19.11.21

Η Αννίτα Λουδάρου, μιλάει στη Λεύκη Σαραντινού

γράφει η Λεύκη Σαραντινού | Bookia,
Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2021 »»

Η Αννίτα Λουδάρου, η οποία συγγράφει με το ψευδώνυμο Ανν Λου και πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στο Τόκυο. Σπούδασε Γεωλογία, Χρηματοοικονομικά και Ψυχανάλυση στην Πάτρα, στο Λονδίνο και στην Αθήνα, όπου τώρα ζει και εργάζεται. Ένα διήγημά της, το 70 τετραγωνικά, έχει βραβευτεί το 2019 στον διαγωνισμό «Αντιθέσεις» του Ιανού. Έχει γράψει ως τώρα μία νουβέλα με τίτλο Ιώδιο (εκδ. Απόπειρα, 2015) δύο συλλογές διηγημάτων, το Τράνζιτ (εκδ. Απόπειρα, 2014) και την παρούσα, Τη νύχτα που τρεμόσβηνε το Λ, για την οποία μας μίλησε εδώ.

Αναμφίβολα ο τίτλος του βιβλίου σας φαίνεται πρωτότυπος και πολύ ιδιαίτερος. Ο νους των αναγνωστών κάνει διάφορους συνειρμούς σχετικά με την προέλευση αυτού του… μυστηριώδους Λάμδα, το οποίο υπάρχει και στο επώνυμό σας. Θέλετε να μας πείτε πώς ακριβώς προέκυψε ο παράξενος αυτός τίτλος και από πού δραπέτευσε αυτό το Λ;

Το λ δραπέτευσε από τη λέξη ελπίδα. Είναι ένα από τα 5 επίμαχα γράμματα που θα μπορούσαν να επιλεχθούν δηλαδή. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή του ανθρώπου που η ελπίδα τρεμοσβήνει. Τα τελευταία χρόνια ζήσαμε πολλές τέτοιες στιγμές. Από τη μια στιγμή στην άλλη η υγεία μας, όσους και όσα αγαπήσαμε, όσα κτίσαμε, όσα φτιάξαμε, μπορούσαν να χαθούν, να καούν, να βουλιάξουν. Είναι αυτές οι στιγμές που ο χρόνος σταματάει. Όχι ο χρόνος έξω, αυτός που τον μετράμε με τα ρολόγια και τα ημερολόγια, αυτός δε σταματάει ποτέ. Ο χρόνος μέσα μας όμως παγώνει, όταν η κατάσταση ξεφύγει. Αυτός ο χρόνος μέσα μας είναι συνυφασμένος με την ελπίδα. Το λ επιλέχθηκε λοιπόν γιατί πέρα από τον ιδιαίτερο ουρανικό φθόγγο που πραγματώνεται, είναι στην πεζή μορφή του σύμβολο των λεπτών της ώρας.

13.11.21

Χλόη Κουτσουμπέλη: Στέλλα-Λουίζα Κατσαμπή, «500 mg Ωκυτοκίνης», Απόπειρα, 2020

γράφει η Χλόη Κουτσουμπέλη | Περί ου,
Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2021 »»

Η Στέλλα-Λουίζα Κατσαμπή είναι μία πολύ νέα ποιήτρια που έχει κατακτήσει ήδη όμως κάτι πολύ σημαντικό. Μπορεί να γράφει στο πρώτο πρόσωπο, να εκθέτει και να εκτίθεται. Μπορεί να δημιουργεί μία αμεσότητα με τον αναγνώστη, μία περίεργη σχέση σπαρακτικής εξομολόγησης της οποίας ο αναγνώστης γίνεται ο αποδέκτης. Η νεαρή ποιήτρια διαλέγει να μιλήσει για πολύ δύσκολα θέματα, δεν μασάει τα λόγια της, γίνεται σκληρή, σαρκαστική, ξεπερνάει ενίοτε τα όρια του καθωσπρεπισμού και της ψεύτικης αστικής ευγένειας, παραμένει όμως πάντα αληθινή και αυθεντική. Ξεκοιλιάζει το ποίημα και μας αποκαλύπτει τα έντερα του. Ψυχαναλυτική και βαθιά η γραφή της Στέλλας μας ξαφνιάζει γιατί ενώ είναι είκοσι πέντε μόλις χρονών πραγματικά βυθίζει το μαχαίρι ως το κόκκαλο.

