Ευτυχία Παναγιώτου • Κένταυροι: Η πανάρχαια μνήμη της λησμονημένης δυνατότητας

«Κένταυροι: Η πανάρχαια μνήμη της λησμονημένης δυνατότητας»: αποσπάσματα από την ομιλία/κριτική της Ευτυχίας Παναγιώτου, στην παρουσίαση του βιβλίου Πραγματικότητα και άλλες εικασίες της Χριστίνας Οικονομίδου (7.6.2026).

Η αστάθεια που χαρίζει υπόγεια η Χριστίνα Οικονομίδου στην έννοια της πραγματικότητας θυμίζει εκείνο που είχε διατυπώσει το Τζούντιθ Μπάτλερ πως αυτό που θεωρούμε πραγματικότητα δεν είναι ουδέτερο ή δεδομένο, αλλά συγκροτείται μέσα από επαναλαμβανόμενες κανονιστικές αφηγήσεις, οι οποίες σταδιακά αποκτούν το κύρος του αυτονόητου και της «αλήθειας». Με εφόδια αυτή λοιπόν τη μικρή υποψία για την οποία μας προετοιμάζουν ο τίτλος, αλλά και η προμετωπίδα, εισερχόμαστε στο βιβλίο της Χριστίνας Οικονομίδου, που δεν κλείνει καμία πραγματικότητα απέξω ούτε υπεκφεύγει τη σκληρότητά της, αλλά αναζητά λόγους να υποθέσουμε ότι μέσα της, δίπλα της ή γύρω της επιμένουν και άλλες εκδοχές του πραγματικού. Δεν εννοώ κατ’ ανάγκην έναν άλλο γαλαξία, αλλά τη δυνατότητα μετασχηματισμού της φρίκης σε λόγο, είτε πρόκειται για τον δικό της είτε για ποιήματα που η ίδια διαβάζει.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Τον χώρο της ποίησης ζωντανεύει και διασχίζει από την αρχή έως το τέλος του βιβλίου της Χριστίνας Οικονομίδου ένα πλάσμα πολύ στενά συνδεδεμένο με τις υπερβάσεις ή με μια «μυθική» και, γιατί όχι, «παιδική» καταγωγή μας. Πρόκειται για τον Κένταυρο, μισό άνθρωπο μισό άλογο. Ενσαρκώνει τη δυνατότητα να είσαι κάτι άλλο ή να αντιλαμβάνεσαι έναν άλλο κόσμο πέρα από τον κανονιστικά πραγματικό. Ταυτόχρονα όμως μοιάζει να ενσαρκώνει και κάτι ακόμη: την επιστροφή ενός μέρους του εαυτού μας που η Ιστορία έχει αποσιωπήσει ή ο πολιτισμός έχει καταστείλει. 

 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Η Χριστίνα Οικονομίδου συνυφαίνει αυτή τη μορφή μέσα στα ρεαλιστικά της ποιήματα σαν να σέρνει μέσα στην πολύ πραγματική ζωή τους τη λειτουργία του θαύματος ή/και την ανάμνηση της ξεχασμένης καταγωγής μιας λησμονημένης δυνατότητας. Γιατί πώς να επιβιώσεις αν αφεθείς σε μια εικόνα της πραγματικότητας χωρίς αποχρώσεις, χωρίς αναρωτήσεις, χωρίς ανατροπές και νέους τρόπους θέασής της; Επιστρατεύοντας όχι ένα σύμβολο, αλλά πολυπρόσωπους Κενταύρους/Κενταυρίνες σε διαφορετικά περιβάλλοντα, ακούμε τον καλπασμό τους σαν πραγματική δυνατότητα. Ή σαν ελπίδα, που χρειάζεται όμως δουλειά.
 

Γιάννης Αντιόχου • Τα αρχαία πέταλα της πραγματικότητας

«Τα αρχαία πέταλα της πραγματικότητας»: αποσπάσματα από την ομιλία/κριτική του Γιάννη Αντιόχου, στην παρουσίαση του βιβλίου Πραγματικότητα και άλλες εικασίες της Χριστίνας Οικονομίδου (7.6.2026).

Οι Κένταυροι αποτελούν τον κεντρικό ποιητικό μηχανισμό του βιβλίου. Η Οικονομίδου τούς ανασύρει ως μορφή που συμπυκνώνει το ατελές, το μεικτό, το τραυματισμένο, το ιστορικά παραχαραγμένο σώμα. Ο Κένταυρος είναι σώμα διττό: ανθρώπινο και ζωώδες, πολιτισμένο και άγριο, όρθιο και τετράποδο, εντός και εκτός κανονικότητας. Στο «Λειψός στα σκέλη» (σ. 17), οι στίχοι 

Κένταυρος σε κρεβάτι νοσοκομείου / δίχως οπλές / έρμαιο των νοσηλευτριών

κατεβάζουν τον μύθο στον χώρο της φροντίδας, της έκθεσης και της ανάγκης. Το μυθικό σώμα χάνει την αυτάρκειά του και παραδίδεται στην ανθρώπινη ευαλωτότητα. 

 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

Το βιβλίο της έχει τη δύναμη να μιλά για την πραγματικότητα κρατώντας απόσταση από την επικαιρική ευκολία. Μιλά για την Ιστορία δίχως να μετατρέπει το ποίημα σε σχόλιο. Μιλά για το φύλο πέρα από το σύνθημα. Μιλά για την οικογένεια μακριά από τη νοσταλγική εξιδανίκευση. Μιλά για τον μύθο μέσα στην καθημερινή του δοκιμασία. Η Οικονομίδου γράφει ένα βιβλίο για την ανθρώπινη μορφή μετά τις αλλοιώσεις της. Για το σώμα που έχασε κάτι και εξακολουθεί να το αναζητά. Για την ταυτότητα που χρειάζεται μνήμη, αλλά και ρήξη. Για τη συγγένεια που ξεκινά από το αίμα και επεκτείνεται προς την επιλογή. Για την ποίηση που μπορεί να σταθεί μέσα στον καιρό της με ευθύνη μορφής, ακρίβεια και βάθος.

