22.9.16

Διαβάζοντας τη νέα ποιητική συλλογή της Χριστίνας Οικονομίδου

Γράφει ο Βασίλης Βασιλικός | Athens Voice, #583,
Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2016 »»

Η νέα ποιητική συλλογή 4 εποχές στον δρόμο της Χριστίνας Οικονοµίδου είναι η τέταρτη κατά σειρά που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Απόπειρα» και ενώ παρηχεί µε τον τίτλο του τις Τέσσερις εποχές του Βιβάλντι, παραπέµπει και στο 1994, χρονιά που κυκλοφόρησε από τον ίδιο εκδότη η πρώτη ποιητική της συλλογή Μύθοι και ωδίνες / Η γυναίκα και το δέντρο της σιωπής. Κατανέµεται δε σε τέσσερις ενότητες, όχι όπως στο έργο του διάσηµου ιταλού συνθέτη «Φθινόπωρο - Χειµώνας - Άνοιξη - Καλοκαίρι», αλλά σε «Cosmopolitics - Δηµόσιοι χώροι - Ιδιωτικοί χώροι - Ύπαιθρος».
Προτείνω την ανάγνωσή του µε τη µέθοδο που το διάβασα κι εγώ: µια πρώτη ανάγνωση όπου σε σταµατούν συγκεκριµένοι στίχοι – που τους υπογράµµιζα γιατί µε εντυπωσίαζαν – αλλά µόνο στη δεύτερη ανάγνωση, µετά από µια βδοµάδα, ανακάλυψα πως δεν πρόκειται για αυτοτελή ποιήµατα αλλά για ένα ενιαίο ποίηµα, µε τη µορφή της ραψωδίας, που για να σ’ αγγίξει βαθύτερα πρέπει να αφεθείς στη ροή του ώστε να νιώσεις πώς και τα «δύσοσµα» ακόµα (ρήµατα κι επίθετα) στην αληθινή ποίηση µεταλλάζουν σε «δυόσµο».

21.9.16

Ανατυπώθηκαν «Τα Φώτα στο βάθος»


Ανατυπώθηκε και κυκλοφορεί η συλλογή Τα φώτα στο βάθος της Niemands Rose.
αφηγήσεις μικρού μήκους
σσ. 127, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N 978-960-537-173-9,
Απόπειρα, Σεπτέμβριος 2016
Λ. Τ. 9 € + ΦΠΑ

15.9.16

Οι «4 εποχές στον δρόμο» στο Les Yper Yper

Η Απόπειρα παρουσιάζει το βιβλίο ποίησης της Χριστίνας Οικονομίδου 4 εποχές στον δρόμο, στην Θεσσαλονίκη, την Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου, στις 8.00 το βράδυ, στο χώρο τέχνης Les Yper Yper, Γεωργίου Σταύρου 4 (πεζόδρομος, προς Καρόλου Ντηλ).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι επίκουρες καθηγήτριες του ΑΠΘ Γιώτα Καραγιάννη και Ιωάννα Ναούμ.

Η παρουσίαση θα πλαισιωθεί από δράσεις, ερμηνείες, βίντεο και μουσικές, με την επιμέλεια και τη συμμετοχή της θεατρικής σκηνοθέτριας Σοφίας Καρακάντζα και της ηθοποιού Μάτας Καστρησίου.

13.9.16

Νέλλα Συναδινού • «Το επίμονο φαινόμενο» της Καίτης Βασιλάκου

Γράφει η Νέλλα Συναδινού | Cantus firmus,
Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου 2016 »»


      Στου μέλλοντος την ανατρεπτική μεταστροφή, στη μετεξέλιξη της κοινωνίας προς ένα εξωλογικό σκηνικό, με σπέρμα στο έλλογα βιωμένο παρόν μας, ελίσσεται το Επίμονο φαινόμενο της Καίτης Βασιλάκου.
        Ένα διήγημα και δύο νουβέλες προβάλλουν δυνάμει απολήξεις των ήδη χαραγμένων δρόμων του πολιτισμού μας προς μια βαρβαρότητα: απότοκη οικολογικού αφανισμού και ολιστικά πολιτιστική στο φερώνυμο «Επίμονο φαινόμενο» και εκφυλιστικά καθεστωτική από την πολιτειακή αποσάθρωση, στα «Έλεγχος πληθυσμού» και «Το κράτος». Το ευφάνταστο συνδυάζεται με το ρεαλιστικό, όπως απαιτεί μια υποθετική προβολή στο μέλλον, που ανακύπτει όμως από πειστικές συνθήκες και αισθητοποιείται από διαλόγους τόσο φυσικούς, ώστε να απηχούν την αμεσότητα του διπλανού ανθρώπου.

