Κική Μαυρίδου • Η Ιοκάστη Γιουξουάν στη χώρα της κλιμακτηρίου

θεατρικός μονόλογος

σσ. 57, έκδοση χαρτόδετη, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
I S B N 978-960-537-339-9,
Απόπειρα, Δεκέμβριος 2024,
Λ.Τ. 8,00 € ( + Φ Π Α)

Το ξεπέρασα, έτσι νομίζω, όπως πολλά άλλα στη ζωή μου. Μετάνιωσα όμως που δεν άνοιξα το στόμα μου να του πω δυο λογάκια: Το ότι μεγαλώνω δε με κάνει ανήμπορη και ανίκανη. Δε με βάζει σε διαδικασία απόσυρσης αλλά συνειδητοποιημένης ευχαρίστησης. Έχω γνώση. Αυτήν που δεν είχα ούτε στα 20 ούτε στα 30 ούτε στα 40. Κάποτε με ρώτησε κάποιος: «Γιατί λες την ηλικία σου, αφού μικροδείχνεις;» Ξέρεις γιατί λέω την ηλικία μου; Γιατί όταν πάτησα τα πενήντα, σήκωσα το κεφάλι μου στον ουρανό και ευχαρίστησα τη ζωή, που κατάφερα να τα φτάσω. Είμαι περήφανη για κάθε χρόνο που έζησα, που ξανασηκώθηκα όσες φορές και αν έπεσα. Και έπεσα πολλές φορές. Γι’ αυτό λέω την ηλικία μου. Γιατί κάθε μέρα της είναι «βαρέο» ένσημο ζωής που έχω δουλέψει.

Το φάντασμα του Ταχτσή πλανάται «Εν Αθήναις»

γράφει η Εύα Νικολαΐδου | ΕφΣυν,
2 Ιανουαρίου 2024 »»

Ήταν ένα ταρακούνημα. Να βλέπεις το φάντασμα του Κώστα Ταχτσή να ξεπροβάλει μέσα από ένα σεντούκι. Να κάθεται χαμογελαστός πάνω σ’ ένα μικρό, πολύχρωμο χαλί και ν’ ακούει την αυτοβιογραφία του από τον συναρπαστικό μονόλογο της Ράνιας Σχίζα. Υποδύεται τη μάνα του Έλλη Ζάχου Ταχτσή.

Όλο το σκηνικό είναι αυτό το μαγικό μπαούλο. Κάθεται πάνω η αξιοθαύμαστη Ράνια και με το χάρισμα της αφήγησης, ξαναπλάθει τον κόσμο του. Συγχωνεύει το παρελθόν με το παρόν, όχι στείρα, στεγνά αλλά με μία αντανάκλαση από τους μαιάνδρους της μνήμης στη μαγεία της γραφής.

Σχέσεις, γνωριμίες, μίση, έρωτες, ένα πεδίο μάχης η ζωή του. Σαστίζεις με τις αλήθειες. Η καθημερινότητα του Ταχτσή θυμίζει αρχαία τραγωδία. Ήταν μαρτυρική. Η υπόθεση διαδραματίζεται σε διάφορες κοινωνικές τάξεις. Αστική, μικροαστική, στον υπόκοσμο. Ξεγυμνώνεται η Ελλάδα. Βγαίνουν όλα στο φως. Η βία, τα σκοτάδια, οι σκιές. Η βαναυσότητα μιας εποχής. Στιγματισμένος από τις μικρότητες και τις κτηνωδίες. Ο ίδιος άγρυπνος πάντα στην αδικία και στην καταπίεση.

Ο μονόλογος της ζωής του εκφράζει το αιώνιο παρόν. Μία απροκάλυπτη ομολογία, μία εξομολόγηση, όχι αναζητώντας την ταυτότητά του αλλά ίσως τον χαμένο χρόνο του.

Ακούς τη Ράνια με σπαρακτικό τρόπο να αφηγείται το ξύπνημα στη σεξουαλικότητά του, στις επιθυμίες του, στις προτιμήσεις του. Ξεσκίζονται τα παιδικά του όνειρα, με τιμωρίες, ξύλο, δισταγμούς. Προκειμένου να κυριαρχήσει η αλήθεια. Η ρήξη με τη μάνα του είναι μια οδυνηρή απόρριψη που χαράζει τόσο το σώμα όσο και την καρδιά. Τα μυστικά του σώματος απέναντι στις προκαταλήψεις της οικογένειας.

