Ο Νίκος Ζωιόπουλος γράφει για Τα γιούλια »»
Νοσταλγία, μία γλυκιά νοσταλγία τα ξεχασμένα, τα άπιαστα αυτά που φεγγοβολούν στον άνεμο. Κρυμμένοι θησαυροί είναι κάθε λέξη, κάθε πρόταση της Βασιλικής Μπίντου σε αυτό το απίστευτο ξεχωριστό βιβλίο Τα γιούλια.
Ο παλμός, το τέμπο ακουμπούν την ψυχή. Γαργαλίζουν το νου για κάτι που ξεχάσαμε στην καθημερινότητα που μας πνίγει.
Αφήσαμε τα παλάτια τα νεραιδένια μόνα τους. Χάσαμε τους χυμούς τους αλαφροΐσκιωτους!
Ξεχάσαμε ότι στο σούρουπο θα διαλυθούμε.
Σούρουπο: Όπου να ’ναι ξημερώνει. Θα διαλυθούμε ως τότε. Κανείς δεν θα μας έχει δει.
Θα είναι σαν να ζήσαμε σε όνειρο.
Με ένα δεμάτι ξύλα που έχουν ζαλικωθεί. Ό,τι πιο όμορφο και γαλήνιο έχω διαβάσει σ’ αυτούς τους χαλεπους καιρούς!!!
Σε ευχαριστούμε, κορίτσι του ποταμού του ξεχασμένου δάσους των μυστικών αναστεναγμών!
Σε ευχαριστούμε!!!
Απόπειρα, με απίστευτη ευαισθησία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου