Ντίνος Σιώτης • Τα σκυλιά της Ασκληπιού

Ελευθεροτυπία,
Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010 »»

Αναγνώστης της στήλης μας, φιλόζωος και ποιητής ο Ντίνος Σιώτης μάς έστειλε ένα ποίημα αφιερωμένο στα αδέσποτα σκυλιά της οδού Ασκληπιού στο κέντρο της Αθήνας.

Τα σκυλιά της Ασκληπιού

Τα σκυλιά της Ασκληπιού κατά αγέλας
ή κατά μόνας είναι πολύ μακάρια στον
ύπνο τους ή όταν κάποιος περαστικός
τους πιάνει την κουβέντα περιμένουν
υπομονετικά ν’ ανάψει πράσινο να
περάσουν απέναντι ανταποκρίνονται
εύκολα στην παραμικρή υποψία ενός
χαϊδέματος κι όταν περνά διαδήλωση
πρώτα ρίχνονται στην πορεία κι ας
μην ξέρουν το λόγο τα σκυλιά της
Ασκληπιού είναι εντελώς άκακα
(σε αντίθεση με τους ανθρώπους)
λίγη παρέα θέλουν ένα χαμόγελο
που δεν κοστίζει τίποτα μια ζεστή
κουβέντα όπως και οι άνθρωποι

Αθήνα, 9 Δεκεμβρίου 2010
Ντίνος Σιώτης

Πληγές του ποιητή, πηγές της ποίησης

Ντίνου Σιώτη: «Ξεφλουδίζοντας το ποίημα», Εκδόσεις Απόπειρα, σελ. 82.

Μια συλλογή από τρίστιχες στροφές με επιδράσεις από τον σουρεαλισμό και την ποίηση των μπίτνικς

Γράφει ο Κώστας Zωτόπουλος | Καθημερινή,
Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010 »»

ΠΟΙΗΣΗ. Πληθωρικός στην ποιητική παραγωγή του ο Ντίνος Σιώτης (δημοσιεύει κατά μέσο όρο μία ποιητική συλλογή περίπου κάθε δύο χρόνια) δημοσίευσε πρόσφατα την 19η ποιητική του συλλογή με τίτλο «ξεφλουδίζοντας το ποίημα». Έχοντας εντρυφήσει στη σύγχρονη ελαφρά ποίηση, με επιδράσεις κυρίως από τον σουρεαλισμό και από την ποίηση των μπίτνικς, ο Σιώτης ανήκει στη λεγόμενη τρίτη μεταπολεμική γενιά τόσο από ηλικιακή άποψη (γ. 1944), όσο και από την άποψη τού πότε πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα (1969, ποιητική συλλογή «Απόπειρα»). Εχει τιμηθεί με το κρατικό βραβείο ποίησης 2007 για τη συλλογή του «Αυτοβιογραφία ενός στόχου». Η ποίησή του θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κοινωνικά ενεργή που ανταποκρίνεται σε καίρια προβλήματα της εποχής μας, όπως λ.χ. η ρύπανση και η καταστροφή του περιβάλλοντος και η διαφθορά και παρακμή της πολιτικής ζωής.

Ευχές για το 2011

Οι Αποπειρατές εύχονται στους αναγνώστες τους ευτυχισμένο και δημιουργικό το 2011.