Είναι όμως είκοσι πέντε χρονών; Ποια είναι η πραγματική λογοτεχνική της ηλικία;
Γράφει η ίδια στο ποίημά της με τίτλο: «Δεν είμαι είκοσι τριών»

Θέλησα να τα ζήσω όλα,/έτσι έγινα κι εγώ/κείνο το άγουρο σύκο/που βιάστηκαν να κόψουνε/μη λάχει και σαπίσει.
Να ’ταν η ζωή ανάποδα,/να γερνούσαμε μικραίνοντας,/να ’χαμε τη γνώση πρώτα/και/στο τέλος/την άγνοια του θανάτου.

Η ποιήτρια έχει τη γνώση και είναι μία γνώση βαθιά.

Η πρώτη ενότητα της συλλογής έχει ως επικεφαλίδα μία και μόνο λέξη: Πεινάω.

Στην Αρχαία Τραγωδία συναντάμε αυτή την αρχική τραγική πείνα. Ο ήρωας συχνά με λυμένα τα βιοποριστικά του προβλήματα, ζητά να φάει και να φαγωθεί. Στις Βάκχες ο Πενθέας κατατρώγεται από την μητέρα του και τις άλλες Μαινάδες. Η μητέρα, ο πρωταρχικός αυτός μαστός ζωής, μας τροφοδοτεί όχι μόνο με γάλα αλλά και με αγάπη. Το φαγητό ασυνείδητα συμβολίζει την σχέση παιδιού-μητέρας. Όταν η σχέση μητέρας παιδιού έχει για κάποιους λόγους διαταραχτεί, το άτομο ως ενήλικας συχνά πεινάει. Για αγάπη.

Η ποιήτρια αναπτύσσει πολύ καλά αυτή τη διαταραγμένη σχέση στα ποιήματα αυτής της ενότητας. Οι τίτλοι των ποιημάτων μας καθοδηγούν από μόνοι τους: Μητρικό γάλα- Δύο δάχτυλα ραμμένα μαζί-πεινάω-αυτοτραυματισμοί-αναθυμιάσεις-Νεποτισμός-ή κλωστή-αδηφάγοι-τα μη παραλειπόμενα-Φοβάμαι.

Η ποιήτρια μάς μιλάει όμως για μία άλλη βαθύτερη πείνα. Είναι η πείνα που ωθεί το ποιητικό υποκείμενο να γράφει.

«αναζητώ τώρα/λίγη απόγνωση,/για να θρέψω την ποίηση/όταν λιμοκτονεί/μου ροκανίζει το είναι» γράφει η ποιήτρια στο ποίημα πεινάω.

Ακόμα και η ίδια η ποίηση λοιπόν πεινάει και ζητά ως τροφή της την απόγνωση, ακόμα και η ποίηση ξεσκίζει και τρέφεται από τα σπλάχνα του ποιητή.

Υπάρχει μία αλυσίδα, η βιολογική αλυσίδα του DNA από τη μία που μεταφέρει στα παιδιά ιδιότητες και γνωρίσματα του γεννήτορα τους. Υπάρχει όμως και η ψυχολογική αλυσίδα αφού η μητέρα είναι στερεοτυπικά το πρότυπο κάθε κόρης, η κόρη από μικρή μπαίνει κυριολεκτικά στα παπούτσια της μητέρας, τη μιμείται. Έτσι δημιουργείται ένας κύκλος συμπεριφορών που πολύ δύσκολα σπάει. Μία αρνητική συμπεριφορά της μητέρας μπορεί να επηρεάσει τη ζωή του ενήλικα που σε όλη του τη ζωή θα αναπαραγάγει εκφάνσεις αυτής της συμπεριφοράς.
Στο ποίημα Νεποτισμός γράφει η ποιήτρια:

Για να θυμάσαι τη μανούλα/πάρε αυτήν την αλυσίδα,/την αρθρίτιδα,/τον χαλασμένο θυρεοειδή,/τα στραβά πόδια, το σιωπηλό βλέμμα συναίνεσης/για τον αλκοολικό σύζυγο,/που ήταν ο πατέρας,/και τώρα/ο όμορφος νέος που τα Σάββατα πληρώνω…

Και λίγο παρακάτω:

Γιατί/από τις σοβαρές κληροδοτήσεις,/η γνώση να δέχεσαι, να υπομένεις τα ανθρώπινα,/τα αδύναμα της θνητής φύσης/τεκταινόμενα,/είναι η μόνη εξουσία,/που ’χα να σου δώσω.

