Η Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας (ΑΛΕΦ) και η Απόπειρα παρουσιάζουν τη συλλογή διηγημάτων του Γιώργου Γούλα Γιατί τα UFO αγαπούν το καλαμπόκι την Κυριακή 28 Μαΐου 2023, στις 7 το απόγευμα, στο βιβλιοκαφέ Έναστρον.
Για το βιβλίο μιλά ο συγγραφέας Χρήστος Β. Μάραντος, και αποσπάσματά του διαβάζει ο Εμμανουήλ Μανωλάς.
Εκ μέρους της ΑΛΕΦ λένε λίγα λόγια για τον συγγραφέα Γιώργο Γούλα η Αντωνία Κατσαβού και η Βάσω Χρήστου.
Βιβλιοκαφέ Έναστρον, Σόλωνος 101, Αθήνα 106 78,
τηλ. 210/3828139
συνέντευξη στον Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλο | Πινάκιο,
10 Μαΐου 2023 »»
«το εγώ μου εσύ
το εγώ σου εσύ».
Σε αυτό τον κόσμο που επιπλέει, μπορεί και να μην υπάρχει ΧΡΙΣΤΟΣ.
Μπορεί ο Θεός να είναι στέρφος. Μπορεί μόνο τότε να υπάρχουν εραστές.
[του Πόρου και της Πενίας] αληθινοί εραστές. Αδιαχώρηστων, όχι εξαιτίας ενός λώρου ομφάλιου. Εξαιτίας ενός «σάκου αμνιακού» που γίνεται θάλασσα, πισίνα, πόρος υδάτινος. Υπάρχουν στη σύλληψη και μετά στη γέννα. Μωρά πρωκτικά, μάνες από πίσω, θαλπωρή σειράς. In line, out of line.
Εραστές κοσμογονικοί. Πριν τον Ησίοδο, μετά τη Βίβλο. Τι σημασία έχει;
Υπάρχει γνώση σε αυτό το βιβλίο. Τόσο χωνεμένη που γίνεται δέρμα. Ένα δέρμα αφηγητής, γραμματικό δέρμα, με σημεία στίξης τα όργανα τα εσωτερικά που υπάρχουν όχι για να αμφισβητήσουν την ύπαρξη αλλά για να αναδείξουν το σεξ. Όργανα στο σέξ, εσωτερικά και εξωτερικά.
Δίχως αιδώ, δίχως κατανόηση, δίχως σύμβολα.
Άντρες μαζί: «μετά από εμάς, πάλι εμείς» λέει η αρχή του βιβλίου.
Τόσο βαθύς ο πληθυντικός του εγώ, που απομακρύνθηκε ο Νάρκισσος. Έτσι και αλλιώς στον πίνακα του Caravaggio ίσως να βλέπει το μέρος αλλά όχι το όλον. Αναζήτηση του ολόκληρου.
Οι ΕΠΙΠΛΕΟΝΤΕΣ δημιουργούν ένα όλον. Η μαθηματική γλώσσα του χάους εμφανίζεται σαν σκιά μιας αριθμητικής της Αποκάλυψης ενώ τα ίδια τα γράμματα επαναλαμβάνονται, σε κάποια στιγμή του βιβλίου, ακουστικά. ΑΚΟΥΩ. Όπως στη διδαχή του Αριστοτέλη. Δεν τον φωνάζουν κοντά, απλώς τον λαμβάνουν υπόψη. Και τα γράμματα και τα όργανα, ενώ ολόκληρη η Οδύσσεια γίνεται ήχος των Σειρήνων. Τα θηλυκά όντα που δεν μοιράζονται από το αρσενικό εμείς. Ένα γνώριμο εγώ που αλυσωδένεται και οι παφλασμοί είναι του μέσα χώρου και διεθνείς. Τι γίνεται όταν η γλώσσα δεν μοιράζεται; Μπορεί το ίδιο το όργανο να μοιράζεται, ακόμα και να ανταλλάσσεται, αλλά όχι η ομιλούσα γλώσσα.
