γράφει η Ελένη Χωρεάνθη, Σχεδιάσματα,
Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026 »»
… Μόνο γιατί ονειρεύτηκες ελευθερία, μόνο γιατί πολέμησες…
Γράφω γυμνή. Σκάβω στο χώμα να βρω τις λέξεις που έθαψα πριν δώδεκα χρόνια. Μεταλλικές, ανοξείδωτες. Κέρματα της σελήνης…, γράφει η Δέσποινα Τομαζάνη. Κι εγώ, αρχίζοντας από το κείμενο στο οπισθόφυλλο, ανακαλώ στη μνήμη μου μια αιθέρια μορφή, ένα πλάσμα ονειρικό, μια γυναίκα πανέμορφη στο πλατύσκαλο, μπροστά στην πόρτα του ιστορικού πλέον βιβλιοπωλείου Χαβιάρα στην πόλη της Χίου πριν κάποιες δεκαετίες χρόνια.
«Η Δέσποινα!» λέει ο Κώστας, «η σύζυγος του Στρατή, η ηθοποιός, η μητέρα του Παντιά, που σου έλεγα…» Χάζεψα. Για μερικά δευτερόλεπτα έμεινα άναυδη. Φορούσε μια ολόλευκη ζακέτα και πάνω της έτρεχαν τα μακριά ολόμαυρα μαλλιά της. Έμοιαζε αρχαία θεά, ομορφιά εξωτική, μια Καρυάτιδα ήταν που ξέφυγε από την Ακρόπολη.