Ταμάρα Σμιτ • Λιμερίκια Αστρονομίας

εικονογραφημένα λιμερίκια
σσ. 57, σχήμα 13 × 20,5 εκ., έκδοση χαρτόδετη, 
επιστημονική επιμέλεια: Εμμανουήλ Βουρλιώτης,
κείμενο οπισθοφύλλου: Μάνος Σαριδάκης,
I S B N: 960-537-374-0,
πρώτη έκδοση: Ιούλιος 2026
Λ.Τ. 12.00 € (+ Φ Π Α)  

Σε αυτό το ξεχωριστό βιβλίο η αστρονομία συναντά την ποίηση και η επιστημονική γνώση μετατρέπεται σε ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες, φαντασία και θαυμασμό. Με ευρηματικά λιμερίκια και πρωτότυπη εικονογράφηση, η Ταμάρα Σμιτ προσκαλέι μικρούς και μεγάλους να πειπλανηθούν ανάμεσα στους πλανήτες, τα νεφελώματα, τα πεφταστέρια και τους γαλαξίες, αποκαλύπτοντας ότι το Σύμπαν είναι μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης. Ένα βιβλίο που μας θυμίζει ότι η επιστήμη αρχίζει πάντοτε με μια απλή ερώτηση και ότι κάθε ματιά στον έναστρο ουρανό κρύβει μια νέα ιστορία που περιμένει να ειπωθεί.

Μάνος Σαριδάκης, 
Διευθυντής Ερευνών, Ινστιτούτο Αστρονομίας, Αστροφυσικής, Διαστημικών Εφαρμογών και Τηλεσκόπισης, Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών

Ο Βασίλης Κιζήλος γράφει για τη «Σκληρή μελαγχολία του θέρους»

Μάνθος Γιουρτζόγλου, Η σκληρή μελαγχολία του θέρους
(Διηγήματα)

Οι δώδεκα ιστορίες της συλλογής διαδραματίζονται μέσα στο καλοκαίρι, τον Αύγουστο, οι περισσότερες με σκηνικό την ερημωμένη Αθήνα. Οι χαρακτήρες, άνθρωποι που για διάφορους λόγους βρίσκονται μόνοι, δεν ενδιαφέρονται να δοξάσουν τη μοναξιά τους, δεν τους έχει απομείνει κάτι το οποίο να ευαγγελίζονται σθεναρά, θέλουν να επιτύχουν κάτι πρόσκαιρο, να απολαύσουν κάποια μικρή νίκη ή να συνεχίσουν να απολαμβάνουν κάποια διαδικασία που τους σέρνει γλυκά μέσα στην καθημερινότητα, είναι κυρίως άτομα που έχουν αποδεχθεί τον ρόλο τους ως αντιήρωες, άτομα που απλά θέλουν εκείνη τη στιγμή, θέλουν το αλκοόλ, θέλουν τον έρωτα, θέλουν τον φίλο, θέλουν να αφεθούν στην παρόρμηση.

Η κραυγάζουσα ερημοσύνη του Αυγούστου είναι η τέλεια αντίθεση σε αυτή την ψυχολογία και καταλήγει να είναι η κατάλληλη ενδυμασία, το σκηνικό που αρμόζει έτσι ώστε, η εγκατάλειψη να γίνει έμπνευση και η εξέλιξη να έρχεται αβίαστα.

Άνθρωποι που δεν κατάφεραν ποτέ να συναντηθούν ερωτικά αλλά και έρωτες από το παρελθόν, ένα σκυλάκι που γαβγίζει εγκαταλελειμένο σε ένα μπαλκόνι ή δύο συνταξιούχοι στο καφενείο, χωρισμοί, πρώτες φορές, η απόγνωση ενός μεσήλικα που ζει μέσα από τις φωτογραφίες όμορφων γυναικών που τραβάει κρυφά σε δημόσιους χώρους, ο παράνομος πόθος κάποιου που εργάζεται σε καράβι κατακαλόκαιρο, παραληρηματικοί σαραντάρηδες που θέλουν, έτσι, να κάνουν μια μαλακία για να νιώσουν εικοσάρηδες… 

Απλά περιστατικά που αποκαλύπτουν όχι μόνο κρυφούς πόθους ή το ποικιλόχρωμο παρασκήνιο στην αναζήτηση συντροφιάς αλλά και τον τρόπο που οι άνθρωποι ελίσσονται αποφεύγοντας άλλους ανθρώπους και κυρίως την αλήθεια του εαυτού τους.

Κάποιες από τις ιστορίες είναι γραμμένες σε πρώτο πρόσωπο άλλες σε τρίτο, δεν έχει σημασία, παντού υπάρχουν στιγμές όπου ο Μάνθος εγκαταλείπεται στην ωμή απλότητα του γεγονότος με τους χαρακτήρες να δρουν απροειδοποίητα παρορμητικά και, συχνά, με κίνητρο την απόγνωση.

Υπάρχουν επίσης στιγμές εσωτερικού μονολόγου που, πέρα από αφορισμούς, είναι η γυμνή αποδοχή μιας συνθήκης που έχει επιβληθεί.

Έλενα Μαρούτσου • Ακροβασία ανάμεσα σε δύο κόσμους

Γράφει η Έλενα Μαρούτσου | Εφημρίδα των συντακτών,
Τετάρτη 24 Ιουνίου 2026 »»

Οι ιστορίες της Μπίντου, έντονα εικαστικές – κάποιες μοιάζουν με υπερρεαλιστικούς πίνακες –, απευθύνονται σε όλες τις αισθήσεις.

Την περασμένη χρονιά έκαναν την εμφάνισή τους με το πρώτο τους βιβλίο δύο συγγραφείς, η Μαριγώ Ζάννου και η Βασιλική Μπίντου, κοντινές σε ηλικία αλλά και σε χροιά αφηγηματικής φωνής. Και οι δύο έχουν επιλέξει την πολύ μικρή φόρμα, το μικροδιήγημα, παραδίδοντάς μας κείμενα άλλοτε στην έκταση μιας παραγράφου και άλλοτε μιας ή δυο σελίδων.

Η Βασιλική Μπίντου, με Τα γιούλια της, μας προσφέρει τρόπον τινά ένα μπουκέτο από ιστορίες, μικρές αλλά με έντονο χρώμα και άρωμα, όπως τα εν λόγω άνθη. Στο ομώνυμο της συλλογής διήγημα, μόλις λίγων δεκάδων λέξεων, τα γιούλια «σαν αδέσποτα σκυλιά γάβγιζαν τον χρόνο κι έναν μεθυσμένο στο κατώφλι του σπιτιού». Και σε άλλες ιστορίες όμως πρωταγωνιστούν άνθη, όπως τα «Κυνόροδα» και τα «Νυχτολούλουδα», ή δέντρα, όπως οι «Αγριοκερασιές». Στις ιστορίες της Μπίντου το φυτικό βασίλειο γίνεται τόπος που επικοινωνεί με το άρρητο και το παράδοξο, όπως «Στο παλιό σπίτι», όπου η αφηγήτρια αντικρίζει τη φασματική παρουσία μια γυναίκας («Την είδα γυμνή. Το σώμα της έμοιαζε με τα λευκά λουλούδια της μανόλιας στην εκτυφλωτική λιακάδα του μεσημεριού. Τα βυζιά της είχαν κρεμάσει ως τον αφαλό και οι μεγάλες βυσσινιές ρόγες τους έμοιαζαν με σταφύλι μοσχάτο»). Η πλούσια ανθοφορία προσφέρει άλλοτε το σκηνικό για τον επερχόμενο θάνατο, όπως στην «Κρεμάλα», κι άλλοτε για τον έρωτα, όπως στην «Αλεπού».

