Γράφει η Βάσω Κιντή | Μεταρύθμιση,
Σάββατο 9 Νοεμβρίου 2013 »»
Γιώργος Στόγιας, Εαρινό Εξάμηνο, Μυθιστόρημα, «Απόπειρα», 2013, σελ. 443.
Ακούει κανείς συχνά τη συμβουλή να διαβάζει τη λογοτεχνία μιας χώρας όταν πρόκειται να την επισκεφθεί. Καταλαβαίνει πολύ περισσότερα απ’ όσα γράφουν οι ταξιδιωτικοί οδηγοί ή οι πληροφορίες που αφορούν γεγονότα, ιστορικά ή σύγχρονα. Το έχω διαπιστώσει η ίδια – θυμάμαι π.χ., μία τελείως διαφορετική εντύπωση για την Κωνσταντινούπολη από την αρχική αφού διάβασα βιβλία του Ορχάν Παμούκ.
Είναι βέβαια φιλοσοφικά ενδιαφέρον, ένα σχεδόν παράδοξο, πώς ένα έργο μυθοπλασίας (fiction) μπορεί να αποδίδει και να μας γνωρίζει πιο έγκυρα, με μεγαλύτερη πιστότητα, και όχι απλώς διαφορετικά, μια χώρα, μια εποχή, ένα συγκεκριμένο ζήτημα. (Αυτό υπονοείται όταν λέγεται να διαβάζουμε τη λογοτεχνία μιας χώρας για να την καταλάβουμε.) Πώς κάτι που είναι αποκύημα της φαντασίας, μία κατασκευή, μπορεί να αποδίδει καλύτερα κάτι που φιλοδοξεί να είναι ακριβής περιγραφή της πραγματικότητας.
Έτσι είδα και το βιβλίο του Γ. Στόγια, Εαρινό Εξάμηνο. Ένα μυθιστόρημα από το οποίο μαθαίνεις πιο έγκυρα απ’ όσα άρθρα έχουν γραφτεί τι είναι και τι συμβαίνει στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Υπάρχει κι εδώ ένα παράδοξο που θα προσπαθήσω να εξηγήσω. Με ρώτησε μια φίλη πριν λίγες μέρες τι κάνω και της είπα ότι διαβάζω ένα μυθιστόρημα με τον τίτλο ‘Εαρινό εξάμηνο’. “Α, campus novel;” με ρώτησε. “Α, όχι!”, απάντησα. Δεν είναι campus novel αλλά εν τούτοις μιλάει για το ελληνικό πανεπιστήμιο. Με ποιον τρόπο;