε στο φως και λίγες εβδομάδες πριν από την επίσημη παρουσίαση της στις 23/5 στο Spiti Art Bar, η Σκληρή μελαγχολία του θέρους, έρχεται μαζί με την άνοιξη την επόμενη Κυριακή 5 Απρίλη στο αγαπημένο εξαρχειώτικο στέκι Closer στην οδό Ναυαρίνου για ενα απογευματινοβραδινό ποτάκι γνωριμίας. Θα περιφερομαι κι εγώ εκεί, δίπλα στους αόρατους αντιήρωες του βιβλίου, παρέα με τζαζ μουσικές από το soundtrack των ιστοριών τους κι όχι μόνο. Απο τις 19.00 έως τις 23.00. Για να κοιμηθούμε νωρίς, ήρεμοι και ζεστοί. Ευχαριστώ θερμά τον George Govesis για το ωραίο αφισάκι. Σας περιμένουμε 🙂 



27.3.26

Μάνθος Γιουρτζόγλου • Η σκληρή μελαγχολία του θέρους

σσ. 189, σχήμα 13 × 2,50 εκ., 
έκδοση χαρτόδετη, 
Φωτογραφία εξωφύλλου: Γιάννης Καλύβας
Σύνθεση εξωφύλλου: Δημήτρης Κολέτσης
I S B N: 960-537-368-9, 
πρώτη έκδοση: Μάρτιος 2026, 
Λ.Τ. 14,00 € (+ Φ Π Α) 

 Αύγουστος. Ο μήνας των προσδοκιών. Ο μήνας της ραστώνης και της χαλάρωσης. Ο μήνας των διακοπών. Για τους ήρωες αυτού του βιβλίου, βέβαια, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Οι ιστορίες τους δεν θα μας ταξιδέψουν σε κυκλαδίτικα νησιά, ηλιόλουστα ασβεστωμένα σοκάκια και δαντελένιες παραλίες με τιρκουάζ νερά, δεν θα μας κεράσουν κοκτέιλ σε μπιτς πάρτι ούτε θα κάνουν ρομαντζάδες κάτω από έναστρους ουρανούς. Οι ήρωες αυτού του βιβλίου δεν έχουν και πολλά να περιμένουν από κανέναν Αύγουστο. Παραμένουν καθηλωμένοι στην πόλη, περιφέρονται στα στενά της που ζεματάνε από τη ζέστη, ξενυχτούν στα ελάχιστα μπαρ που βρίσκουν ανοιχτά, βρίσκονται και χάνονται σαν σκιές. 

Άνδρες και γυναίκες που ψάχνουν τη λύτρωσή τους, χωρίς να περιμένουν ότι θα τη βρουν, ζουν το δικό τους καλοκαίρι με χειμωνιάτικη διάθεση. Με δόσεις μαύρου χιούμορ, μελαγχολίας, θλίψης και κρυμμένης αισιοδοξίας, τα πρόσωπα αυτών των ιστοριών χρωματίζουν τον καλοκαιρινό καμβά της πόλης με τους έρωτες, τα απωθημένα, τη μοναξιά, την ωραία τους τρέλα και ενίοτε την απελπισία τους. 

Αν ποτέ μείνεις στην πόλη Αύγουστο, απλώς κοίταξε γύρω σου. Μπορεί και να τους δεις να περπατούν δίπλα σου, να κάθονται στη διπλανή καρέκλα στο μπαρ, απέναντί σου στο μετρό ή σε κάποιο από τα λίγα φωτισμένα μπαλκόνια. Αν ποτέ μείνεις στην πόλη Αύγουστο, ρίξε μια ματιά και μέσα σου. Μπορεί να τους συναντήσεις κι εκεί.

Ο Μάνθος Γιουρτζόγλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978 και μεγάλωσε στο Πέραμα. Το 2016 εξέδωσε την πρώτη του συλλογή διηγημάτων στην Απόπειρα με τίτλο Πρόστυχοι, εκστατικοί, ειλικρινά θλιμμένοι, για να ακολουθήσει το 2019 η δεύτερη με τίτλο Ντελίριο. Έχουν ακόμη εκδοθεί εκτός εμπορίου δύο χρονογραφήματα τα οποία επιμελήθηκε (« 15 χρόνια το ίδιο λάθος » και « Περαμαϊκός 1953–2013 : 60 χρόνια ιστορία »), καθώς και τέσσερις ποιητικές συλλογές. Από το 2016 διατηρεί ερασιτεχνική εκπομπή στο ραδιόφωνο (Ert Open, Jazz Breeze Radio), αφιερωμένη στους μουσικούς της ελληνικής τζαζ και αυτοσχεδιαστικής μουσικής σκηνής. 

24.3.26

Το «Αποδημήσαμε εντός» στο Θέατρο Εν Αθήναις

Την Κυριακή 5 Απριλίου 2026, στο Εν Αθήναις (Ιάκχου 19, Γκάζι) παρουσιάζεται η ποιητική συλλογή Αποδημήσαμε εντός της Αναστασίας Μαλανδρενιώτη. Συμμετέχουν: οι συγγραφείς Χριστίνα Οικονομίδου και Μάτα Καστρησίου, και οι ηθοποιοί Λίζυ Ξανθοπούλου και Ιωάννα Λέκκα.