Η παθητική και στωική συμπεριφορά της μητέρας-γυναίκας μεταφέρεται ως πρότυπο συμπεριφοράς στην κόρη.

Στη δεύτερη ενότητα της συλλογής με τίτλο ΟΡΜΟΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ο κυρίαρχος άξονας είναι οι ερωτικές σχέσεις στις οποίες πια μεταφέρεται αλλά και φανερώνεται η αρχική πείνα.

Ο ενήλικας που δεν έχει πάρει αρκετή αγάπη ή για τον οποίο υπήρξε αρχική διαταραχή στην σχέση με την μητέρα κάνει λανθασμένες επιλογές, επιλέγει συντρόφους ακατάλληλους που θα διαιωνίσουν το αρχικό τραύμα που ελλοχεύει μέσα στο μοντέλο της σχέσης πατέρα μητέρας.

Ωκυτοκίνη είναι η ορμόνη που παράγεται κατά τον μητρικό θηλασμό. Οι πεινασμένοι ενήλικες περιφέρονται, μικρά αχόρταγα βαμπίρ και προσπαθούν να απομυζήσουν αγάπη για να τραφούν. Ζητούν μεγάλες ποσότητες, μισό κιλό από αυτή την ορμόνη, για να την καταπιούν σε μικρά κουταλάκια σιροπιού φράουλας, ενώ η ευκαιρία τους έχει παρέλθει, θα μείνουν πάντα τραγικά και απελπιστικά πεινασμένοι. Στο ποίημα που έχει τον ίδιο τίτλο με τον τίτλο της συλλογής γράφει η Στέλλα:

Οι άνθρωποι του δράματος σε δηλητηριώδη/σιρόπια φράουλα εθίζονται./500 mg ωκυτοκίνης για να σκληρύνει η αντοχή/στα καθημερινά τους θέατρα.

Και παρακάτω:

η θεραπεία ολοκληρώνεται,/κι αυτοί ακόμη να μάθουν ν’ αγαπιούνται,/να νιώσουν επιτέλους ασφαλείς,/και/διψασμένα τα όρνεα/πλησιάζουνε ξανά.

Οι υποψήφιοι σύντροφοι που αναπαράγουν τα πρότυπα και εντείνουν την μοναξιά είναι ανεγκέφαλα μεταναστευτικά ψάρια, «που αναπαράγονται και γλιστρούν αφήνοντας ένα ξίφος μέσα στον σύντροφό τους» ατάραχα και αποστασιοποιημένα πορτρέτα του Ντόριαν Γκρέυ, «τεχνίτες καλοί να ρουφάν όσους τους ονειρεύονται».

Η ίδια η ποιήτρια αυτοχαρακτηρίζεται σε στίχο της αθεράπευτα κυνική, εγώ όμως θα τη χαρακτήριζα αθεράπευτα συναισθηματική, αθεράπευτα ευαίσθητη, αθεράπευτα ποιήτρια.

Η τρίτη ενότητα έχει τον τίτλο ΙΣΤΟΣ ή ΖΩΗ ΑΡΘΡΟΠΟΔΩΝ.

Ελπίδα είναι αυτό το πράγμα με φτερά, γράφει η Ντίκινσον.

Και η Στέλλα λέει:

Κάποιοι τα λένε φτερά./εγώ το λέω :/ευθύνη να είσαι ελεύθερος αρκετά/ώστε να πεθάνεις νέος.
Είμαστε όλοι εύθραυστοι και μικροσκοπικοί, μικρά αρθρόποδα που αγκομαχούν να επιζήσουν
,
λέει η Στέλλα. Έχουμε ελάχιστη εξουσία πάνω στη ζωή μας. Τα όνειρά μας είναι μικροί ιστοί αράχνης που συνέχεια διαλύονται. Αν υπάρχει ελευθερία αυτή θα ήταν το να επιλέξουμε τον θάνατό μας.