Βέβαια οι ΕΠΙΠΛΕΟΝΤΕΣ έχουν δικό τους κώδικα. Θα μπορούσαμε να πούμε δικό τους CODEX. Ποια είναι τα όσια και τα ιερά; Πώς ο μυστικισμός εμποδίζει το θεολογικό; Τίποτα δεν είναι κρυφό, είναι απόκρυφο. Μια queer λογοτεχνία που γδέρνει το εγώ για να μην τραυματίσει το εσύ. Ίσως η αγάπη να είναι απόκρυφη. Δεν χωράνε πολλές Διαθήκες εδώ. Και όμως υπάρχουν Γιοί και Υιοί. Μια ψαλμωδία, αν αφεθείς στον ρυθμό. Μια προσευχή εντός ενός νάρθηκα πρωκτικού. Έχει οσμή η αγάπη και αποκρυπτογραφείται από δύο υποκείμενα αρσενικά που δεν μοιράζονται: ούτε καταγωγή, ούτε γλώσσα, ούτε προέλευση. Μεταμορφώνονται και στα τρία εν ζωή καθώς η κλεψύδρα, που αναφέρεται στη Ποιητική του Αριστοτέλη, ως αρχικό μέτρημα των ωρών, σπά. Τι καλύτερο σημείο να χωρέσει τις αμφισβητήσεις της γραμματικής.
Ο μέλλοντας που αποκλείει τη κλίση του θανάτου στην «υποτακτική του ενεστώτα» κατα/γράφει το κείμενο. Ο ένας από τους δύο εύχεται, η ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ, αν είναι να πεθάνει – να πεθάνει, ο άλλος ποτέ. Η ΟΜΙΛΟΥΣΑ ΦΩΝΗ, ο ένας από τους δύο εύχεται να πεθάνει – τρεις φορές – ένας Πέτρος της γραμματικής συμφωνίας με την επιθυμία, αρνούμενος τον Ιησού, βλάσφημα φερόμενος απέναντι στον ίδιο. Μήπως έχουν όλα χαθεί, μήπως μείναμε μόνοι στο τέλος και όλα τα άλλα υποκείμενα είναι μυθώδη; Μήπως στο τέλος, οι ΕΠΙΠΛΕΟΝΤΕΣ είναι μετά τον κατακλυσμό; Μήπως οδεύουν πίσω στο προγονικό χάος αφαιρώντας τα γονίδια;
Οπωσδήποτε, οι αναγνώσεις ανήκουν στο κείμενο. Το κείμενο το ίδιο γλυστρά αλύπητα κάτω από τις αναγνώσεις. Πάει να σταθεί, κλείνει άπειρες φορές το «είμαι». Το γλύστρημα όμως, γλύστρημα.
[Κάποτε, στο Άμστερνταμ, ήμουν στο Μουσείο μαζί με ένα φίλο αγαπημένο από τη Στοκχόλμη. Ή έκθεση ήταν μικρή: ζωγραφισμένες τουλίπες. Όλες πέθαιναν. Όλες βρίσκονταν στο επόμενο στάδιο: ίχνος νοσταλγίας ή πένθους. Ήταν ό,τι ήταν. Αφοσιωμένες στην εξέλιξη προς. Εσύ, ο/η θεατής καταλάβαινες: τον χρόνο και ό,τι τον υποδύεται].
Μια σχέση σαρκική δεν κατοικεί στο Μουσείο. Έχει ανάγκη τις Μούσες βέβαια. Βωμός, μνημείο, θυσιαστήριο: μαζί όλα. Μη ξεχνιόμαστε. Είμαι η Μούσα σου – η αντωνυμία λοιώνει σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες – κατέχω όλα τα σημεία στίξης. Ακούς; Στίξης είπα, όχι τίξης. Έτσι και αλλιώς δεν μιλάς τη γλώσσα μου. Δεν ανησυχώ ούτε για το τ ούτε για το σ. Η στύση ανάμεσα μας είναι βουνό θε/όρατο. Άνδρας εσύ, άνδρας εγώ.
