1.1.05

Ρανιώ Νιζαμίδη • Ο μύθος ακέραιος

Ποιήματα

σσ. 61
Απόπειρα, Πρώτη έκδοση, Αθήνα 2005
ISBN 960-537-079-4,
ISBN-13 978-960-537-079-4

Ρανιώ Νιζαμίδη • Ο μύθος ακέραιος«Μύθος σου»
Τις αρετές και τις κακίες σου,
δεν υπάρχει Ηρακλής να σου τις ξεδιαλέξει.
Είτε ποτέ του δεν υπήρξε,
είτε έχει από καιρούς αθανατέψει εκεί ψηλά
που ανασαίνουν τα βουνά
και ξεψυχούν τα ουράνια.
Στις αρετές και τις κακίες σου,
μόνος σου κάνε το κουμάντο.
Βάζε τες σε χωριστές μεριές,
μέχρι αντιστοιχία να μη βγαίνει.

16.12.04

Μαίρη Ιωάννα Χρονοπούλου • Τα γλυκά της Τουρκίας

Ας φάμε γλυκά για να μιλήσουμε γλυκά  
σσ. 175, 17 × 24 εκ.,
I S B N 960-537-066-2,
Αθήνα, Δεύτερη έκδοση, 2005 (Πρώτη έκδοση, 2004)

Η ιδέα γι’ αυτό το βιβλίο γεννήθηκε μια χειμωνιάτικη βραδιά, πώς αλλιώς, μασουλώντας γλυκά με τους φίλους. Η ουσία του όμως αναπτύχθηκε μέσα στην πάροδο του χρόνου, σε μια προσπάθεια να ξαναγευτώ τα αγαπημένα μου γλυκά, αυτά που δεν μπορούσα πλέον να βρω, καθώς έφυγα από την πατρίδα τους, σε αναζήτηση άλλων εμπειριών. Και τότε άρχισε η αναζήτηση της γεύσης, της γλυκιάς γεύσης σε μια άλλη πλέον διάσταση. Άρχισα τότε να τα ζω μ’ έναν τρόπο που θα ήταν αδύνατος αν είχα μείνει εκεί. Η ιστορία ξεκίνησε βήμα βήμα σαν μακρύ ταξίδι που συνεχώς σε πάει σε νέους ορίζοντες. Το ψάξιμο των υλικών και η προσπάθεια να προσαρμοστούν αυτά στις παραδοσιακές συνταγές της Τουρκίας ήταν το πρακτικό μέρος της υπόθεσης. Το υπόλοιπο ήταν θέμα καρδιάς. Ας φτιάξουμε λοιπόν γλυκά για να μιλήσουμε γλυκά. Γιατί είναι αλλιώς όταν τα φτιάχνουμε, τα μυρίζουμε, τα στολίζουμε και τα παρουσιάζουμε με χαρά. Κι αυτό, γιατί έχουμε βάλει το σπουδαιότερο υλικό για την επιτυχία των γλυκών μας, την αγάπη. Η αγάπη λειτουργεί σαν ένστικτο μέσα από τις αισθήσεις. Μέσα από την όσφρηση που μαγεύεται από τα αρώματα και τις μυρωδιές, την όραση που βλέπει τα υλικά να αλλάζουν μορφή κατά τη διαδικασία της παρασκευής και του ψησίματος, μέσα από τη γεύση που είναι ο τελικός προορισμός και η ψυχή το ίδιου του γλυκού… Ας φτιάξουμε λοιπόν τα γλυκά μας με αγάπη.

15.12.04

Βιβλίο-γλύκισμα

Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2004 »»