Και το ζωικό βασίλειο -συγγενικό μα και τόσο ξένο προς τον άνθρωπο- έχει τη σιωπηλή μα γεμάτη συμβολισμούς παρουσία του στις ιστορίες αυτές: ένα μαύρο άλογο, δυο αγαπημένα ελάφια στην άκρη ενός γκρεμού, ένα φίδι με φτερά, μια χρυσόμυγα με γιορτινό φόρεμα, ένας γάτος που του ψαλιδίζουν το αυτί, ένα αρνί που η αφηγήτρια προσπαθεί να σώσει απ’ τη σφαγή, ενώ «το αίμα πετάχτηκε ψηλά πιτσιλώντας τα πράσινα φύλλα και τα λευκά άνθη της κυδωνιάς».

Οι ιστορίες της Μπίντου, έντονα εικαστικές -κάποιες μοιάζουν με υπερρεαλιστικούς πίνακες-, απευθύνονται σε όλες τις αισθήσεις∙ καθώς τις διαβάζει ο αναγνώστης, τις προσλαμβάνει και με την αφή, τη γεύση και την όσφρηση. Αισθαντικές, γεμάτες παραμυθιακά στοιχεία, δεν αποκωδικοποιούνται με τη λογική αλλά επιδρούν ακαριαία και προσφέρουν απόλαυση με τον μουσικό τρόπο που είθισται να το κάνει η ποίηση. Άλλωστε Τα γιούλια αρδεύονται εξίσου τόσο από την πεζογραφία όσο και από την ποίηση, φυτρώνουν, θα έλεγε κανείς, στα σύνορα των δύο, δίνοντας θαυμαστά άνθη.

Κορνηλία Καδόγλου • Μέσα στη μεγάλη μάχη με τη λογοτεχνία, περιμένοντας τον κατακλυσμό του φωτός…

Γράφει η Κορνηλία Καδόγλου | Fractal, 
Τρίτη 23 Ιουνίου 2026 »»

Σταύρος Σταυρόπουλος, Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ, Απόπειρα, 2026

Κείμενο που γράφηκε και διαβάστηκε στο πλαίσιο της παρουσίασης των βιβλίων του Σταύρου Σταυρόπουλου στο Rock Bar Κύτταρο στην Καλαμάτα την Κυριακή 7 Ιουνίου 2026.

Η γνωριμία μου με τον ποιητή Σταύρο Σταυρόπουλο έγινε με τo πρώτο βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου με τίτλο Ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια. Από κει και μετά  γεννήθηκε το ενδιαφέρον να μελετήσω περισσότερο το έργο και σήμερα έχω τη χαρά να βρίσκομαι εδώ.

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος δεν φοβάται τις λέξεις, δεν υπάρχει κανένα είδος σεμνοτυφίας, οι περιγραφές είναι ωμές, αληθινές, ενίοτε κατασπαρακτικές. Και μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα της έντασης, της  υψηλής τάσης των συναισθημάτων, της απόγνωσης, της ηδονής της αποτυχίας, ο συγγραφέας καταφέρνει να αποκαλύψει το μεγαλείο της αγάπης, της συγχώρεσης, της αθωότητας. Κρατώντας  την προσμονή, την υπόσχεση, όπως την αναπνοή του σε ένα σώμα που ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί. Και μέσα σε όλα αυτά να γεννάται η ανάγκη της εσωτερικής επανάστασης, της ανεξαρτησίας, της επαφής που άλλοτε έρχεται σαν ανακούφιση και άλλοτε ξεφεύγει αφήνοντας πόνο και νοσταλγία. Μια νοσταλγία εκκωφαντική, αφού ο χρόνος λειτουργεί μόνο ως σημείο αναφοράς και ποτέ ως πραγματική διάσταση.

Όσο περισσότερο εμβαθύνεις στη μελέτη των βιβλίων του τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι ότι φεύγεις από τον χώρο που βρίσκεσαι  από το σβησμένο δωμάτιο, από το  κλεισμένο παράθυρο, φεύγεις από μια μικρή ρωγμή και εισέρχεσαι σε ένα νοητό καταφύγιο αποκάλυψης και ξαφνικά παίρνεις μια ανάσα. Εκεί είναι όλα τα γνωστά μέρη, τα ευλαβικά φυλαγμένα, τα σωτήρια σημεία, είναι οι μουσικές, οι πόλεις, οι άνθρωποι, ο ήλιος που άφησε το χνάρι του, οι αναμνήσεις που μυρίζουν καλοκαίρι και φρέσκο αέρα, τα λόγια που κρέμονται ραγισμένα και εσύ που θυμάσαι.

Μαζί σου ο ποιητής γίνεται ενεργοποιητής του Λόγου, περιγράφει, προσκαλεί, προκαλεί, διεκδικεί, προσμένει τον ερχομό μιας νέας εποχής. Με τη χρήση του μέλλοντα να ενισχύει τη βαθύτατη πίστη ότι ακόμη και στο «τέλος» θα υπάρχει κάτι που εγκυμονεί. Με το βλέμμα του Λόγου, όχι το αισθητηριακό αλλά το μεταφυσικό.