Υπάρχει πιθανότητα το είμαι να ετυμολογείται εκτός γραμματικής. Ψυχαναλύονται οι ήπειροι; Έχει το υπερεγώ, υπερεσύ;
Όταν σπάσουν οι ώρες, τι θα συμβεί στο ΕΡΑΣΤΙΚΟ; Οταν εξαντληθεί το ΕΙΜΑΙ; Όταν η ανάγνωση τελειώσει, όπως στον οργασμό «τελειώνω», τι θα συμβεί;
Μπορεί το queer να είναι οικοδεσπότης σε όλες τις επιστήμες, σε όλες τις Διαθήκες. Μπορεί να αρχηγεύει τις γλώσσες. Και τις οργανικές και τις ανόργανες. Σαν γυμναστική. Μπορεί το queer να είναι τελικά μια υπέροχη θέα. Από έξω, από μέσα, πρός το μέσον.
Χριστιάνα Λαμπρινίδη
28/4/2023
γράφει Λεύκη Σαραντινού | Bookia.gr,
23 Απριλίου 2023 »»
 |
| Λεύκη Σαραντινού |
Το Χαρούκι, Μαρμελάδα από χιονισμένα ρόδα και μόνο από τον τίτλο του παραπέμπει σε παραμύθι. Πρόκειται για ένα έργο που κινείται στον χώρο του υπερρεαλισμού. Σας αρέσουν, να υποθέσω, τα παραμύθια, και τα υπερρεαλιστικά αφηγήματα περισσότερο από άλλα λογοτεχνικά είδη και ρεύματα; Κι αν ναι, πείτε μας γιατί.
Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, τα παραμύθια μου αρέσουν μεν, αλλά όχι τόσο πολύ όσο άλλα είδη, δε διαβάζω αρκετά, ίσως με επηρέασε η γέννηση του πρώτου ανιψιού μου. Ο υπερρεαλισμός όμως είναι κάτι που με αντιπροσωπεύει, είναι στη φύση μου, στη ζωή μου, όλη μου η τέχνη κάπως στροβιλίζει γύρω από αυτό το κίνημα. Όταν διάβασα Μπρετόν, Εμπειρίκο, Εγγονόπουλο, Απολλιναίρ και λοιπούς, ένιωσα μια σύνδεση, σαν κι εγώ να είμαι ένας από αυτούς, σαν να ανήκω σε μια μυστική ομάδα. Ένα βράδυ το 2015 φαντάστηκα πως είμαι σε ένα μπιστρό της Γαλλίας, τρώω μπον φιλέ, πίνω ένα ωραίο λικέρ, γράφω ποίηση και μετά την απαγγέλω πάνω σε ένα τραπέζι. Κι έτσι ξεκίνησε.
Το Χαρούκι είναι το ιαπωνικό όνομα που επιλέγετε να δώσετε σε έναν από τους κεντρικούς ήρωες του βιβλίου σας. Γενικά σε αυτό έχετε πολλές αναφορές στη συγκεκριμένη χώρα, στους νίτζα, σε ιαπωνικές φιλοσοφίες και συνήθεις και άλλα. Μπορώ να ρωτήσω γιατί επιλέξατε αυτή τη χώρα και όχι κάποια άλλη;
Οτιδήποτε κάνω γεννιέται από ένστικτο θα έλεγα ή από μια παρόρμηση της στιγμής, ή καμιά φορά και από συμπτώσεις. Φερ’ ειπείν, εκείνη την περίοδο διάβαζα ένα βιβλίο ενός Ιάπωνα σκηνοθέτη ηθοποιού, ενώ ένας καλός φίλος που δυστυχώς έφυγε από τη ζωή, μου πρότεινε να διαβάσω Χαρούκι Μουρακάμι. Υποθέτω πως όλα αυτά συνηγόρησαν στο να δημιουργήσω ένα ελληνο-ιαπωνικό βιβλίο, με μεγάλη έρευνα φυσικά και σεβασμό.