Βιβλίο-γλύκισμα

Tatli yiyelim tatli konusalim, δηλαδή: «Ας φάμε γλυκά, για να μιλήσουμε γλυκά»! Είναι η Κωνσταντινουπολίτισσα Μαίρη Ιωάννα Χρυσοπούλου, η οποία μας προτρέπει ανάλογα και το καταφέρνει αρκετά εύκολα, μέσα από τις σελίδες – και όσα αυτές… εκμαυλιστικά περιέχουν – του καινούργιου βιβλίου της «Τα γλυκά της Τουρκίας» («Απόπειρα», τηλ. 210-3640817). Μπακλαβάδες, κανταΐφια κι άλλα σιροπιαστά γλυκά, χαλβάδες, ελαφρά γαλακτερά, τσουρέκια, μπισκότα, λουκούμια, ρετσέλια (του κουταλιού), σερμπέτια, χοσάφια (κομπόστες), αλλά και αλμυρές λιχουδιές, στις δεκάδες συνταγές που περιλαμβάνει η επιμελημένη, 176 σελίδων και μετά χαρακτηριστικών φωτογραφιών, έκδοση. Με χρήσιμες συμβουλές και ευρετήριο τουρκικών ονομασιών. Αυτό το μακρύ ταξίδι στις γεύσεις και στην απαραίτητη για την επιτυχία μιας συνταγής αγάπη, παρουσιάζεται απόψε στις 7 στο θέατρο «Ρόδον». Βεβαίως, με τις απαραίτητες ολόγλυκες και γευστικότατες… αποδείξεις. Η πρόσκληση είναι ανοιχτή.

2.12.04

Τσαρλς Μπουκόβσκι • Βρώμικες ιστορίες στο θέατρο Μέλι

Ελευθεροτυπία, 2 Δεκεμβρίου 2004 »»

Περιθωριακός, ερωτύλος και πότης, ο Αμερικανός συγγραφέας Τσαρλς Μπουκόβσκι, που ήταν αρκετά δημοφιλής στη χώρα μας τέλη της δεκαετίας του '70 και αρχές του '80, επιστρέφει αυτή τη φορά επί σκηνής. Οι «Βρώμικες ιστορίες» του παρουσιάζονται από αύριο στο θέατρο «Μέλι» σε σκηνοθεσία Πέρη Μιχαηλίδη, με πρωταγωνιστές τούς Γιώργο Χριστοδούλου, Νόνη Ιωαννίδου, Βασίλη Ευταξόπουλο. Μια σύνθεση από διασκευασμένα διηγήματά του που δίνει μια μελλοντική, μάλλον ζοφερή εκδοχή του κόσμου. Τα σκηνικά-κοστούμια είναι της Δέσποινας Βολίδη, η μουσική σύνθεση του Άκη Τριανταφύλλου.

1.9.04

Μιχαήλ Μήτρας • Διακριτικές μεταβολές

Ποιήματα και εικόνες 1982–2002
σσ. 143, σχήμα 13 × 20,5, έκδοση χαρτόδετη
Απόπειρα, Σεπτέμβριος 2004
I S B N: 960-537-070-0

Διακριτικές μεταβολέςΣυγκεντρωτική έκδοση δημοσιευμένων και ανέκδοτων ποιημάτων μιας εικοσαετίας, με φανερές τις επιδράσεις από τα διεθνή ρεύματα της Συγκεκριμένης ποίησης και του ποιητικού μινιμαλισμού.
Οι εικόνες που παρεμβάλλονται (κολάζ κυρίως και γραφές) έχουν ήδη παρουσιαστεί σε εκθέσεις Οπτικής ποίησης εδώ και στο εξωτερικό, υποδηλώνοντας το παράλληλο ενδιαφέρον του συγγραφέα για την εικαστική γλώσσα.

14.3.04

Σκαθάρια - Άγρια Συμμορία

Δύο μουσικές — και ουσιαστικές — βιογραφίες για τους Beatles και τους Clash

Γράφει ο Γιάννης Κολοβός Καθημερινή, 14 Μαρτίου 2004 »»

Χίλντα Παπαδημητρίου,
The Beatles: Here, There and Everywhere,
The Clash: The Only Band that Matters,
Απόπειρα, 2003

Πώς θα μπορούσε να γράψει κανείς την ιστορία του 20ού αιώνα χωρίς να αφιερώσει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στη λαϊκή (ποπ) κουλτούρα, το φαινόμενο που διαμόρφωσε την τέχνη, τις νοοτροπίες και το κοινό γούστο στα όρια όχι μόνο του δυτικού κόσμου αλλά και ολόκληρου του πλανητικού χωριού; Και τι θα ήταν η ποπ κουλτούρα χωρίς τη βιομηχανία του κινηματογράφου και της μουσικής, των οποίων τα προϊόντα ήταν τα πρώτα που απευθύνθηκαν σε όλους — πριν ακόμα εφευρεθεί ο όρος παγκοσμιοποίηση;

Όσον αφορά στη σύγχρονη μουσική, είχαμε συνηθίσει να βρίσκουμε στα ράφια των βιβλιοπωλείων βιβλία είτε ακαδημαϊκού περιεχομένου που απευθύνονταν στον ερευνητή είτε αγοραία συμπιλήματα στίχων και κακοτυπωμένων φωτογραφιών, προοριζόμενα για τον οπαδό του ενός ή του άλλου συγκροτήματος. Έτσι η κυκλοφορία των μικρών τόμων «The Beatles, Here, There and Everywhere» και «The Clash, The Only Band that Matters» της Χίλντας Παπαδημητρίου αποτελούν σίγουρα μια ευχάριστη έκπληξη.

