
Την Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 2023, στις 8 το βράδυ, παρουσιάζεται στο βιβλιοπωλείο Zátopec, η συλλεκτική έκδοση της Αλοιφής για γέρους.
Αποσπάσματα από το βιβλίο διαβάζουν η Βάσω Χριστοδούλου και ο Μάνθος Γιουρτζόγλου.

Την Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 2023, στις 8 το βράδυ, παρουσιάζεται στο βιβλιοπωλείο Zátopec, η συλλεκτική έκδοση της Αλοιφής για γέρους.
Αποσπάσματα από το βιβλίο διαβάζουν η Βάσω Χριστοδούλου και ο Μάνθος Γιουρτζόγλου.
γράφει ο Δημήτρης Φιλελές | fractal,
Τρίτη 21 Νοεμβρίου 2023 »»
Δημήτρης Β. Προύσαλης: Άσεμνα, σεξουαλικά λαϊκά παραμύθια, Απόπειρα, 2023
Γεννηθήκαμε μέσα στο σώμα μας. Και δεν μπορεί παρά να το αγαπάμε με όλα του τα φυσικά προτερήματα ή ελαττώματα. Όμως οι θρησκευτικές πεποιθήσεις – ανθρώπινα, δηλαδή, κατασκευάσματα – μας επέβαλαν, καθεμιά με τον τρόπο της, το ένδυμα, το «φύλλο συκής», ή, αν θέλετε, τη σεμνότητα, ή, αν προτιμάτε, το αίσθημα ντροπής γι’ αυτό που είμαστε. Εκπαιδευτήκαμε να πιστεύουμε ότι οφείλουμε να κρυβόμαστε, ενώ η φύση μας είναι αντίθετη σ’ αυτό. Η φύση μας επιθυμεί να ζούμε σώμα με σώμα, να το θαυμάζουμε, να μας διεγείρει, να νιώθουμε τη φυσική έλξη και να θέλουμε το ένα σώμα να μπει μέσα στο άλλο – και όταν αυτό συμβαίνει, να γίνεται ο κινητήριος μοχλός της ζωής αλλά και της διαιώνισης του είδους. Όσο πιο συντηρητικές υπήρξαν ή εξακολουθούν να είναι οι κοινωνίες, βαφτίζοντας ως ηθικό το αφύσικο και ως λογικό το παράλογο, τόσο οι άνθρωποι θα βρίσκουν τρόπους για να ακολουθήσουν τον δρόμο που η φύση τους επιτάσσει.
γράφει η Ελένη Χωρεάνθη | Σχεδιάσματα,
Σάββατο 18 Νοεμβρίου 2023 »»
Είμαστε η επινόηση ενός ανέστιου ποιητήΕίναι σχεδόν πάγια τακτική μου να αρχίζω την «ανάγνωση» κάθε βιβλίου από το τέλος. Ίσως μια ιδιάζουσα διαστροφή. Μπορεί και όχι. Γιατί, συνήθως, σύμφωνα με το αποτέλεσμα «προς το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται…» κρίνονται τα πεπραγμένα. Και στην περίπτωση της Μίκας Ντάκα, νομίζω πως εδώ βρίσκεται «η αρχή του του τέλους», αλλά και το «τέλος της αρχής», σκέφτομαι καθώς παραπέμπει το μότο που χρησιμοποίησε στον δυσπρόσιτο Ιρλανδό ποιητή.
κι έχουμε ακόμα δρόμο πολύ
μέχρι τα πόδια να ματώσουν
να συνεχίσουν τα χέρια μας
να πλεύσουμε στην αντίπερα όχθη
αφήνοντας γυμνή την ιστορία μας
δίχως αφηγήσεις περιττές
σαν ποιήματα που λένε οι ζητιάνοι
στα κρατητήρια των αδέσποτων σκυλιών
Πρόκειται για ένα σπάνιο, άγνωστο και δυσεύρετο υλικό, λόγω του ιδιαίτερου περιεχομένου του, το οποίο αποτελεί μια αποκαλυπτική προσέγγιση της ζωοποιού ενέργειας και λειτουργίας του ανθρώπου. Οι 75 επιλςγμένες ιστορίες προέρχονται από όλες τις γεωγραφικές ηπείρους, τις άκρες του κόσμου σε μήκη και πλάτη αλλά και τα βαθύτερα της ανθρώπινης ψυχής, αναδύονται από πλήθος προφορικών παραδόσεων διαφορετικών ηθοεθιμικών κοινωνικοπολιτισμικών πλαισίων. Η λαϊκή μυθοπλασία με την πολύπτυχη ανάδειξη μιας σειράς ζητημάτων που σχετίζονται με την εμφάνιση, εκδήλωση, λειτουργία αλλά και συνέπεια της σεξουαλικής συμπεριφοράς του ανθρώπινου είδους. εκπλήσσει μέσα από την πολύπτυχη καταγραφή του συλλογικού φαντασιακού σε πλήθος λαών και εθνοτικών πληθυσμών και αποτελεί μια πλούσια, ενδιαφέρουσα και συναρπαστική διαδρομή στην πορεία του σνθρώπου προς τη σεξουαλική του αυτεπίγνωση και προσδιορισμό.