Γιώργος Αλεξανδρής • Ασπασμοί και παρακλήσεις / Επίγειες αναγνώσεις

δύο ποιητικές συλλογές σε έναν τόμο
σσ. 221, σχήμα 155× 230 χιλ., έκδοση χαρτόδετη, 
I S B N: 960-537-373-3,
πρώτη έκδοση: Ιούνιος 2026,
Λ.Τ. 14.00 € (+ Φ Π Α) 

Ο Γιώργος Αλεξανδρής, σύγχρονος ποιητής, γράφει με ιδιαίτερη ευαισθησία με υπαρξιακούς στοχασμούς και συμβολισμούς 
για τις αγωνίες και τις προσδοκίες της κοινωνίας για ένα καλύτερο μέλλον. Με λυρικό ύφος και πλούσιο σε υπερβατικές μεταφορές, αισιοδοξεί για την καθημερινότητα, και με ανθρωπιστικό ήθος 
σκιαγραφεί βιώματα, αισθήματα, αγωνίες και παραδοχές.
Με ωριμότητα, λόγο πυκνό και πρωτότυπο για τα ποιητικά δεδομένα, αναδεικνύει την ομορφιά και τη συνέχεια της παράδοσης, σηματοδοτεί προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας, εμφιλοχωρεί και διεισδύει σε προβληματισμούς, οράματα και προσμονές, αποκαλύπτει σκοπιμότητες και παθογένειες, προτείνει και προτρέπει την έξοδο και την απαρχή μιας προοδευτικής πορείας.

Η ποίηση ως τέχνη είναι προσωπική έκφραση και αποδοχή τού κάθε αναγνώστη, και ο Γιώργος Αλεξανδρής την υπηρετεί με ιδιαίτερο σεβασμό και αναγνώριση. Με συναισθηματική κορύφωση, ψυχική διέγερση και νοηματική αφύπνιση στους στίχους του καλεί τον αναγνώστη σε ένα μακρινό ταξίδι προσωπικής αυτογνωσίας και ολοκλήρωσης.

Τούτες οι δυο ποιητικές συλλογές αποτελούν το δεύτερο βιβλίο του, ενώ το πρώτο του, επίσης με δυο συλλογές, Ανατολικά της –Ω και Λειτουργικές αντιφωνήσεις, κυκλοφόρησε το 2018 πάλι από την Απόπειρα.

Σπύρος Αραβανής • Το βύζαγμα της νύχτας

ποιήματα
σσ. 49, σχήμα 13 × 20,5 εκ., έκδοση χαρτόδετη, 
εισαγωγικό σημείωμα: Άννα Μαρία Τσακάλη
εικόνα εξωφύλλου: Ιωάννα Αραβανή
I S B N: 960-537-372-6,
πρώτη έκδοση: Ιούνιος 2026
Λ.Τ. 7.00 € (+ Φ Π Α) 

Ο Σπύρος Αραβανής εκτίθεται και μας παραδίδει αισθήματα. Νύχτα, αέρας, θάνατος, ερωτήματα και πάλι νύχτα. 

Πλανόδιος πορεύεται και συλλέγει φώτα, πόνο, πάθη, στιγμές σπάνιες και αιωρείται ανάμεσα σε ουρανό, γη και θάλασσα.

Άννα Μαρία Τσακάλη

 

Η «Πραγματικότητα και άλλες εικασίες» στο ΠΛΥΦΑ

Την Κυριακή 7 Ιουνίου 2026, στις 7.30 το βράδυ, παρουσιάζεται στο ΠΛΥΦΑ (Κορυτσάς 39, Βοτανικός, Αθήνα 104 47) το νέο ποιητικό βιβλίο της Χριστίνας Οικονομίδου Πραγματικότητα και άλλες εικασίας. Μιλούν για το βιβλίο η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών και κριτικός λογοτεχνίας Τιτίκα Δημητρούλια, και οι ποιητές Γιάννης Αντιόχου και Ευτυχία Παναγιώτου. Ποιήματα διαβάζουν η Κάτια Γέρου, ο τραγουδοποιός Απόστολος Ρίζος και η ποιήτρια Αντωνία Μποτονάκη. Τη μουσική επιμέλεια έχει αναλάβει η Μάτα Καστρησίου.

Χριστίνα Οικονομίδου • «Πραγματικότητα και άλλες εικασίες»

ποιήματα
σσ. 83, σχήμα 13 × 20,5 εκ., έκδοση χαρτόδετη 
εικόνα εξωφύλλου: Έλενα Γιοβανάκη
I S B N: 960-537-371-9,
πρώτη έκδοση: Ιούνιος 2026
Λ.Τ. 12 € (+ Φ Π Α) 

Το Πραγματικότητα και άλλες εικασίες είναι μια ποιητική σύνθεση αφιερωμένη στους αχθοφόρους της Ιστορίας μας. Από την κοσμογονία ως το όραμα οι κοινωνίες των ανθρώπων προχωρούν μπροστά χάρη στην επιμονή και τον μόχθο των υποτιμημένων στρατιωτών της σκακιέρας. 

Η όλη σύνθεση χωρίζεται σε τρεις ενότητες: 

Στην πρώτη, με τίτλο «Μυθολογίες», αποτυπώνεται η συλλογική, σχεδόν ασύνειδη, αμηχανία και η συντριβή του σύγχρονου ανθρώπου έναντι του μεγαλείου της καταγωγής.

Στη δεύτερη, με τίτλο «Εργατικές κατοικίες», πολύ περισσότερο συνειδητά, αναπνέουν οι ήρωες-καθρέφτες των Κενταύρων του πρώτου μέρους. Συμβιβασμένοι με το γήινο αποτύπωμά τους, απηχούν στην καθημερινότητά τους το σύμπαν που οραματίστηκαν οι πρόγονοι/Κένταυροί τους. 

Η τρίτη ενότητα, με τίτλο «Παραλειπόμενα» περιλαμβάνει ποιήματα και δεύτερες αναγνώσεις που θα μπορούσαν αλλά έμοιαζε αταίριστο είτε και φλύαρο να συμπεριληφθούν στις δύο προηγούμενες.

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος στο Κύτταρο Rock Bar, στην Καλαμάτα: Μου απομένει η λέξη

Το Κύτταρο Rock Bar και το Συνεργατικό Βιβλιοπωλείο - Καφέ - Πολυχώρος «Heterotopia Project» στην Καλαμάτα, σάς προσκαλούν σε μια μεγάλη εκδήλωση για την παρουσίαση αντιπροσωπευτικών βιβλίων του Σταύρου Σταυρόπουλου, την Κυριακή 7 Ιουνίου 2026 και από ώρα 19.00 - 23.00 στον χώρο του μπαρ.
Ο συγγραφέας θα μιλήσει για την Κοσμική Τετραλογία του (2011–2014), τον τρόπο με τον οποίον αυτή συνεχίζεται σε ένα ενιαίο corpus θεματικού έργου, που φτάνει να αριθμεί τα 13 βιβλία, έχοντας ως κεντρικό άξονα τη γυναίκα που ήταν ο κόσμος, την ιδέα που έχει για την δημιουργία και τη λογοτεχνία ύστερα από 27 βιβλία, τον ρόλο της ποίησης. 