Παρασκευή 28 Απριλίου 2023, στις 7 το απόγευμα, στην penthouse σουίτα του ξενοδοχείου Perianth (πλατεία Αγίας Ειρήνης, Λιμπόνα 2, 10560) με θέα τον Παρθενώνα. (Ας μείνει και κάτι παρθένο εκείνη τη νύχτα.)
Είσοδος ελεύθερη.
Σκηνοθετική επιμέλεια: Δημήτρης Αγιοπετρίτης Μπογδάνος.
Διαβάζουν οι ηθοποιοί: Λευτέρης Βασιλάκης, Δημήτρης Πασσάς.
Δημιουργική επιμέλεια: η συγγραφέας Κατερίνα Έσσλιν.
Για το βιβλίο μιλούν η θεατρική συγγραφέας και σκηνοθέτις, Writer-in-Residence στο Harvard University Χριστιάνα Λαμπρινίδη και η δημοσιογράφος της Καθημερινής Τάνια Γεωργιοπούλου.
Είπαν για τους Επιλπέοντες:
Το σημαντικότερο βιβλίο της LGBTQIA + λογοτεχνικής σκηνής.
Χριστιάνα Λαμπρινίδη.
Κάπου εκεί στη σελίδα 44, με άρπαξε εκείνη εκεί η αγωνία, που νομίζεις ότι έχεις χωθεί στα μεγάλα βάθη του έρωτα, και τελικά απλώς πλησίαζε το τελευταίο κομματάκι φιλί.Ο Δημήτρης Πέτσας γεννήθηκε στην Αθήνα και έχει εργαστεί στο χώρο της διαφήμισης σε πέντε διαφορετικές χώρες, οκτώ πόλεις και τρεις ηπείρους. Ζει στη Νέα Υόρκη.
Κατερίνα Έσσλιν.
νουβέλα
σσ. 59,
σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N: 987-960-537-329-0,
Λ.Τ. 8,00 € + Φ Π Α,
Πρώτη έκδοση: Απόπειρα, Απρίλιος 2023
Μια κοινότοπη πρόβλεψη από ένα μέντιουμ, μια αναπάντεχη τροπή. Τι λέτε να μας συμβεί;
Πόσο εύκολα χάνουμε την ανθρωπιά μας σε μια ώρα κρίσης; Μια δυνατή νουβέλα για το πόσο οι άνθρωποι είναι εύπιστοι απέναντι σε θαυματοποιούς και δύσπιστοι απέναντι σε αλήθειες.
Τα πλάσματα αυτά που δεν αντιστέκονται είναι πάντα τα ίδια: Ξέρουν πως η άβυσσος είναι μπροστά τους κι ωστόσο τρέχουν να πέσουνε μέσα της.
— Φιοντόρ Ντοστογέφσκι
ποίηση
σσ. 47,
σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N: 987-960-537-328-3,
Λ.Τ. 8,00 € + Φ Π Α,
Πρώτη έκδοση: Απόπειρα, Απρίλιος 2023
Κομμένα τσιγάρα στο στόμα μου.
Πικρία, γλυκό, νερό, τσιγάρο κι ο κύκλος
συνεχίζεται ελικοειδώς, μέχρι να γίνει
αγωγός απείρου μήκους.
Λέξεις κομμένες. Προτάσεις
ανολοκλήρωτες. Μόνο ένα βλέμμα
απορίας και απογοήτευσης. Έχει φύγει
από χρόνια ο θυμός.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Μακριά από μένα, που έλεγε κι ο Ρεμπώ,
ο Ρεμπώ που σώπασε στα δεκαεννιά, κι
άφησε από νωρίς ήσυχη την καθεστηκυία
τάξη πραγμάτων.