συνέντευξη στον Βαγγέλη Μπουμπάκη | extreme ways,
Νοέμβρης 2023 »»
Σε μια παλαιότερή μας συνέντευξη με αφορμή την έκδοση του μυθιστορήματός σου με τίτλο Δαβίδ μου είχες πει ότι δεν νιώθεις συγγραφέας αλλά περισσότερο ένας «συγγραφέας χωρίς γραφή». Έχει αλλάξει καθόλου αυτή η αίσθηση μετά και την έκδοση της νέας σου νουβέλας Το μέντιουμ;
Όχι, δε νομίζω ότι αυτό έχει αλλάξει. Λίγες φορές θα καθίσω να γράψω. Κι όμως στις πάμπολλες αϋπνίες μου «γράφω», σχεδόν μανιωδώς, ολόκληρες «σελίδες» στο μυαλό μου. Ή όταν κοιτώ έξω από το παράθυρο του λεωφορείου, γιατί επιμένω ακόμα να κοιτώ έξω από το παράθυρο πέρα από το κινητό μου. Και αυτά τα κείμενα με εκφράζουν, με ικανοποιούν. Είναι όμορφα. Νομίζω. Σίγουρα όμως αυτό δεν με κάνει συγγραφέα. Και τα κείμενά μου δεν περνούν στην τυπωμένη «αιωνιότητα». Ίσως το προτιμώ. Τελευταία έχουμε υποτιμήσει το παροδικό, το φευγαλέο, είναι όμορφο αυτό που το σβήνει το κύμα του χρόνου, που το σαρώνει η δύναμη της στιγμής. Είναι όμως φορές που το αποφασίζω, και παίρνω στυλό και χαρτί. Όπως στην περίπτωση του Μέντιουμ.
σσ. 106, έκδοση χαρτόδετη, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
Δεύτερη έκδοση συμπληρωμένη,
I S B N 978-960-537-336-8,
Απόπειρα, Οκτώβριος 2023
(Πρώτη έκδοση: Αιγόκερως, 2022),
Λ.Τ. 10 € ( + Φ Π Α)
Ο Γρηγόρης ήταν πολύ ερωτευμένος μαζί μου. Εγώ πάλι, όσες προσπάθειες και αν έκανα, δεν κατάφερα να τον θελήσω ποτέ. Και πώς να γινόταν αυτό; Με τι προσόντα; Τις γλύκες τις έκανε όταν ήταν μαστουρωμένος, γιατί όταν έπινε τσίπουρο, αγρίευε. Ένα βράδυ, από τα πολλά, μπήκε μέσα στο σπίτι τρεκλίζοντας και βρωμώντας τσίπουρο και χασίσι. Εγώ κοιμόμουν στο κρεβάτι με το παιδί. Τραβάει το πάπλωμα και αρχίζει να με χτυπάει και να με βρίζει. Μπλεκόταν ανάμεσά μας και ο Κώστας και του ούρλιαζε: «Μη, μπαμπά, μη τη μαμάκα μου!» Και έτσι όπως χωνόταν, έτρωγε κι αυτός τις ξυλιές του. Πόσο ξύλο έφαγα στη ζωή μου… Από τη μάνα μου, από το Γρηγόρη και απ’ τη ζωή την ίδια. Πόσα βράδια είπα «Πάρε μου τη ζωή, Θε μου, και που την έχω τι την κάνω;» Πόσες φορές απ’ όλες τις ελπίδες, ο θάνατος ήταν η πιο αισιόδοξη…
Η Κική Μαυρίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Πήγε σχολείο στη Γερμανία. Σπούδασε Νομική στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, θέατρο και υποκριτική στο τμήμα θεάτρου της Καλών Τεχνών και στο εργαστήρι της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης. Έχει εκδώσει δυο ποιητικές συλλογές, Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο (2009) και Εξάρτηση (2019). Είναι συνεργάτης του θεάτρου Vault από το 2011.Το Δέντρο, Θεμ. Σοφούλη 127, Ρόδος, τηλ. 22410-33206.
Η εκδήλωση στο Facebook »»