Έτσι ως Γκρέγκορ Σάμσα κι εμείς οι άνθρωποι σκαθάρια πρέπει να κρατήσουμε το πνεύμα ελεύθερο, μακριά από οικογενειακά και κοινωνικά καλούπια που έχουν στόχο όπως γράφει η ποιήτρια στο ποίημα αν ήθελα να υπάρχω «να καλλωπίσουν την άγνοια ή να μας αφανίσουν».

Η συλλογή αυτή ενσωματώνει την υπαρξιακή αγωνία ενός νέου ανθρώπου, της ποιήτριας Στέλλας Λουίζας Κατσαμπή. Πόσο μπορούμε να υπάρξουμε ως αυθύπαρκτες οντότητες, αναρωτιέται η ποιήτρια, έξω από την κληρονομιά του DNA, των οικογενειακών μοντέλων, των προκατασκευασμένων κοινωνικών δομών που μας δημιουργούν μία αβάσταχτη πείνα για αυτοτέλεια, ελευθερία και αγάπη και μας ωθούν σε μία σειρά λανθασμένων επιλογών που μας φυλακίζουν όλο και περισσότερο στο ενυδρείο μίας ζωής με βράγχια.

Στο προτελευταίο ποίημα της συλλογής η ποιήτρια αφήνει ένα μήνυμα σε έναν τηλεφωνητή.

«Συγγνώμη, γράφει/και σήμερα δεν μπόρεσα να είμαι κοντά σας.
Έχω σβήσει./Έχω δύσει./ές αύριον ελπίζω παρών».

Όσο όμως γράφει η Στέλλα και όσο η γραφή της θα εξελίσσεται και θα ανθίζει μέσα στα χρόνια, θα νιώθει όλο και περισσότερο παρούσα. Μέσα στον πόνο, μέσα στην συντριβή αλλά και μέσα στη δημιουργία και στην τέχνη που δίνει φτερά σε εμάς, τα αρθρόποδα αυτού του κόσμου. Γιατί η Στέλλα είναι ποιήτρια, δηλαδή πεταλούδα.

8.11.21

Γιώργος Πολυμενάκος • Σημείο εξόδου ένα

μια δυστοπία
σσ. 245, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I  S  B  N: 978-960-537-311-5,
Λ.Τ. 15,00 € + Φ  Π  Α
Πρώτη έκδοση: Απόπειρα, Νοέμβριος 2021

Η μαύρη σημαία στην πρύμνη της φορτηγίδας που πλησιάζει στο Νησί κρέμεται στον ιστό της παραιτημένη, σαν να πιστεύει ότι οι μέρες των κυματισμών της πέρασαν, ότι οι άνεμοι θα παραμείνουν για πάντα υποτελείς, εδώ, στο βασίλειο της άπνοιας, σε έναν τόπο όπου το παρόν μοιάζει παντοτινό και το μέλλον απαγορευμένο.
Στο Νησί-Καθαρτήριο κουμάντο κάνουν οι Εξαγνιστές. Τι είδους Καθαρτήριο όμως είναι τούτο εδώ, απ’ όπου καμιά ψυχή δεν πρόκειται να αναπηδήσει στον Παράδεισο;


Αν σε κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον η πόλη που ζείτε βρισκόταν σε κατάσταση εγκλεισμού μετά από μια παγκόσμια καταστροφή (χωρίς ηλεκτρική ενέργεια, με όλα τα αγαθά πρώτης ανάγκης να σπανίζουν) και σας δινόταν η δυνατότητα να ανήκετε σε μια προνομιούχο μειοψηφία θυσιάζοντας τις προσωπικές σας ηθικές αξίες, τι θα κάνατε;

Αν την πόλη αυτή κυβερνούσε κάποια απολυταρχική εξουσία που θα σας ζητούσε να συμμετάσχετε στη φυσική εξόντωση όποιου προσπαθούσε να βρει καταφύγιο στον τόπο σας αντιμετωπίζοντάς τον de facto ως Άλλο ή Μολυσμένο, θα βρίσκατε τη δύναμη να αντισταθείτε; Και με ποιο κίνητρο;

Σε αυτά τα δύσκολα ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει ο συγγραφέας αποφεύγοντας να δώσει εύκολες λύσεις.