7.9.16

Καίτη Βασιλάκου: Τουλάχιστον η δημοκρατία δεν αφαιρεί την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή

Συνέντευξη: Πηνελόπη Πετράκου | CultureNow,
Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2016 »»

Μιλήσαμε με τη συγγραφέα και ποιήτρια Καίτη Βασιλάκου με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο της Το επίμονο φαινόμενο και τη ρωτήσαμε για τον σκοτεινό κόσμο που ζουν οι ήρωές της και τον προβληματισμό της για το πόσο πραγματικός μπορεί να γίνει, καθώς και για τη δική της στενή σχέση με το διαδίκτυο.

14.8.16

Άνα Μαρία Σούα • Το γαλάζιο πουλί και Το Γκό­λεμ και ο ρα­βί­νος (Ι)

Μετάφραση από τα ισπανικά: Άν­να Βερ­ροι­ο­πού­λου.
 
 

Τὸ γα­λά­ζιο που­λί

αναδημοσίευση από το μπλογκ Ιστορίες μπονζάι »»
 
ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ ἀ­να­ζη­τᾶ τὸ Γα­λά­ζιο Που­λὶ τῆς Εὐ­τυ­χί­ας γιὰ μῆ­νες, γιὰ χρό­νια, περ­νών­τας τὰ ἐν­νιὰ βου­νὰ καὶ τὰ ἐν­νιὰ πο­τά­μια, κα­τα­νι­κών­τας τέ­ρα­τα καὶ πει­ρα­σμούς, ὑ­πο­μέ­νον­τας χτυ­πή­μα­τα καὶ κα­κου­χί­ες. Κά­θε του ἀ­νάγ­κη, κά­θε του ἐ­πι­θυ­μί­α ἔ­χει ὑ­περ­κε­ρα­στεῖ ἀ­πὸ τού­τη τὴν ἀ­να­ζή­τη­ση. Ὁ χρό­νος περ­νᾶ καὶ βα­ραί­νει πά­νω στοὺς ὤ­μους του, τὸ ἴ­διο ὅ­μως γερ­νᾶ καὶ τὸ Που­λί, τὸ φτέ­ρω­μα του ξέ­θω­ρο, μα­δη­μέ­νο.
       Μιὰ κρύ­α, ζο­φε­ρὴ μέ­ρα τὸ αἰχ­μα­λω­τί­ζει. Ὁ γέ­ρον­τας εἶ­ναι πει­να­σμέ­νος. Τὸ Που­λὶ εἶ­ναι κά­τι­σχνο, ἀλ­λὰ φαί­νε­ται νό­στι­μο. Ὁ γέ­ρος βγά­ζει ἕ­να ἕ­να ὅ­σα μπλὲ φτε­ρὰ ἔ­χουν ἀ­πο­μεί­νει, τὸ ψή­νει καὶ τὸ τρώ­ει. Τώ­ρα πιὰ εἶ­ναι ἱ­κα­νο­ποι­η­μέ­νος, ἔ­στω καὶ γιὰ λί­γο εὐ­τυ­χι­σμέ­νος.
 
Πη­γή: Ana Maria Shua, Temporada de fantasmas, Paginas de Espuma, Μαδρίτη 2004.
 

Το Γκό­λεμ και ο ρα­βί­νος (Ι)

αναδημοσίευση από το μπλογκ Ιστορίες μπονζάι »»

ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΒΑΛΙΣΤΕΣ κα­τεῖ­χαν τὴ γνώ­ση γιὰ νὰ φτιά­ξουν ἕ­να Γκό­λεμ, λί­γοι ὅ­μως μπο­ροῦ­σαν νὰ κά­νουν τὸ Γκό­λεμ νὰ τοὺς ὑ­πα­κού­σει. Λέ­γε­ται πὼς ἕ­να ἀ­νυ­πό­τα­κτο Γκό­λεμ, τὸ ὁ­ποῖ­ο εἶ­χε δη­μι­ουρ­γή­σει ἕ­νας ρα­βί­νος κατ’ εἰ­κό­να καὶ κα­θ’ ὁ­μοί­ω­σή του, ἐκ­με­ταλ­λεύ­τη­κε τού­τη τὴ φα­νε­ρὴ ὁ­μοι­ό­τη­τα παίρ­νον­τας τὴ θέ­ση τοῦ Δη­μι­ουρ­γοῦ του. Ἡ ἱ­στο­ρί­α αὐ­τή, ἂν καὶ πέ­ρα γιὰ πέ­ρα ἀ­λη­θι­νή, εἶ­ναι παν­τε­λῶς ἄ­γνω­στη μιᾶς καὶ οὐ­δεὶς ἀν­τι­λή­φθη­κε τὴ δι­α­φο­ρὰ ἐ­κτὸς φυ­σι­κὰ ἀ­πὸ τὴν τρι­σευ­τυ­χι­σμέ­νη γυ­ναί­κα τοῦ ρα­βί­νου, ἡ ὁ­ποί­α ἀ­πο­φά­σι­σε νὰ ἀ­πο­σι­ω­πή­σει τὸ γε­γο­νός. 

Πη­γή: Ana Maria Shua, Casa des Geishas, Sudamericana, Μπουένος Άιρες 1992.