Για τα βιβλία θα μιλήσουν:

Κορνηλία Καδόγλου, διδάκτωρ βιολογίας, ποιήτρια
Σταύρος Κάρτσωνας, διδάκτωρ φιλοσοφίας, φιλόλογος

Οπτικοακουστικά μέσα - προβολές βίντεο και φωτογραφικά σλάιντ - dj: Γιάννης Τάσιος. 

Η παρουσίαση θα συμβαίνει συγχρόνως με μουσικές που θα διακόπτουν τον λόγο για να τον συμπληρώσουν διαδραστικά. Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό, όπου θα θιγούν τα αίτια αυτής της μακράς κρίσης ταυτοτήτων, ιδεών, παιδείας και πολιτισμού, ο φόβος, η ατολμία, ο συμβιβασμός, η υποταγή, τα δικαιώματα, η ελευθερία του λόγου και ο ρόλος της γραφής. Πώς και με ποιον τρόπο οδηγηθήκαμε έως εδώ. 'Όποιος από το κοινό θελήσει μπορεί να παρέμβει και να τοποθετηθεί ελεύθερα. 

Ο διασπορικός χρόνος-χώρος του Γιώργου Αναγνώστου και η απελευθέρωση του ποιητή

γράφει ο Γιώργος Βασιλακόπουλος |  To Koskino, For a revolutionary poetry of our time,
Παρασκευή 21 Μαΐου 2026 »»

Εγώ ο Γνώστης Αναγνώστης
από τη βαθιά ελληνική επαρχία
και τις υγρασίες του νότου διαπλασμένος
μαρτυρία εαυτού να συρράψω κατάφερα
ενάντια σε θύελλες εξουσίας αναγνώριση διεκδικώ
φωνή αντιτείνω
φωνήεντα και σύμφωνα μουσκεμένα
φορεμένα κατάσαρκα
κυρτός μεν μα ευχαριστημένος
στις γειτονιές του κόσμου
τα ταξιδεύω
με άλλων ανθρώπων προφορές σαν σμίγουν πολυφωνίας
συλλογική ανυπακοή – ω υπέροχη προοπτική!
αρθρώνουν.
(Γιώργος Αναγνώστου, 8 Τόποι Διασπορικοί Τρόποι)

1: Ως διασπορικό, το βίωμα του Γιώργου Αναγνώστου τον τοποθετεί, σχεδόν απέξω, ως εξόριστο και ξένο, από την γλώσσα του. Το “σχεδόν” αναφέρεται στην αμεσότητα και την συμπύκνωση ενός μη λεκτικού αισθήματος του “όλου” της Ελληνικής, της γλώσσας του, η ένταση του οποίου τον συνεπαίρνει και τον καλεί με την αφωνία που προκαλεί. Άφωνος μια και, πριν μιλήσει με τις λέξεις της (του), η γλώσσα του ανταποκρίνεται στην εξορία του εξολοκλήρου ως το “όλο” ενός απέραντου βωβού πεδίου. Και είναι αυτό το “απέραντο” το οποίο, ως στιγμή διάρκειας, μεταφέρει ο Γιώργος Αναγνώστου στις λέξεις. Είναι τελικά το διασπορικό βίωμα αυτή η ελαστική στιγμή διάρκειας, ο χρόνος-χώρος μιας αμείωτης έντασης που μας αποξενώνει από τις λέξεις και μας φέρνει αντιμέτωπους με το απροσδιόριστο “όλο” της γλώσσας μέσω του οποίου ξαναμιλάμε (σ)τις οικείες λέξεις μας σαν από την αρχή;

2: Είναι άραγε αυτό το αίσθημα γενναίας ενατένισης του γλωσσικού πεδίου η επίπονη αποδοχή της γλώσσας από έναν διασπορικό ποιητή ως ένα δώρο άνευ (εθνικιστικών; ωφελιμιστικών;) όρων και προσδοκιών; Δώρο γιατί ακριβώς χαρίζεται σε έναν εξόριστο, σε έναν ξένο (Έρχεται προς την γλώσσα του η φεύγει από αυτήν; Μάλλον και τα δύο.) Μακριά πλέον από γνώριμους, έστω και βασανιστικούς, τόπους και αφηγήματα; Το ζητούμενο για τον Γιώργο Αναγνώστου δεν είναι πλέον τι λέει μέσα στην γλώσσα του με ποιήματα ως συνάξεις λέξεων και βραχνών ήχων. Το ζητούμενο μάλλον είναι εάν μπορεί να μιλήσει στις λέξεις επιστρατεύοντας την αίσθηση του “όλου” της γλώσσας στη φωνή του, η οποία είναι πλέον άφωνη κραυγή. Γιατί άραγε να ανταποκριθεί η γλώσσα αυτή σε έναν εξόριστο ξένο, τον ποιητή, ο οποίος έχει αποβάλει μια για πάντα τις εθνικιστικές μνήμες που την τρέφουν ως το οξυγόνο αυτών, οι οποίοι ακόμη και ως διασπορικοί, επιμένουν να μιλούν, και όχι να σιωπούν, ελληνικά; Έχοντας αποβάλει το “εμού” από το “την γλώσσα μου”, και πριν να οικειοποιηθεί τις οικίες λέξεις της, ο Γιώργος Αναγνώστου μεταφέρει στις λέξεις την γλώσσα ως σωματική ταραχή, ως βουβή κραυγή. Η γλώσσα τώρα είναι η πληγή μέσα στην οποία επιπλέουν οι λέξεις, όσες ακόμη αντέχουν.

Ματθαίος Ζεγόλης • «Ο Πιέρ, ο Έκτορας και ο λόρδος Μπάυρον»

διηγήματα
σσ. 153, σχήμα 13 × 20,5 εκ., έκδοση χαρτόδετη 
εικόνα εξωφύλλου: Μαρουσώ Λαουράκη - Ματθαίος Ζευγόλης
I S B N: 960-537-370-2,
πρώτη έκδοση: Μάιος 2026
Λ.Τ. 12 € (+ Φ Π Α)

Τρεις ιστορίες, τρεις διαδρομές που δίνουν τον τίτλο στη συλλογή είκοσι εννέα διηγημάτων, τα οποία ξεκινούν από τη δεκαετία του ’60 και φτάνουν μέχρι σήμερα.
Από τους καλοκαιρινούς κινηματογράφους και τα θαλάσσια μπάνια με πούλμαν μέχρι την επιστράτευση του ’74· από την προηγούμενη ζωή ενός περιθωριακού μυθομανή στη σιωπή μιας στοιχειωμένης βίλας και ενός παράνομου έρωτα· κι από ένα ραντεβού σε γραφείο συνοικεσίων, στην αθέατη ζωή των οίκων ανοχής τής πόλης.
Καθημερινές, βιωματικές αφηγήσεις, όπου πρόσωπα, τόποι και χρόνοι μπλέκονται, αποτυπώνοντας τις ανθρώπινες εμπειρίες.
Πολλά έχουν αλλάξει μέσα στα χρόνια· όμως όσα καθορίζουν τη ζωή μας – έρωτες, απώλειες, χωρισμοί και πάθη – παραμένουν ίδια, όσο κι αν αλλάζει ο κόσμος γύρω μας.

