Κυνηγώντας τον Τσάρλι Πάρκερ

Γράφει ο Θανάσης Μήνας | ο αναγνώστης,
25 Ιανουαρίου 2015 »»

«Μετά το πέρασμα του Τζόνυ από το άλτο σαξόφωνο δεν μπορείς να ακούς τους προηγούμενους μουσικούς και να πιστεύεις πως είναι non plus ultra∙ πρέπει να συμμορφωθούμε με εκείνο το είδος της μεταμφιεσμένης υποταγής που λέγεται ιστορικό αίσθημα και να πούμε πως ο καθένας από κείνους τους μουσικούς υπήρξε εκπληκτικός και εξακολουθεί να είναι για τον καιρό του. Ο Τζόνυ πέρασε από την τζαζ σαν ένα χέρι που κάνει τη σελίδα να γυρίσει, και τελείωσε».

Οι παραπάνω γραμμές προέρχονται από τις σελίδες του βιβλίου Ο Κυνηγός του Χούλιο Κορτάσαρ (Το Κουτσό, Το βιβλίο του Μανουέλ κλπ.). Η νουβέλα εκδόθηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά το 1988 από την Απόπειρα, σε μετάφραση της ποιήτριας Μάγιας Μαρίας Ρούσσου και επανεκδόθηκε πρόσφατα.

Με το όνομα Τζόνυ (Κάρτερ), ο Αργεντίνος συγγραφέας φωτογραφίζει στη νουβέλα του τον σαξοφωνίστα της τζαζ Charlie Parker. Το βιβλίο γράφτηκε το 1959, τέσσερα χρόνια μετά τον πρόωρο θάνατο του επονομαζόμενου Bird σε ηλικία τριάντα ετών. Στο σύντομο αυτό διάστημα, ο Parker πράγματι πέρασε σαν σίφουνας από το κοσμοδρόμιο της τζαζ, γύρισε για πάντα τη σελίδα της και επαναχάραξε με εμφατικό τρόπο την ιστορία της, χωρίζοντάς τη στην  προ και μετά του be bop εποχή.

Γιώργος Ρούβαλης • Αποστολή στην Αμαζονία

Διηγήματα
σσ. 186, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N 978-960-537-202-6,
Απόπειρα, Δεκέμβριος 2014

 

Ιστορίες ταξιδιών σε εξωτικές ζούγκλες, στη μυστηριώδη Αμαζονία, αλλά και στον παράδεισο κάθε ανδρός, την υποβλητική Σουηδία ή στα έγκατα της ευρωπαϊκής κουλτούρας, όπως την ζουν οι μεταφραστές λογοτεχνίας. Καθημερινές ιστορίες στην ελληνική επαρχία με ευαίσθητα παιδιά που ανακαλύπτουν τον κόσμο, έντιμους δημοσίους υπαλλήλους, που διατηρούν την αξιοπρέπειά τους και δεν ξεπουλάνε τα πάντα, αναμνήσεις από την παιδική ηλικία τη δεκαετία του 1960 σε κατασκηνώσεις νέων και πρωτόγνωρες ανακαλύψεις του τότε θαύματος, ενός ψυγείου. Ζωές απλών ανθρώπων, που γέρασαν ξεθάβοντας αρχαία αγάλματα και τα υπερασπίζονται με κάθε τρόπο, παρωχημένα μικροαστικά ειδύλλια νεαρών αγοριών και κοριτσιών, θαρραλέα θεώρηση του επερχόμενου θανάτου, σαλταδόροι της Κατοχής, καμάκια και ματάκηδες στην τουριστική λαίλαπα του 1960, σεξομανείς νεαροί, κι ατρόμητοι Λατινοαμερικάνοι επαναστάτες, στην Ελλάδα και στα πέρατα του κόσμου συνθέτουν ένα μωσαϊκό, που ο συγγραφέας παρουσιάζει με δεινότητα, οικονομία και χιούμορ.

(Κείμενο από το οπισθόφυλλο της έκδοσης.)

Ευάγγελος Γ. Παπαγεωργίου • Από τη σύλληψη στον παιδικό σταθμό

Η ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού
(Για νέους γονείς.)

σσ. 109, σχήμα 14 × 20 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N 978-960-537-203-3,
Απόπειρα, Δεκέμβριος 2014

Το μεγάλωμα του παιδιού δεν απαιτεί υψηλή δεξιοτεχνία και ειδικές τεχνικές, αλλά αγάπη και διάθεση συναισθηματικής φροντίδας.
Το μικρό αυτό βιβλίο προσπαθεί να περιγράψει απλά, κατανοητά και σύντομα τη φυσιολογική ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού από τη στιγμή της ένωσης του ωαρίου με το σπερματοζωάριο έως την είσοδό του στον παιδικό σταθμό.
Στόχος είναι η ευαισθητοποίηση των μελλοντικών γονιών για την ιδιαίτερη σημασία της περιόδου αυτής στη συνολική διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού τους.

(Κείμενο από το οπισθόφυλλο του βιβλίου.)