2.11.21

Μάκης Κατραφύλλιας • Τα χρόνια του σκύλου

ποίηση,
σσ. 151, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N: 978-960-537-311-5,
Λ.Τ. 10,00 € + Φ Π Α
Πρώτη έκδοση: Απόπειρα, Νοέμβριος 2021

Είμαστε πια μοναχικοί καπνιστές
σε βραδινά μπαλκόνια
ακίνητες κουπαστές, αταξίδευτες.
Σινιάλα οι καύτρες
θνησιμαίοι φάροι
μακρινές φωτιές σχεδόν ακίνδυνες

26.10.21

Γιώργος Αγγελόπουλος • Κρίτων ο Αναρχικός

θεατρικό,
σχέδια έκδοσης: Αλίκη Τσιφτσοπούλου και Κατερίνα Καψάλα
εικόνα εξωφύλλου:
Θεόδωρος Αγγελόπουλος,
σσ
. 35, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N: 978-960-537-310-8,
Λ.Τ. 6,00 € + Φ Π Α.
Πρώτη
έκδοση: Απόπειρα, Οκτώβριος 2020.

Το παρόν βιβλίο είναι γραμμένο κατά μίμηση του πλατωνικού διαλόγου Κρίτων. Διαπνεόμενο από ανατρεπτική διάθεση αποδίδει την πνευματική υπεροχή, αλλά και την μαιευτική μεθόδο στον Κρίτωνα. Ο Σωκράτης, λίγο πριν πιει το κώνειο, καλείται ν’ αντιμετωπίσει σε μια διαλεκτική αναμέτρηση, τον εμφορούμενο από μελλοντικές ιδέες Κρίτωνα, οι οποίες κυοφορήθηκαν στο νου του απροσδόκητα μέσω ενός προφητικού ονείρου. Στόχος του, να προβληματίσει τον Σωκράτη σχετικά με το αν η τήρηση ηθικών στάσεων ταυτίζεται με την τήρηση των νόμων. 

Ο Γιώργος Αγγελόπουλος γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα. Είναι απόφοιτος φιλολογίας. Έχει εκδώσει τέσσερα ποιητικά βιβλία και μια συλλογή διηγημάτων. Ο Κρίτων ο Αναρχικός είναι το έκτο βιβλίο που δημοσιεύει.

4.10.21

Χριστιάνα Λαμπρινίδη • «32 μέρες την ίδια νύχτα»

Δημήτρης Πέτσας, 32 μέρες την ίδια νύχτα


Λαλίστατες οι αντωνυμίες: εγώ, εσύ. 

Δίχως σύνδεση γραμματική· η σύνδεση ανήκει στα κόκκαλα. Ο χρόνος μιας σαρκοφάγου από την ώρα που έγινε, από εκείνη τη στιγμή που θα δεχόταν το σώμα. Ζωντανό αιώνια, γιατί τα ενδότερα είχαν φροντιστεί από τους συνανθρώπους και αφιερωθεί στους θεούς. Το σώμα χρόνος εκτός ωρολογίου. Δεν αλλάζει· ελάχιστος ή μέγιστος. 

Το εγώ του σώματος μοιράζεται· το εγώ του εγώ, το εσύ του εγώ. Είσαι και εγώ και εσύ. Είμαι και εσύ και εγώ. Και το κρατάω: ανελέητα, τρυφερά σαν αμνιακό σάκο, αφοσιωμένα, απερίφραστα. Γράφω για εσένα και το εμένα γίνεται εσύ. Γράφω για εσένα και το εσένα γίνεται σφηνοειδής γραφή και απλώνεται σε πλάκες από πηλό πολιτισμών ολόκληρων που εξαφανίστηκαν γιατί υπάρχουν.
Άσπιλες στιγμές δημιουργούν μια προστασία δημόσια γιατί είναι καμωμένη από ένα τόπο που ποτέ δεν θα γίνει των άλλων. Ό,τι και αν έγραψα, ό,τι και αν είπα. Είναι τέτοια η τόλμη του ποιήματος που αφηγείται τον έρωτα, την αγάπη, την επιθυμία, το σεξ. Μιλάω από τα κόκκαλα στο δέρμα. Ουρλιάζω, σφυρίζω, αγγίζω με το στόμα, μιλώ άηχα. Ο ήχος υπάρχει στη συμφωνία των γραμμάτων. Το δέρμα αποκτά τη ποιότητα της υπεροχής και εμφανίζεται ξαφνικά στα μεγάλα μουσεία της γης· διεκδικεί την ωραιότητα του χεριού που δημιούργησε. Έχει τέτοια τόλμη που περπατάει τα κοιμητήρια και ξεσηκώνει τους νεκρούς σε πράξεις επιθυμίας. 