Ο Ματθαίος Ζευγόλης γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τ’ Απεράθου της Νάξου. Επιβιώνει από την πληροφορική και ζει με τη μουσική, τη γλυπτική και την ποίηση. Ο Πιέρ, ο Έκτορας και ο λόρδος Μπάυρον είναι η τρίτη συλλογή διηγημάτων που δημοσιεύει.

Η σκληρή μελαγχολία του θέρους στο Σπίτι Art Bar

Η σκληρή μελαγχολία του θέρους, η νέα συλλογή διηγημάτων του Μάνθου Γιουρτζόγλου, παρουσιάζεται το Σάββατο 23 Μαΐου 2026, στο Σπίτι Art Bar (Ευπατρίδων 7, 11854 Κεραμεικός), στις 8 το βράδυ.

Η σκληρή μελαγχολία του θέρους είναι ένα βιβλίο με ιστορίες που διαδραματίζονται τον Αύγουστο, τον μήνα των προσδοκιών, της ραστώνης και των διακοπών — μόνο που για τους ήρωες αυτού του βιβλίου τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.
Οι ιστορίες της συλλογής δεν οδηγούν τον αναγνώστη σε κυκλαδίτικα νησιά, φωτεινά σοκάκια και παραλίες με τιρκουάζ νερά. Αντίθετα, τον μεταφέρουν στην πόλη που καίγεται από τη ζέστη, στα άδεια της στενά, στα λίγα μπαρ που μένουν ανοιχτά, στα μπαλκόνια που φωτίζονται μέσα στη νύχτα. Εκεί κινούνται άνδρες και γυναίκες που αναζητούν μια μορφή λύτρωσης, χωρίς απαραίτητα να πιστεύουν ότι θα τη βρουν.
Με μαύρο χιούμορ, μελαγχολία, θλίψη αλλά και μια κρυμμένη αισιοδοξία, ο Μάνθος Γιουρτζόγλου συνθέτει έναν καλοκαιρινό αστικό καμβά, γεμάτο έρωτες, απωθημένα, μοναξιά, ωραία τρέλα και στιγμές απελπισίας. Αν ποτέ μείνεις στην πόλη Αύγουστο, μπορεί να τους δεις δίπλα σου• στο μπαρ, στο μετρό, στο απέναντι μπαλκόνι. Ή, ίσως, και μέσα σου.
 

Με το συγγραφέα Μάνθο Γιουρτζόγλου θα συζητήσει για το βιβλίο ο σκηνοθέτης και συγγραφέας Βασίλης Κίζηλος.
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσουν :
η Βάσω Χριστοδούλου, ποιήτρια 
και ο Νίκος Ζιάκας, συγγραφέας

Μετά το τέλος της παρουσίασης, η βραδιά θα συνεχιστεί με ένα ανοιχτό jazz jam για μουσικούς και τραγουδιστές. Την έναρξη θα κάνει το κουιντέτο των Νίκη Κοκκόλη (σαξόφωνο), Ανδρέα Παπαγιαννακόπουλου (κιθάρα), Γιώργου Αναματερού (πιάνο), Κώστα Πατσιώτη (κοντραμπάσο) και Πάνου Τζινιόλη (τύμπανα). 

Η παρουσίαση είναι ανοιχτή στο κοινό.

Για το συγγραφέα 

Ο Μάνθος Γιουρτζόγλου γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Πέραμα. Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, εργάστηκε ως αθλητικός συντάκτης και από το 2012 παρακολουθεί ενεργά την ελληνική τζαζ σκηνή. Από το 2016 διατηρεί την εκπομπή Keep Jazzin, ενώ συμμετέχει σε δράσεις και ιστοσελίδες που σχετίζονται με την ελληνική τζαζ και αυτοσχεδιαστική μουσική κοινότητα. Έχει εκδώσει ποιητικές συλλογές εκτός εμπορίου, χρονογραφήματα για το Πέραμα, καθώς και τις συλλογές διηγημάτων Πρόστυχοι, εκστατικοί, ειλικρινά θλιμμένοι και Ντελίριο από την Απόπειρα. Η σκληρή μελαγχολία του θέρους είναι το τρίτο του βιβλίο.

Για το βιβλίο, ο συγγραφέας Μιχάλης Αλμπάτης σημειώνει ότι οι ήρωες της συλλογής «δεν είναι beautiful losers», αλλά πρόσωπα που προσπαθούν να κρατηθούν στην επιφάνεια και να αντέξουν τη ζωή, μέσα σε ένα καθημερινό δράμα που δεν φωνάζει, αλλά κουρνιάζει στο συνηθισμένο.
Ο συγγραφέας Αχιλλέας ΙΙΙ γράφει πως τον Αύγουστο, όταν οι περισσότεροι φεύγουν από τις πόλεις, κάποιοι μένουν πίσω και έρχονται αντιμέτωποι με την απουσία των άλλων, την αδράνεια και την υπερβολική δική τους παρουσία — όλα όσα μπορούν να φέρουν κοντά τους τη σκληρή μελαγχολία του θέρους.

Πληροφορίες:
Spiti Art Bar Ευπατριδών 7, Γκάζι (Μετρό Κεραμεικός)
Σάββατο 23 Μαΐου - 20.00 
Απόπειρα 210 3640817

 

Το Genitorax στην 22η ΔΕΒΘ

Η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης και το μυθιστόρημα Genitorax της Θέδας συναντούν την Παρασκευή 8 Μαΐου 2026, στις 12.00 το μεσημέρι, στην Αίθουσα Cosmos · Περίπτερο 14, τον καθηγητή στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Α.Π.Θ. Αλέξανδρο Κιουπκιολή, και την επιμελήτρια Εύα Κουκή, που συζητούν με τη συγγραφέα για το βιβλίο.