Tομή για τη νεανική κουλτούρα
Δεν είναι και λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν πως οι Beatles υπήρξαν οι σημαντικότεροι μουσικοί-συνθέτες των τελευταίων εκατό ετών. Παρ’ ότι τέτοιες αποτιμήσεις θα ήταν καλό να αποφεύγονται στο πλαίσιο της ιστορίας της τέχνης, εν τούτοις η ρήση δεν στερείται βάσεως. Τα «Σκαθάρια» προσέφεραν αθάνατες συνθέσεις (ανακαλύπτοντας την ουσία στην απλότητα των κιθαριστικών συγχορδιών και μιλώντας στην καρδιά του ανθρώπου μέσα από ολιγοσύλλαβα τετράστιχα), αγαπήθηκαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης οδηγώντας τους οπαδούς τους σε υστερικές καταστάσεις και (ακούσια) μετέτρεψαν τη ζωή τους σε περιπετειώδες αφήγημα, δίνοντας άλλη διάσταση σε αυτό που ονομάζουμε «δημόσιο πρόσωπο». Αρκεί λοιπόν να ρωτήσουμε «τι θα ήταν η μουσική χωρίς τους Beatles;» για να κατανοήσουμε το ειδικό βάρος των τεσσάρων μουσικών από το Λίβερπουλ και του έργου τους.

Οι Clash ανήκουν σίγουρα σε άλλη κατηγορία μουσικών. Οι τέσσερις νεαροί από τις παμπ του Λονδίνου εκμεταλλεύτηκαν τη νεανική κουλτούρα του πανκ που εξερράγη στα μέσα της δεκαετίας του ’70 και αναδιατύπωσαν το περιεχόμενο και τα χαρακτηριστικά του ροκ. Μίλησαν άμεσα για κοινωνικά θέματα όπως η ανεργία, έσπασαν το «φράγμα της σκηνής», την απόσταση δηλαδή που όλο και πιο πολύ έως τότε χώριζε τον μουσικό απ’ το κοινό, ανέμιξαν τα μουσικά στυλ και έδωσαν υβρίδια που δεν ήταν ούτε ροκ εν ρολ ούτε ρέγκε ούτε φανκ ούτε πανκ, δημιουργώντας ήχους γνήσια αστικούς και παγκόσμιους. Συνέδεσαν δε την «τελετουργία» της συναυλίας με τα εικονικά ξεσπάσματα της μητροπολιτικής νεολαίας που αναζητούσε μια ταυτότητα πέρα από τον κόσμο των πολιτικών κομμάτων και των παραδοσιακών ιδεολογιών. Η μουσική, δηλαδή, και των δύο συγκροτημάτων, με διαφορετικό τρόπο για το καθένα, αποτέλεσε τομή στο φαινόμενο που ονομάζουμε «νεανική κουλτούρα».

Oυσιώδες υλικό
Η Χίλντα Παπαδημητρίου εργάστηκε πολύ και συγκέντρωσε ουσιώδες υλικό το οποίο τη βοήθησε να γράψει τις εν λόγω μουσικές «βιογραφίες». Eτσι, ο αναγνώστης (είτε είναι απλός οπαδός είτε σοβαρότερος μελετητής) μπορεί να αποκτήσει ευσύνοπτη εικόνα των καλλιτεχνών, του έργου τους, καθώς και του κοινωνικού περιβάλλοντος που το παρήγαγε.
Στο τέλος κάθε τόμου η παράθεση δισκογραφίας, βιβλιογραφίας και φιλμογραφίας γίνεται εφαλτήριο για όποιον επιθυμεί να εμβαθύνει… Θα μπορούσαμε να περιμένουμε περισσότερα από δύο καλαίσθητα βιβλία τσέπης 127 σελίδων;