Μια παγκόσμια μέρα για το μωβ

γράφει η Αρχοντία Κάτσουρα | Η Εφημερίδα των Συντακτών,
Σάββατο 9 Μαρτίου 2019 »»



Πολλά χρόνια πριν, φοιτήτρια ακόμα, διάβασα το Μωβ. Το πεζογράφημα της Μάγδας Νικολαΐδου για τις γυναίκες, τον αγώνα για τα δικαιώματα, τον φεμινισμό, τον έρωτα, την τρέλα, την ελπίδα.

Θυμάμαι να φοβάμαι και να θυμώνω και να νιώθω δυνατή και ταυτόχρονα ευάλωτη. Ήμουν ακόμη μικρή για να μπορώ να τα χωνέψω όλα αυτά, ενώ αναζητούσα να βρω τη δική μου θέση σε έναν κόσμο που ένιωθα ότι ανοιγόταν μπροστά μου, που προσπαθούσα να καταλάβω και που φοβόμουν ότι δεν θα με καταλάβει ποτέ. Και που πίστευα ότι δεν είναι φτιαγμένος για τις γυναίκες.

Μια παγκόσμια μέρα για το μωβ

γράφει η Αρχοντία Κάτσουρα | Εφημερίδα των Συντακτών,
Σάββατο 9 Μαρτίου 2019 »»



Πολλά χρόνια πριν, φοιτήτρια ακόμα, διάβασα το «Μωβ». Το πεζογράφημα της Μάγδας Νικολαΐδου για τις γυναίκες, τον αγώνα για τα δικαιώματα, τον φεμινισμό, τον έρωτα, την τρέλα, την ελπίδα.

Θυμάμαι να φοβάμαι και να θυμώνω και να νιώθω δυνατή και ταυτόχρονα ευάλωτη. Ήμουν ακόμη μικρή για να μπορώ να τα χωνέψω όλα αυτά, ενώ αναζητούσα να βρω τη δική μου θέση σε έναν κόσμο που ένιωθα ότι ανοιγόταν μπροστά μου, που προσπαθούσα να καταλάβω και που φοβόμουν ότι δεν θα με καταλάβει ποτέ. Και που πίστευα ότι δεν είναι φτιαγμένος για τις γυναίκες.

Τι έγινε μετά; Θα σας γελάσω. Ούτε κι εγώ ξέρω.

Μιχαήλ Μήτρας (1944–2019)

Η ποίηση και το βιβλίο έχασαν σήμερα έναν δικό τους άνθρωπο.

Σε ανακοίνωσή της για τον θάνατο του Μιχαήλ Μήτρα, η Εταιρεία Συγγραφέων υπενθυμίζει ότι ύστερα από δική του πρόταση καθιερώθηκε στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, η οποία γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου.

Το Sekte στο Κόκκινο

 

διαβάζει η Θέκλα Τσελέπη »»

Ο τόπος των ποιητών

Γραφείο Ποίησης »»

Ο τόπος των ποιητών είναι πατρίδα της γραφής τους. Εσάς πώς επηρέασε τη γραφή σας ο τόπος σας;

Υπάρχει μια σκηνή σε παλιά ελληνική ταινία, δεν θυμάμαι ποια, όπου ο Θανάσης Βέγγος σταματάει το ΚΤΕΛ, ξαπλώνει στο οδόστρωμα, πλησιάζει το στόμα του στην εξάτμιση και ζητάει από τον οδηγό να μαρσάρει ώστε να αναπνεύσει μια ισχυρή δόση από καυσαέριο. Ο τόπος μου λοιπόν είναι το αστικό τοπίο. Από το 1970 που ο πατέρας μου αγόρασε το πρώτο μας διαμέρισμα στη Λάρισα, ζω σε πολυκατοικία. Ποιητής του αστικού τοπίου, η καθημερινή μου έμπνευση είναι οι σκηνές που διαδραματίζονται στους δρόμους, στις πλατείες και τους καφενέδες. Να σημειώσω πως είμαι λάτρης των μέσων μαζικής μεταφοράς, μιας και αρνήθηκα να οδηγήσω μηχανάκια και  ΙΧ. Ξέρετε, εμείς που δεν οδηγούμε σκεφτόμαστε περισσότερο, αφαιρούμαστε εύκολα. Διασχίζουμε τις πόλεις με τα μάτια κλειστά, και φαντασιωνόμαστε πως ζούμε π.χ. στη Ραψάνη ή στο Μπουένος Άιρες. Τη μόνη πατρίδα που αναγνωρίζω, είναι αυτή της παιδικής μου ηλικίας. Από τη στιγμή που αναγκαζόμαστε με την ενηλικίωσή μας να είμαστε όλοι εξόριστοι, ζούμε σαν μετανάστες στο χωρο-χρόνο που επιλέγει ο καθένας μας.