Από το στόμα στο χαρτί … και από το χαρτί στο στόμα

παραμύθια και λαϊκές ιστορίες
Επιμέλεια έκδοσης, Πρόλογος, Σημειώσεις: Δημήτρης Β. Προύσαλης
σσ. 205, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N 978-960-537-201-9,
Απόπειρα, Δεκέμβριος 2014

Γράφουν
Βέρα Αισώπου Μαρούσα Απειρανθίτου Μαριέττα Βαλλιάνου Άννα Γιάνκου Αγγελική Γεωργίτση Γιώργος Καλαμένιος Αποστολία Καφφέ Παναγιώτης Κόκκορης Αναστασία Κουκουζέλη Αναστασία Κοντορούδα	Δημήτρης Μάλλης Καλλιρρόη Μουλλά Ελεάνα Μπούζτου Δημήτρης Β. Προύσαλης Σοφία Σιμοπούλου Μαρία Σιταροπούλου Λουκία Σουγιά Αλεξάνδρα Τζαφέστα Λίλλυ Τριαντάρη Ιωάννα Φώκου Ελεάνα Χατζάκη

20 + 1 ιστορίες της προφορικής παράδοσης που αναζήτησαν απάγκιο στο χαρτί ή ταξίδεψαν με τον αέρα. Στα διάβα τους συνάντησαν 20 + 1 παραμυθάδες της σύγχρονης εποχής που εξακολουθούν να σέβονται τον παλιό λαϊκό λόγο των παραμυθιών και να εμπνέονται από αυτόν υπηρετώντας τον.

Μαρία Χρονιάρη • Η σκιά μου κι εγώ

ποίηση
σσ. 77, σχήμα 13 × 20,5 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
I S B N 978-960-537-200-4,
Απόπειρα, Δεκέμβριος 2014



Η καταγωγική ρίζα του τρίτου ποιητικού διαβήματος της Μαρίας Χρονιάρη είναι η λύπη. Η αναζήτηση αυτής της λύπης παραπέμπει εξαρχής στα έρμαια υλικά της: Αρχέγονα, γενετικά σώσματα από θριάμβους ήττας, ασυνεχή διαστήματα απουσίας, γραμμικά σχεδιάσματα να φτάσεις ως το κόκκινο της κραυγής.
Κάτω από την σάρκα κάθε ποιήματος αναπνέει το ζώο. Επεξεργάζεται τις δίκαιες λέξεις. Το ποιητικό υποκείμενο ενδεδυμένο με την τρομακτική προβιά του δράκου. Απελευθερώνει όνειρο. Το νήμα που το ενώνει με την πραγματική ύπαρξη μπορεί ανά πάσα στιγμή να κοπεί. Όμως υπάρχει το χρώμα. Και δεν είναι διόλου μετέωρο.
Χρώμα από ένα καθαρό άσπρο. Το άσπρο, το κενό της ζωής.

Θεατροκριτική – «Τα φώτα στο βάθος»

Γράφει η «Α!κακία» | Παράδρομος,
17 Δεκεμβρίου 2014 »»



Τα φώτα στο βάθος, ο ίδιος μας ο εαυτός
{είδαμε: Τα φώτα στο βάθος, βασισμένο σε δέκα διηγήματα της Niemands Rose από το ομώνυμο βιβλίο, στο Από μηχανής Θέατρο}

«Κλείσε τα μάτια…»
Μ’ αυτή τη φράση, οι τέσσερις ηθοποιοί προσκαλούν το θεατή να τους ακολουθήσει  χωρίς προκαταλήψεις σε ένα ταξίδι που ξεκινά από μια παραλία της Νότιας Κρήτης, ένα  καλοκαίρι. Ένα ταξίδι ουσιαστικά σε όλο τον κόσμο, στο Λονδίνο, στο Δουβλίνο, στην Ολλανδία, στη Λιβύη, στη Βραζιλία, στο διπλανό διαμέρισμα. Να ζήσει και αυτός εμπειρίες και να συναντήσει ανθρώπους: μια μητέρα που πονάει για το παιδί της στον πόλεμο, έναν νέο με όνειρα που σκοτώνεται από λάθος, τον εραστή-θύμα, την Ιρένε, το παιδί που μεγαλώνει χωρίς να καταλαβαίνει γιατί είναι κακό να ζωγραφίζει πριγκίπισσες.

Γιώργος Στόγιας • Εκκρίσεις για σκότωμα

θεατρικό
σσ. 95, σχήμα 13,5 × 19 εκ.,
έκδοση χαρτόδετη,
σχεδιασμός εξωφύλλου: Αλεξία Νησιφόρου
I S B N 978-960-537-199-9,
Απόπειρα, Δεκέμβριος 2014

Το μόνο κακό με τις άγριες διαθέσεις για την επερχόμενη νύχτα είναι ότι μπορεί να ικανοποιηθούν. Οι μεσήλικοι ήρωες του έργου, ερεθισμένοι από την παρουσία μιας φαντασίωσης στο σαλόνι τους, θα θυσιάσουν ευχαρίστως τα πάντα, από γερασμένους όρκους έως νεανική σάρκα. Η απάντηση στο ερώτημα αν τουλάχιστον πέρασαν καλά είναι θαμμένη κάτω από τόνους χιούμορ αμφίβολης ποιότητας και αποστασιοποιητικών εφέ. Ρεαλισμός και νόημα απουσιάζουν, έχουν πάει εκδρομή στη θάλασσα, παρά το κρύο. Θα επιστρέψουν, κάποια στιγμή, μετά το ξημέρωμα.

(Κείμενο από το οπισθόφυλλο του βιβλίου.)