Νίκος Καρούζος • Χριστούγεννα του σταλαγμίτη

Μια μέρα γεννήθηκε στη μακρινή Βηθλεέμ ο έρωτας
στην κοιλιά του καρπού λησμονημένος
και του έδωσαν το όνομα Καρπός
όλα τ’ άστρα των παιδιών αγαπημένων
με τους άνεμους όταν λευκάζουν το χειμώνα.
Εγώ ήμουνα εκείνο τον καιρό στην πέτρα
οι καμπάνες οδηγούσαν από χαλκό μεγάλο
ένα τραγούδι νοσταλγίας αιχμάλωτης…
Εντούτοις άκουσα το σπήλαιο
κι ανεβαίνοντας
σ’ ένα βαθύ άλογο πήγαινα σ’ αυτό
κρατώντας ευωδιαστή φασκομηλιά προς τη θέρμη
του βρεφικού δέρματος όνομα βαθύ και ανάερο.
Δεν έβρισκε λαλιά ο πλατύς ελαιώνας για να φωνάξει
κι ο θάνατος έφευγε στ’ αστέρια
μονάχα το άστρο νικούσε το πλήθος που είναι τ’ αστέρια
λάμποντας το Ένα.
Ο θεός έκραζε τη λαλιά:
Δίδαξέ με
στο άστρο στρεφόμενος, είπε,
και τα μαρτύρια γεννήθηκαν απάνω απ’ τις λάμψεις
χαρίζοντας ηρεμία στην έμψυχη κλίμακα.
Μια γυναίκα λευκή
αποθέωνε τον άντρα ψηλά στον αέρα μοβ
η αδαμική χάρη σε κάθε σώμα γνωρίζει τον τρόμο, είπε,
κ’ η χρονιά ζύγωσε στην καρδιά μου με χιόνι θαμμένη.
Μοιράζεται τη θλίψη με τις πέτρες
μοιράζεται με τη βροχή
ο ταπεινός μοιράζεται τη θλίψη
με τον ήλιο, πάλιν είπε,
και βλέπει τις ρίζες της φλόγας όπως ανεβαίνει
πιάνει τις ρίζες αυτές ανάμεσα
στο ξύλο
στους τρυγμούς ανάμεσα στις γαλάζιες φάσεις.
Ιδού λοιπόν ο χρόνος είναι χιόνι
δεν είναι ρολόγι —
και κρατούσε το θήλυ πότε τα φεγγιστά νερά
πότε μαύρες πέτρες της Δήλου.
Σαν είδα το σπήλαιο
συγκρατήθηκα στην πρώτη φλέβα του βράχου μας
ενώ με κάλεσε το ακέραιο γαϊδούρι κινώντας
και τα δυο του χέρια
μα όμως ευγένεια φανερώνοντας ήρθε και το βόδι
πειθήνιο στον ήλιο της νύχτας
για να δω το δοκιμασμένο χρυσάφι.
Κι αντίκρισα το χρυσάφι
καθώς ένα φτωχαδάκι του τόπου μας
ήτανε το βρέφος στη μητρική βύθιση
ολομόναχο με τ’ άστρα.
Ώσπου χάραξε…
Στο σπήλαιο – μιας ηλικίας χαμένης – δεν υπήρχαν
ειμή μόνο σταλακτίτες
που κρέμονταν δεν υπήρχαν
ειμή μόνο σταλαγμίτες ανυψούμενοι.
Εγώ ο σταλαγμίτης
ολοένα
πλησιάζω το σταλαχτίτη που με κράζει απεγνωσμένα
για να εγγίσουν κάποτε τα στάγματα
τη μεγάλη ένωση…

via La Ivolution – non commercial

Προς όλους — πλην Λακεδαιμονίων

Βαδίζω έξω από τα σύνορα / θέλοντας να συλληφθώ / και να ομολογήσω / ότι υπήρξα ένα τίποτα / ένας ιερός πόνος / στην ωμοπλάτη. — Γιώργος Χρονάς

Η συντονισμένη εδώ και δυο χρόνια επίθεση διαφόρων λυτών και δεμένων εναντίον του εντύπου Βιβλιοθήκη της Σαββατιάτικης Ελευθεροτυπίας με την οποία σε μόνιμη βάση συνεργάζομαι έχει δυο βασικές παραμέτρους:

Από τη μια η γνωστή, σχεδόν καταστατική θεσιθηρία που επιβάλλει στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ να επιδεικνύουν διαρκώς ένα διπλό πρόσωπο, ακυρωμένοι πίσω από αρκετές χιλιάδες ευρώ, και από την άλλη η ενορχηστρωμένη αντίδραση μιας κάστας, μιας πρακτικής, μιας λογοτεχνικής σέχτας, που θίγεται και θεωρεί ότι χάνει το προνομιακό της έδαφος.
Δεν αναφέρομαι, μόνον, στις πρόσφατες απολύσεις, γιατί, φυσικά, δεν μπορώ να επιχαίρω για την απόλυση οποιουδήποτε, αλλά στην όλη διαδικασία φθοράς που υφίσταται μια προσπάθεια.

Η συνέχεια στο blog τού Σταύρου Σταυρόπουλου. »»

Δύο γοητευτικά αναγνώσματα για το Σαββατοκύριακο

Burroughs/Zweig [Απόπειρα/Άγρα]
από το Bookspotting | 22 Δεκεμβρίου 2010.
«Το Γιαχέ είναι ένα ταξίδι στο χωρόχρονο. Το δωμάτιο μοιάζει να τρέμει και να πάλλεται από κίνηση [... ] Η Σύνθετος Πόλη όπου το σύνολο των εκοδχών του ανθρώπινου είδους βρίσκεται καταγής αραδιασμένο σε μια πελώρια βουβή αγορά». Να τι έγραφε ο William S. Burroughs, στις 10 Ιουλίου του 1953, από τη Λίμα. Απόσπασμα μιας επιστολής προς τον Allen Ginsberg.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Blogspotting »»

Η Λουκία Ρικάκη στο Άξιον Εστί τής ΕΡΤ3

Mια συνέντευξη με τον Βασίλη Βασιλικό για τα Παραμύθια της αγάπης και της ελπίδας στην εκπομπή της ΕΡΤ3 Άξιον Εστί.

Η Λουκία Ρικάκη στο Άξιον Εστί.