«Τα γιούλια» στη Μικρή λίστα των υποψηφιοτήτων για τα Βραβεία Αναγνώστη 2026

Λογοτεχνικά Βραβεία Αναγνώστη 2026 – Οι Μικρές Λίστες των υποψηφίων βιβλίων 

 Η Συντακτική Επιτροπή του Αναγνώστη και οι Επιτροπές Κρίσης για τα βιβλία των ενηλίκων όσο και για τα βιβλία που απευθύνονται σε παιδιά ανακοίνωσαν σήμερα 7 Μαΐου 2026 τις Μικρές Λίστες των υποψηφίων προς βράβευση βιβλίων σε κάθε κατηγορία (τα οποία εκδόθηκαν μέσα στο έτος 2025).

Δ. Πρωτοεμφανιζόμενοι/-ες πεζογράφοι

    Μαρίνα Αγαθαγγελίδου, Ρεπεράζ, Πατάκης
    Μαριγώ Ζάννου, Τα χέρια, Γραφή
    Qabel, Ο πατέρας μου, η πόλη μου και τα τριάντα μου, Loggia
    Βασιλική Λ. Μπίντου, Τα γιούλια, Απόπειρα
    Ευάρεστος Πιμπλής, Πέρα από τη συναίνεση, Πόλις
    Zelda Scott, Η γυναίκα-αχλάδι, ο άντρας-βάτραχος και άλλες ιστορίες, Τόπος
    Γιώργος Σύρμας, Rec, Ίκαρος
    Ελισάβετ Φωτοπούλου, Στη γύρα, ΚΨΜ
    Γιώργος Ψωμιάδης, Η φωλιά, Κίχλη

 

Γιάννης Τριτσιμπίδας • Για τον Αρχίλοχο

Γιάννης Τριτσιμπιδας
(επιμέλεια έκδοσης)
Για τον Αρχίλοχο: Συμβολή στην προσέγγιση του ποιητή και πολεμιστή

σσ. 139, σχήμα 155×230 εκ., 
έκδοση χαρτόδετη, 
I S B N: 960-537-369-6, 
πρώτη έκδοση: Απρίλιος 2026, 
Λ.Τ. 14,00 € (+ Φ Π Α)  

• Τα σημαντικότερα αποσπάσματα των ευρεθέντων έργων τού Αρχιλόχου (αρχαίο κείμενο και νεοελληνική απόδοση) ·
• οι παρεμβάσεις σημαντικών Ελληνιστών με θέμα την προσωπικότητα, το έργο και την εποχή του, που περιλαμβάνονται στην ταινία του Γιάννη Τριτσιμπίδα Αρχίλοχος ο Πάριος ·
• και τα αρχιλοχικά μελετήματα του Ολυμπίου Αλιφιέρη, που εξετάζουν πτυχές του έργου του.

• Ο ποιητής του 7. π.Χ. αιώνα Αρχίλοχος ήταν από σημαντική παριανή οικογένεια που πρωταγωνίστησε στον εποικισμό της Θάσου, οικογένεια συνδεδεμένη με τη λατρεία της Δήμητρας, προστάτιδας της πατρίδας του. Συνεισέφερε και ο ίδιος στη διαμόρφωση της διονυσιακής θρησκείας στην Πάρο και υπήρξε πρωτοπόρος στην εξέλιξη της ιαμβικής ποίησης, καταγόμενης από τα πανάρχαια σκώμματα των μυστηριακών και γονιμικών λατρειών.
• Επαγγελματίας στρατιώτης της πατρίδας του, ο ποιητής υπήρξε ως φαίνεται και μισθοφόρος, ταξιδευτής και ναυτικός στα πλαίσια της κύριας ιδιότητάς του, καθώς και, καθ’ ομολογίαν του, άτυχος εραστής.
• Οξυδερκής παρατηρητής της ανθρώπινης συμπεριφοράς και της κοινωνίας, εγκαινίασε κατά κάποιον τρόπο τη σύγχρονη ποίηση στοχεύοντας το άτομο, τα κοινά ανθρώπινα πάθη και συναισθήματα, τον ερωτικό πόθο.
(από το οπισθόφυλλο της έκδοσης)
 

Σταύρος Σταυρόπουλος and Friends: Από το άπειρο σε σένα

I will not go. Prefer a Feast of Friends to the Giant Family.

Η Απόπειρα, ο Σταύρος Σταυρόπουλος και ο Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Αλτάι (Free Social Space Altai), Θεμιστοκλέους 65, Πλατεία Εξαρχείων, σας καλούν, την Τετάρτη 15 Απριλίου και ώρα 19.00, σε μια μεγάλη εκδήλωση - γιορτή φίλων, για την επανέκδοση των βιβλίων «Ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια» (2010, πέμπτη έκδοση 2026), «Μετά» (2012, τέταρτη έκδοση 2026) και «Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ» (2002, 2005, τέταρτη έκδοση 2026) του Σταύρου Σταυρόπουλου.

Για το Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ θα μιλήσουν οι:
• Γιάννης Ευσταθιάδης, ποιητής, συγγραφέας, μουσικός παραγωγός.
• Θοδωρής Βλαχάκης, μουσικός (Magic De Spell).

Για το Μετά θα μιλήσουν οι:
• Μάνος Στεφανίδης, καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης, επιμελητής Εθνικής Πινακοθήκης για 25 χρόνια, συγγραφέας.
• Παναγιώτης Γαλανόπουλος, ποιητής.

Για το Ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια θα μιλήσει η:
• Κατερίνα Έσσλιν, συγγραφέας.

Αποσπάσματα από τα βιβλία θα διαβάσουν οι:
•  Ευαγγελία (Me and my Monkey).
•  Κατερίνα Σταθοπούλου: εικονογράφος του βιβλίου, Εικαστικές επιμέλειες, Visoual creator.
•  Έλενα Σταματίου, ηθοποιός.
•  Έφη Θεοδώρου, σκηνοθέτις.
•  Δανάη Παπουτσή, ηθοποιός, συγγραφέας.
•  Θέκλα Τσελεπή, μουσικός παραγωγός, ηθοποιός.

Συμμετέχουν οι μουσικοί:
•  Μιχάλης Σκαράκης (τραγουδιστής των Magic de Spell).
•  Μαρίνος Σοφίου (κιθαρίστας των Magic de Spell).
•  Μήτσο Φου (τραγουδιστής Κοινοί θνητοί, με ένα μικρό ενδεχόμενο απουσίας του λόγω συναυλιών)
•  Νίκος Πλάτανος (συνθέτης)

Οπτικοακουστικά μέσα - προβολές βίντεο και φωτογραφικά σλάιντ - dj: Γιάννης Τάσιος.
Βίντεο εκδήλωσης: Κώστας Καββαδίας. 