Μέσα απ’ αυτήν την υπέροχη ερμηνεία προβάλλεται ένα μωσαϊκό προσώπων, στιγμών, δεδομένων. Ένα χρονικό που γίνεται ημερολόγιο, στοχασμός.

Και πάνω απ’ όλα το βλέμμα του Ταχτσή. Με την ιδιαίτερη πνοή του. Χωρίς θρήνους και θυμούς. Η μόνη στιγμή που εκνευρίστηκε και σηκώθηκε, αρπάζοντας τη μάνα του, ήταν όταν της είπε: «Δες το πρόσωπό σου στον καθρέφτη και θα καταλάβεις ποιος με σκότωσε».

Η γραφή της Κικής Μαυρίδου είναι υποδειγματική. Αιχμηρή, σύγχρονη, ρέουσα. Αυτήν επέλεξε ο Ταχτσής για να περιηγηθεί στον κόσμο του. Όπως γράφει η ίδια:

Πέντε λεπτά με τα πόδια απέχει το σπίτι του αδικοχαμένου Κώστα Ταχτσή από το τωρινό δικό μου. Όταν ξεκίνησα να γράφω το κείμενο, έπαιρνα τον δρόμο και πήγαινα. Στεκόμουν λίγο απ’ έξω. «Γεια σου Κώστα» του ψιθύριζα. Τον φανταζόμουν στη σφραγισμένη από χρόνια πόρτα της μικρής μονοκατοικίας του, στην οδό Τυρνάβου 26, να μου χαμογελάει. Καμιά φορά, του έλεγα και τα δικά μου. Άλλες φορές «γυρίζαμε μαζί» στο διαμέρισμά μου. Καθόταν απέναντί μου στον καναπέ και μιλούσαμε για τη ζωή του και για τη μάνα του την Έλλη, που ερχόταν κι αυτή και κάθονταν με τις ώρες δίπλα του και υπερασπιζόταν τον εαυτό της. Τον υπερασπιζόταν, ναι… γιατί το μόνο αυτονόητο για τη γυναίκα τότε ήταν η υποταγή. Με την Έλλη Ταχτσή ταξίδεψα στον κόσμο μιας ανυπόταχτης γυναίκας, που το μόνο που ήθελε ήταν να ζήσει ελεύθερη και ν’ αγαπηθεί. Ατύχησε και στα δύο. Υπέκυψε στην σκληρότητα της εποχής κι έγινε πιο σκληρή από αυτήν.

Ο γιος αυτηνής, ο Κώστας – ο δικός μας Ταχτσής – δολοφονήθηκε όπως «δολοφονείται» σε αυτόν τον κόσμο ό, τι απειλεί να ξεσκεπάσει την υποκρισία του. Την αλήθεια όλοι την υπερασπίζονται όταν τους βολεύει… Και η αλήθεια του Ταχτσή, που την κοιτούσε κατάματα, δεν βόλευε πολλούς και δεν μπορούσε να ωραιοποιηθεί από τον αθεράπευτο κομπλεξισμό της κοινωνίας. Τα πράγματα δυστυχώς δεν άλλαξαν ακόμα. Όχι στο βαθμό που ορίζει η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Κάθε ψυχή κρύβει τη δική της πληγή. Καμία δεν θεραπεύεται, απλώς κλείνει και σου επιτρέπει να συνεχίζεις».

Σε μια άκρη του θεάτρου Εν Αθήναις ήταν καθισμένη και συγκινημένη η Νταιζούλα Λεμπέση που έχει την επικοινωνία θεατρικών παραστάσεων. «Είχα δίκαιο»; Με ρώτησε. «Δίκαιο έχεις, Νταιζούλα μου, η Σχίζα… σχίζει»!

Η πυξίδα έδειχνε στον δρόμο (βίντεο)

Rock, Road ποίηση, μουσική.
Εικόνες που παγώνουν και χάνονται στον χώρο, τον χρόνο, το όνειρο. Μια διαδρομή που δεν έχει τέλος μπροστά στην έλξη για το άγνωστο.