Πωλ Μπόουλς • Εκατό καμήλες στην αυλή

Διηγήματα
Μετάφραση από την αγγλική (αμερικανική):
Χριστίνα Μπάμπου - Παγκουρέλη
Εισαγωγή: Νάνος Βαλωρίτης
σσ. 103, σχήμα 13 × 20,5 εκ., έκδοση χαρτόδετη,
I S B N 978-960-7034-38-0,
Νέα έκδοση: Μάρτιος 2019
(Πρώτη έκδοση: Απόπειρα, Αθήνα 1986)
Λ.Τ. 9 € ( + Φ Π Α)



Οι τέσσερις ετούτες ιστορίες του Πωλ Μπόουλς («Ο φίλος του κόσμου», «Εκείνος από την αγορά», «Η ιστορία του Λάχσεν και του Ιντίρ», «Ο άνεμος στο Μπένι Μιντάρ»), έχουν έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα. Είναι βαθιά χρωματισμένες από ιστορίες που τού διηγήθηκαν νεαροί Άραβες.
Κι όμως η ζοφερή τους ατμόσφαιρα γεμάτη φαντασία, οπτασίες και φόβους έχει έναν άλλο χαρακτήρα. Είναι ιστορίες που προκάλεσε το κάπνισμα του κιφ.

Τα πρόσωπα κινούνται όπως σ’ ένα όνειρο. Μοιάζουν υπνωτισμένα από μια πραγματικότητα άλλην, έχουν στενή σχέση με τον κόσμο της «μαγείας» όπου οι επιθυμίες γίνονται πραγματικότητα.

Ο Πωλ Μπόουλς είναι μάστορας της πρόζας. Η δεξιοτεχνία του δίνει λυρικές προεκτάσεις ξαφνικά εκεί που η αφήγηση μοιάζει να κλείνεται ασφυκτικά στον εαυτό της. Τα αραβικά ονόματα τόπων αντηχούν όπως μια μακρινή νοσταλγική μουσική γεμάτη νοήματα. — Νάνος Βαλαωρίτης

Σπύρος Φέγγος: «39 ποιήματα σαν για μικρά παιδιά»

γράφει η Γιούλα Σαρδέλη | eleftheria online,
Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2019 »»

39 ποιήματα σαν για μικρά παιδιά είναι ο τίτλος του βιβλίου που εκδόθηκε εδώ και λίγο καιρό, με ένα κομμάτι του έργου του Σπύρου Φέγγου. Εκδόσεις Απόπειρα, ταιριαστός τίτλος για να φιγουράρει πάνω στο εξώφυλλο, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως για κάποιους ανθρώπους, όλη τους η ύπαρξη, είναι μια απόπειρα, μια προσπάθεια για ζωή.

Ο Σπύρος Φέγγος δεν είναι πια στη ζωή, δραπέτευσε σχεδόν βιαστικά, για να πάει να συναντήσει άλλους αγαπημένους, παρότι και σε τούτον εδώ τον κόσμο είχε πολλούς. Δύσκολη … απόπειρα λοιπόν να πιάνεις στα χέρια σου το βιβλίο, να βλέπεις τη φωτογραφία του και να συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς πια να του εκφράσεις τις δεκάδες απορίες που είναι σίγουρο πως θα σου δημιουργήσουν τα λόγια του.

H αποδόμηση είναι ένα από τα «ζωτικά» συστατικά των «λήρων» του Σπύρου Φέγγου. Σύντομα, χωρατατζίδικα, μα τόσο αγνά και αθώα, αυθόρμητα, συντροφευτικά ποιήματα για δύσκολες ώρες. Σαν φαρμακάκι που δίνουν στα παιδιά. ΄Ηξερε να χειρίζεται τα όρια ο ποιητής και να ισορροπεί με τα χέρια ανοικτά ανάμεσα στο ιδεατό και το πραγματικό, τουλάχιστον στους στίχους του. Ενας πραγματικός επιστήμονας του λόγου, ένα πηγαίο ταλέντο ανθρωπιάς, ένας κοσμοκαλόγερος της ψυχανάλυσης, ζούσε ανάμεσά μας για χρόνια.

Μια γκόθικ διάθεση φαίνεται αναγκαία στα ποιήματα ενός τόσο σκεπτόμενου ανθρώπου. Διαβάζοντάς τα κανείς, τα βλέπει να γίνονται εικόνες του Τιμ Μπάρτον και του Γούντι Αλεν. Το «the end» πέφτει στο πανί και όλοι γελάμε. Και ο Σπύρος γέλαγε, πολύ. Και χαμογέλαγε, χωρίς ποτέ να κοροϊδεύει.

Η ποίηση λένε είναι καταφύγιο. Άλλοι τη νιώθουν Χάρυβδη. Το βιβλίο του Σ.Φ. έχει τη δική του ποιητική ταυτότητα. Ποιος να το ’λεγε, πως ένας ποιητής, ένας καλλιτέχνης της ζωής, θα μας έκανε να μειδιάζουμε, να γαληνεύουμε, ακόμα και μετά το θάνατό του;

Γ. Σαρ.