Η Χριστίνα Οικονομίδου για τη συλλογή «Αποδημήσαμε εντός», της Αναστασίας Μαλανδρενιώτη

Η ομιλία της Χριστίνας Οικονομίδου στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Αναστασίας Μαλανδρενιώτη Αποδημήσαμε εντός, στις 5 Απριλίου 2026 στο θέατρο Εν Αθήναις.

Η Αναστασία Μαλανδρενιώτη αποτελεί, έτσι κι αλλιώς, μια ξεχωριστή φωνή στο ποιητικό τοπίο της δημοσιευμένης ποίησης, στο οποίο εισέρχεται για πρώτη φορά. Με τα εργαλεία της ποίησης αυτή τη φορά, επιχειρεί διατυπώσει, εκ νέου, τη δική της, προσωπική θέαση του κόσμου. Δεν είναι η/ο πρώτη/πρώτη/ος που το επιχειρεί ούτε ασφαλώς η/ο τελευταία/ος. Μένει να δούμε αν και κατά πόσον το καταφέρνει.
    Αρχής γενομένης από το γεγονός ότι δεν φαίνεται να την απασχολεί στο ελάχιστο το παραπάνω ερώτημα, αποτολμά το εγχείρημα ενός πρωτόλειου ποιητικού έργου που απαριθμεί μόλις δεκαοκτώ ποιήματα, που όμως εκτείνονται σε εκατό σελίδες, υπερκεράζοντας την ασφάλεια του κανόνα. Μ’ αυτόν τον τρόπο διασφαλίζει, κατ' αρχάς, την προσοχή μας — διόλου εμπρόθετα, όπως είπαμε — διακινδυνεύοντας μια διανοητική ακροβασία όπου κάθε λέξη είναι κρίσιμη προκειμένου να μην εγκαταλειφθεί η επόμενη ή και ολόκληρο το ποίημα. Το αποτέλεσμα τη δικαιώνει. Κι αυτό γιατί, όχι μόνο αποδεχόμαστε την πρόσκληση/πρόκληση αλλά και μας αποπλανεί σ’ ένα ταξίδι αναζήτησης κι επαναπροσδιορισμού.
    Βαθιά προσωπική, μα διόλου ομφαλοσκοπική, η ποιητική της δεν διστάζει να χώσει βαθιά το νυστέρι στο τραύμα, ως έκπληκτος ιατροδικαστής, στην πρώτη του ανατομία. Και παραθέτοντας, εξίσου άναυδος με μας, τα ευρήματά του, καταφέρνει να μας πάρει απ' το χέρι όσο διανύουμε ξανά τη διαδρομή απ' το γρατζουνισμένο γόνατο της παιδικής μας ηλικίας ως τον κατάφυρτο άλλο εαυτό μας που δεν ξέρει πώς να ερμηνεύσει τα σημάδια του στο σήμερα. 

Στο τέμπο μιας θλίψης που γνωρίζει πώς να χαμογελά

Ο Μιχάλης Αλμπάτης γράφει δυο λόγια για τη νέα συλλογή διηγημάτων του Μάνθου Γιουρτζόγλου.

Γνωρίζω τον Μάνθο από την εποχή που έβγαζα κι εγώ τα βιβλία μου στην Απόπειρα. Το περασμένο καλοκαίρι μού μιλούσε για τη συλλογή διηγημάτων που έγραφε, και ενθουσιάστηκα, αρχικά από τον τίτλο: Η σκληρή μελαγχολία του θέρους! Του ζήτησα να μου το στείλει όταν το ολοκληρώσει, κι έτσι είχα την ευκαιρία να το διαβάζω πολύ πριν την έκδοσή του.

Πρόκειται για το τρίτο του βιβλίο, και το σίγουρο είναι ότι η γραφή του ωριμάζει βήμα το βήμα, κερδίζοντας σε ενάργεια και βάθος, ενώ και η δραματουργία του γίνεται περισσότερο στέρεη και συγκροτημένη, πράγμα που δεν είναι καθόλου αυτονόητο, ούτε συνηθισμένο. Ένα ακόμη προτέρημα, που η απουσία του υπονομεύει πάμπολλες συλλογές, είναι ότι τα κείμενα συνθέτουν ένα όλον, διαποτισμένα από την ίδια ατμόσφαιρα, με κάθε διήγημα να αποτελεί μια ψηφίδα που συμπληρώνει τις υπόλοιπες, για να αποτυπώσει μια μεγαλύτερη εικόνα, για να δομήσει ένα αρκετά σφιχτοδεμένο σύνολο.

Οι ήρωες του βιβλίου δεν είναι «beautiful losers», δεν αυτοθαυμάζονται μέσα στην παρακμή τους, απλά προσπαθούν να κρατηθούν στην επιφάνεια, να αναπνεύσουν για μια μέρα ακόμα, να υπομείνουν τη ζωή, αφού αυτό είναι που όλα τα ζωντανά πλάσματα κυρίως κάνουν. Οι ιστορίες της συλλογής μιλάνε για τη μοναξιά, για την ερημιά της μητρόπολης το κατακαλόκαιρο, για το μπάλσαμο του έρωτα που διαρκώς μας διαφεύγει, την κούραση που συσσωρεύεται σε εκείνους που οι διακοπές αποτελούν κάτι το ανέφικτο, τη θλίψη του καλοκαιριού, που είναι ακόμα πιο σκληρή από εκείνη του φθινοπώρου, γιατί είναι η εποχή που η φαντασίωση της «ευτυχίας» παροξύνεται, και που τόσοι πολλοί άνθρωποι νιώθουν την επιθυμία να παραστήσουν έστω τους ευτυχισμένους.

Σε αντίθεση με τα προηγούμενα βιβλία του, δεν κυριαρχεί το πάθος που μυρίζει θάνατο και η αγωνία που φλερτάρει με την αυτοχειρία· το δράμα είναι πολύ πιο απλό, καθόλου φανταχτερό, δεν φωνασκεί αλλά κουρνιάζει στο καθημερινό, στο συνηθισμένο, με το αλκοόλ να ρέει σαν αίμα στις φλέβες της διήγησης και την τζαζ μουσική, μελαγχολική όσο και παιχνιδιάρικη, να διαπερνά τις σελίδες, δίδοντας το τέμπο μιας θλίψης που γνωρίζει πώς να χαμογελά.

Chet Baker - Almost Blue