12.3.26

Κική Αραβίδου • Το πιο ώριμο βιβλίο της Θέδας

Να ευχαριστήσω αρχικά τη συγγραφέα, τη Θέδα Καϊδόγλου, για την τιμή να συμμετέχω σήμερα στην παρουσίαση του βιβλίου μαζί με τόσο αξιόλογα άτομα που εκτιμώ ιδιαίτερα. Ταυτόχρονα μου έδωσε την ευκαιρία να εντρυφήσω παραπάνω στο βιβλίο και να ψάξω λίγο περισσότερο από τα προφανή επίπεδα. Το Genitorax είναι από τα πιο ώριμα βιβλία της Θέδας, κατά τη γνώμη μου. Και ενώ είναι τόσο ευκολοδιάβαστο και δεν θες να το αφήσεις μέχρι να το τελειώσεις από την άλλη πλευρά ανοίγει μια βεντάλια θεμάτων. Στο μυθιστόρημα δεν υπάρχουν ονόματα, υπάρχουν ρόλοι, ο πατέρας, η μητέρα, η αφηγήτρια κόρη/ερωμένη/αντικείμενο πόθου και ο διανοούμενος εραστής.

Είμαι σίγουρη ότι οι γυναίκες αν δεν ταυτιστούν με κάποιο από τους ρόλους της αφηγήτριας, σίγουρα θα κατανοήσουν, δεν τους είναι ξένα αυτά που διαπραγματεύεται το βιβλίο. Το Genitorax σαν τίτλος παραπέμπει στην προέλευση, στο γεννήτορα, και το βιβλίο είναι στοχευμένο σε μια εσωτερική, ίσως και «θεραπευτική» διερεύνηση των γονικής επίδρασης. Στην προσπάθεια της αφηγήτριας να «απελευθερωθεί» από την επιρροή των γονιών της και πώς αυτή η δυναμική επηρεάζει τη ζωή και τον έρωτα.

Εύα Κουκή • Genitorax, ένα μυθιστόρημα εσωτερικής ενηλικίωσης



Το βιβλίο αυτό είναι μια κατάδυση στη χώρα των γεννητόρων μας· σε εκείνη τη σιωπηλή επικράτεια όπου διαμορφώνονται οι πρώτες μας επιθυμίες, οι πρώτες ενοχές και τα πρώτα μας τραύματα. Εκεί όπου το σπίτι, ως τόπος ελπίδας και προσδοκίας, γίνεται ταυτόχρονα και τόπος ματαίωσης και φθοράς. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι συχνά λέγεται πως η παιδική ηλικία αποτελεί τη γενέτειρα των συγγραφέων — και εδώ αυτό μοιάζει να επιβεβαιώνεται με έναν τρόπο βαθιά υπαρξιακό και γενναίο.
Μέσα από μια αφηγηματική δομή που εναλλάσσει παρελθόν και παρόν, το βιβλίο δείχνει καθαρά πως η παιδική εμπειρία δεν μένει ποτέ πραγματικά πίσω μας· επιμένει, διεκδικεί χώρο, επαναγράφεται στον έρωτα, στις επιλογές, στην ίδια την προσπάθεια ενηλικίωσης. Γι’ αυτό και θεωρώ πως πρόκειται για ένα μυθιστόρημα εσωτερικής ενηλικίωσης. Η ηρωίδα, καθώς ξεδιπλώνεται μπροστά μας μέσα από εικόνες και αναμνήσεις, επιχειρεί να φύγει από τη χώρα των γεννητόρων της ορμώντας στον έρωτα, πιστεύοντας πως εκεί ίσως βρει μια μορφή ίασης, μια δυνατότητα να ξαναγράψει το παιδικό της σενάριο. Κουβαλά μέσα της, κατά τη δική μου ανάγνωση, δύο αντίρροπες δυνάμεις — τη μητέρα και τον πατέρα — και επιθυμεί μια διαφυγή που όμως,αρχικά, διαρκώς «σκοντάφτει». Γιατί οι διαφυγές, όταν φορτώνονται με την απαίτηση να μας σώσουν, συχνά μετατρέπονται σε εκείνες τις τραυματικές χώρες επίπλαστης ευτυχίας, που οδηγούν γρήγορα στη ματαίωση: περιέχουν κάτι πολύ λίγο από εμάς του ίδιους καιπολλά από κάτι ή κάποιον έξω από εμάς, που του ζητάμε — ρητά ή υπόρρητα  —  να μας σώσει.

19.2.26

Αναστασία Μαλανδρενιώτη • Αποδημήσαμε εντός

σσ. 101, σχήμα 155 × 240 εκ., έκδοση χαρτόδετη, 
εικόνα εξωφύλλου Λεόνη Κατσαρού
I S B N: 960-537-366-5,
πρώτη έκδοση: Ιανουάριος 2026,
Λ.Τ. 12,00 € (+ Φ Π Α)