Μουσικό video clip βασισμένο στο βιβλίο Η πυξίδα έδειχνε στον δρόμο, Απόπειρα, 2023
Ποίηση: Μίκα Ντάκα
Μουσική: Γιώργος Καβάσιλας
Σκηνοθεσία, Λήψη, Μοντάζ: Γιάννης Ασημίνας

Γιάννης Νιάρρος: «Στην Ελλάδα υπάρχει η ανάγκη όλα να είναι βαρύγδουπα και βαρυσήμαντα»

Γράφει ο M. Hulot | Lifo,
Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 2023 »»

Ο ηθοποιός βρίσκεται μπροστά στον πιο ιδιαίτερο ρόλο της καριέρας του: στη νέα παράσταση «Νυξ» αφηγείται περίεργες ιστορίες, βασισμένες σε ένα αναπάντεχο μείγμα κειμένων του Κουτρουμπούση και του Κορτάσαρ.

Αυτό που με καυλώνει είναι ότι δεν θα δούνε Νιάρρο,
θα δουν κάτι πολύ κουλό.

Η πορεία του Γιάννη Νιάρρου στο ελληνικό θέατρο είναι τόσο εντυπωσιακή που θα μπορούσε να συνεχίσει να κάνει επιτυχίες καταφεύγοντας σε κλασικά έργα (πάντα υπάρχει ένας τρόπος να τα ξαναδείς) ή να συνεχίσει τον δρόμο που του άνοιξε το «Σπιρτόκουτο», σκηνοθετώντας μιούζικαλ. Αντί γι’ αυτά, προτίμησε να ρισκάρει και να φτιάξει μια παράσταση που δεν μοιάζει με καμία άλλη που έχει παίξει και, απ’ ό,τι δείχνουν οι πρόβες, δεν μοιάζει και με τίποτε άλλο που έχεις δει στη σκηνή.

Anna Mertzani • Do I Have the Right to Tell a Story?

Illustration: Iris Samartzi

dimensions 14 × 19,5 cm., pp. 159,
edition 4colour, paperback,
I S B N 978-960-537-337-5
price: 15 €
Apopeira, December 2023

Eight children, one contest, one book.
In a dream place outside the camp, the children record their story and the unexpected events that lead them to an important discovery: Their Rights!
A novel for children aged 10 or older.

The UN Convention on the Rights of the Child (1989) is globally considered the most important step in recognizing children as human beings with their own ideas, thoughts and interests.
Although the Convention on the Rights of the Child has been ratified worldwide, and twenty years have passed since it was unanimously adopted, few people are aware of its existence and its contents.
This book, through an exciting story, brings children into contact with the Convention on their Rights and highlights childhood as a right and a privilege.
— Lambrini Ninetta D. Zoe (MSW), Social Worker, Educator (Ministry of Health and Social Solidarity)

At the end of the book there is an annex with Comprehension Questions as well as the articles of the UN Convention on the Rights of the Child simplified.

Anna Mertzani • Ηal ladai al haq fi sarad riwaia?

Illustration: Iris Samartzi

dimensions 14 × 19,5 cm., pp. 159,
edition 4colour, paperback,
I S B N 978-960-537-338-2
price: 15,00 €
Apopeira, December 2023

 

في مكان ساحر خارج المخيم، يروي الأطفال قصتهم وأحداثها غير المتوقعة التي تقودهم إلى اكتشاف مهم: حقوقهم!

رواية للأطفال ممن تتراوح أعمارهم بين 10 سنوات أو أكثر.

 

في نهاية هذا الكتاب، هناك مرفق يحتوي على أسئلة فهم، بالإضافة إلى مقالات مبسطة لاتفاقية الأمم المتحدة بشأن حقوق الطفل.

 

على الصعيد العالمي، تُعد اتفاقية الأمم المتحدة بشأن حقوق الطفل (1989) الخطوة الأهم في الاعتراف بالأطفال كبشر ذوي أفكارواهتماماتخاصة.
ورغم التصديق على اتفاقية حقوق الطفل في جميع أنحاء العالم، ومُضيّ عشرين عامًا منذ أن تم اعتمادها بالإجماع، إلا أن القليل يدرك وجودها ومضمونها.
من خلال قصة مشوقة، يعرض هذا الكتاب للأطفالاتفاقية تتضمن حقوقهم، ويسلط الضوء على فكرة أن الطفولة هي حق وامتياز.
 

Τα «Άσεμνα σεξουαλικά λαϊκά παραμύθια» στον Κάκτο

Τη Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου 2023, στις 8 το βράδυ, ο Δημήτρης Προύσαλης αφηγείται Άσεμνα σεξουαλικά λαϊκά παραμύθια στο καφέ-μπαρ Κάκτος, οδός Γκίνη 4, Χαλάνδρι.