Τα γράμματα απέκτησαν εμπιστοσύνη στον ποιητή. Ο ποιητής, άρχοντας των συμβόλων, εξαπέλυσε τους κώδικες αφού αποφάσισε μαζί τους να υπάρξουν με διαύγεια. Οι κώδικες ανέλαβαν τα σύμβολα και μέσα στον έρωτα εξηγούν. Τέτοια είναι η δύναμη αυτής της συλλογής. Συγκεντρώνω τις ά/λεκτες λέξεις και τις δίνω «σε αυτόν» πριν αποκτήσουν σημασία. Τον βάζω πριν το νόημα επειδή είναι το νόημα. Δίχως αυτόν τα γράμματα σκορπούν, δίχως αυτόν τα σταυροδρόμια χάνουν και τη δύναμή τους και τη σημασία τους. 

Κάθε φορά που ένας άνθρωπος αγαπάει έναν άλλον δεν εμφανίζεται η θρησκεία. Ίσως ο Θεός δίχως τη διαμεσολάβηση του Προμηθέα, του Μωυσή ή της Αποκάλυψης. Αυτή η εμφάνιση μετατρέπει την επιστήμη σε οραματική αντίληψη· δημιουργεί συνθήκες τελετής ανάμεσα στις φυλές και τα έθνη.
Άνδρας σε άνδρα. Με τη λέξη παραστάτη. Άνδρας σε άνδρα. Με όλη την αλφάβητο, με ολόκληρη τη γλώσσα. Όλα τα ελληνικά· από τότε. Ολόκληρο τον τόπο. Ένα έθνος έρωτα που φιλοξενεί το ξένο και δεν το χωράει, διευρύνεται το οικείο. Ενώ η οδύνη σέβεται και δεν τραυματίζει. Είναι διαυγής και αποκτά τόλμη. Έτσι ούτε εγώ ούτε εσύ δεν μεταφερόμαστε στην ορατή λύση της απελπισίας. Έτσι ούτε εγώ ούτε εσύ χανόμαστε. Η οδύνη γίνεται άλγος και ο έρωτας ένα δικό του Συμπόσιο. Καθώς η ποίηση εν/γράφεται σε αποφασιστική στιγμή της Ιστορίας. Οι βιβλιοθήκες έχουν ενημερωθεί· και στη δική τους διάλεκτο ενημερώνουν τους ποιητές. 

Αυτή η ποίηση αντηχεί εκεί που υπήρχε σιωπή. Η αντήχηση είναι δυνατή και θα είναι ορθό μέλλον να επιβραβευθεί όπως της αξίζει. Επειδή η αθανασία των λέξεων ενημερώνει τα μυστήρια ενώ το θρόισμα των φύλλων χαρίζει τον έρωτα στους αιώνες των δένδρων. Το αιωνόβιο προσφέρεται στο ανδρικό ως πολύφυλλο χάδι.

Χριστιάνα Λαμπρινίδη,
Θεατρική Συγγραφέας, Σκηνοθέτης, Μέντορας

19.9.21

Ο εξομολόγος του Θεού στον κήπο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων

Την Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου, στις 8 το βράδυ, στον κήπο του νεοκλασικού κτιρίου του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (Ερμού 134), Ο Εξομολόγος του Θεού του Νίκου Μάντζιου συναντιέται με τον συγγραφέα Θανάση Χειμωνά, τους ηθοποιούς Αντονέλλα Χήρα και Χρήστο Χαλβαντζάρα και τον μαέστρο Κώστα Κοσμά.

Το event στο facebook.